" සමහරක් බැඳීම් රුධිරයෙන් ලියැවෙන අතරතුර.... තවත් සමහරක් කැපකිරීම් මතින් උපදිති..." හුදෙකලා කළල් දියෙහි අවරට පිපි නිමල ස්වේත පද්මයකට භක්තිකයෙක් වුණු ලෙයින් නැහැවුණු ලෝහිත පද්මයක .... සඳ එළිය සේ පහන් වූද, ලෝකාන්ත හෙල සේ අඳුරු වූද, කාලයෙ වැලි යට මිහිදන් වූ ප්‍රේමණීය පුරාවෘත්තය... "සඳටද සෙවණැල්ලක් ඇති නම් රාක්ෂයන්ටද හදවතක් තිබීම අරුමයක් විය හැකිද?..."

අත්හැර දැමූ ස්වර්ණමාලී පුදබිමට ළගා වූ සිය ආගන්තුක පා සළඹෙහි හඩ ඇයගේ අවධානය සුණු විසිණු කර දැමූ වග මෞද්‍රි දුටුවා ය. ඉනික්බිතිව ඇ තමා වෙතට මුහුණ පවා වහා නිසොල්මන් වද්දි, අවට සියල්ල ද මන්දගාමීව යනු මෞද්‍රිට දැනිණ. ඇය මහත් වෑයමින් රැකගත් පහන් සිළු වැහි පොද වහ වහා ගිලගත්තේ ය.ඇයගේ දෑත් ද, දෙපාද නිසොල්මන් වූ මුත් ඇයගේ දිගු කර්ණාභරණ පමණක් තවමත් වේගයෙන් සැලිණ.