" Hadi tekrar söyle " dibime kadar girmişti ikimizde kontrolden çıkmıştık ve susmayacaktim bu sefer " diyorum ki bencilsin kalpsizsin beyinsizsin her bok var " çenemi dikleştirip yüzüne baktım. " Sesini kes ve çık dışarı " " HAYIR bana emir vermeyi kes artık " " canını yakarım iclal " " Yak o zamam " öfkesini asla kontrol edemiyordu gerek bana gerek etrafındaki herkese zarar veriyordu. Cebinden çıkardığı çakıyı yüzümde gezdirdi . " Bırak napiyosun " bilegimden tutup yatağa fırlattı kendiside üstüme çıktı. Eteğin yirtmacıni biraz yırtıp bıçağı oraya sürttü. " Unutuyosun kime karşı gelmemen gerektiğini unutuyosun. Üzerimden itmeye çalışsamda etki etmiyordu çünkü cok güçlüydü. " Ateş bırak elindekini " bacağıma batirmasiyla nefesim kesildi devam etmesiyle tam çığlık atacakken eliyle ağzımı kapattı çırpındıkça daha çok açıyordu. Gözümdeki yaşlardan artık her yer pusluydu. "Şişsshh " Işi bittiğinde üzerimden kalkmak yerine çakıyı cebine atıp kollarımı başımın yanına sabitledi.Dudaklari dudaklarima değmek üzere iken konuştu. " Zorla gel canımı yak diyosun ya sonucunada katlanman gerek " artık onu dinlemiyordum . UYGUNSUZ İÇERİK BULUNDURMAKTA !

Nüket Kozcu, kendi halinde üvey annesinin yaptıklarından hoşnutsuz bir üniversite öğrencisidir. Bir gece bara gider ve tanımadığı bir adamla beraber olur. Ah, yanlış oldu; adamı çok iyi tanıyordur fakat sarhoşluğundan kim olduğunu anlamamıştır. Yakın arkadaşının abisi olduğunu farkettiğindeyse çoktan olayların akışına istemeden de olsa sürüklenmiştir. Nüket Kozcu bu geceyi aklından çıkarmayı planlarken, planları Savaş Akduman'ın planlarına toslar. Savaş Akduman, o gecenin etkisinden kurtulamaz ve Nüket'i beklenmedik bir şekilde kendi dünyasına davet eder. Nüket tarafından aldığı olumsuz yanıtlar ise Savaş'ı durdurmaya yetmeyecektir. Savaş için her şey 'Şehvetten' ibarettir, Nüket ise 'Aşk' istemektedir. Ya şehvet kazanacaktı, ya da aşk. Arası yok! "Sen satranç oyuncusu gibisin Savaş, hedefi değil hedefe giden yolu seviyorsun." (Nüket Kozcu) "Sen etrafına at gözlüğüyle bakarken birinin de çüş demesi bir zahmet zoruna gitmesin, güzelim." (Savaş Akduman) NÜKET KOZCU & SAVAŞ AKDUMAN ??? İlk Yayınlanma Tarihi | 10.Ekim.16 / Pzrt Saat | 23:00 Kitabın Türü | Yetişkin Genç Kurgu Yazan | Elisya Royal

Olabilir miydi... Oğlumun arkadaşı... "Dövmeli kadınlar çok hoşuma gider..." dedi gözlerime bakarak. Vücudumda o ana kadar hiç dövme yoktu. Gençken yaptırmak istedim ama yaptırmadım. Şimdi ise... Bir çocuk annesi ve ev hanımı olarak yakışır mı... Gerçi yaptırsam bile kocam fark etmez bile... Son zamanlarda neler oluyordu bana... Bize... Ona... Oğlumun en yakın arkadaşı Yağız... Mafyanın içinde biri miydi? Ne işi vardı ki onlarla? Oğlunun en yakın arkadaşından etkilenmek... Yasak mı? Peki duygulara yasak diyebilir misiniz? Aşkın kuralları olur mu? Gerçek bir olaydan yola çıkılarak yazılmıştır.

Lavin başını iki yana salladı, bunu kabul etmedi. Gözyaşları beyaz yanaklarına damlalar halinde süzülmüştü. Hıçkırıklarını tutamadı: "Babalık böyle bir şey değil baba, babalık ben küçükken düştüğümde, elimden tutup yardım edendi. Ama şimdi, sen beni bir çukura sürüklüyorsun; ıssız, tanımadığım, beli silahlı olan adamların yanına itiyorsun ve bu kaçınılmaz sonumdan beni kurtarmıyorsun... Bana sorsaydın; sefil ama gururlu hayat mı, yoksa zengin ama kahbe hayat mı? diye, cevabım senin tercihin gibi olmazdı, sefil ama gururlu olurdu baba... Senin şu an yaptığın ne biliyor musun, baba? Bir okyanusun içinde çırpındığımı görüyorsun, dört yanım köpekbalıkları ile kaplı; ama gözlerini kapatıyorsun, ve bana sırtını çeviriyorsun. Hissettiğim acıyı, anlayabildin mi?" Acar Bey kızının ardı arkası kesilmeyen sorularına cevap veremeden, öylece susarak duruyordu. Bu suskunluk Lavin'in canını acıtıyordu; bir an babasının Acar Bey olduğundan şüphe etmişti. Evin sessizliğini sadece Lavin'in hıçkırıkları bozarken, bir de evin zili bozmuştu. Lavin babasının gözlerine baktığında, yine yıkıldı, bu zilin hayrı alâmet olmadığını, anlamıştı. ☞Tüm Hakları Saklıdır.

!!! +18 Soğukkanlı bir seri katille yolu kesişen bir kız... Üstelik kaderleri ortaktır ve sır perdesi aralanana kadar birlikte olmak zorundadırlar. ❄️ Yeni taşınılan her yerin tuhaf bir sırrı vardır. Fakat Merve ne belaları üzerine çeken, ne de kimsenin gözünü üzerinden alamadığı o kızdı. Masum sayıldığı da söylenemezdi. Aslında başına geleceklerin hiçbiri kendisiyle ilgili değildi. Ama bazen, bazı insanların yaptıklarının bedelini başka birileri öderdi. Kader, onları bu noktada birleştirdi. Hiç kimseye güvenemeyen soğukkanlı bir seri katil ve onunla birlikte olmak zorunda olan bir kız... Zaman ilerledi... Aralarında oluşan bağ inkar edilemeyecek kadar kuvvetliydi. Birlikteyken daha güçlüydüler. Bu yüzden birlikteydiler. 📍İçerisinde şiddet, kan ögeleri bulunmaktadır.

Küçükken büyüklerden duyardım, tek dilek hakkın olsaydı ne dilerdin diye? Aslında cevap benim için basit ne netti; anne ve babamın sonsuz yaşamasını dilerdim. Asla onlardan sonra ölüp, onların ölümünü görmek ve o acıyı yaşamak istemezdim. Fakat kader, sanki bunu bana yaşatmak istercesine onları benden almıştı. Ve hayatımın o günden sonra hiç bir gününü yaşamak istemedim. Güneşin doğuşunu bile sevemedim. Hayatta zorla tutuluyormuşum gibi hissettim. Kısacası; o gün ailemle beraber, zifiri karanlık bir tabutun parçası oldum.

"Ben senin yalnızca bedenini istiyorum, Frezya..." Dudaklarım, dudaklarındaydı... Şimdi ben ayaklarına taş bağlanmış bir kuştum ve uçmamı bekliyorlardı. Öylesine zor. Ve imkansız... Gökyüzü benim kalbimde bir ömür, yara olacaktı. Ben ise onun uğruna, tutsak... 8 Nisan 2020: Romantizm #3 16 Nisan 2020: Gerilim #3 19 Nisan 2020: Spiritüel #1 20 Mayıs 2020: Genç Kurgu #148

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Yasak bir aşk. Acıtan bir tutku. Gecenin koynuna gizlenmiş günahlar.