" İşine bak yalıçapkını!" diye tısladı Zehra. Bu sefer ağzından kaçmamıştı bu yakıştırma, alenen, bilerek ve üzerine basa basa söylemişti genç adama yakıştırdığı bu sıfatı. Levent ürkütücü bir ağır çekimde bedenini genç kızın olduğu tarafa çevirdi ve bakışlarını gözlerine kilitledi. " Benim işim sensin çalıkuşu." Bakışları da kelimeleri kadar güçlü ve tehditkârdı. Genç kızın tereddüt etmesine fırsat bırakmayacak kadar kararlı görünüyordu. Not : hikayedeki karakterleri daha iyi tanımak isterseniz Kördüğüm Kalpleri okumanızı tavsiye ederim ;)

Hayatı birdaha yaşama şansınız olsaydı, yeniden kayan yıldızdan diler miydiniz aynı dileği? 'Sen Cehennemsin benim için.. Lâkin...' Kadının kelimelerinde ki pas adamın sol yanına saplanırken usulca zehirliyordu ruhunu. Hananın uzun elbisesinin etekleri yere değiyor, içinde ki keder, ruh kapılarını damlalar olarak zorluyordu. 'Göklerle bir kumar oynadım.. Ve şimdi gökler..' Adam nefesini tutarak kıza baktı. Elleri titrerken yüzünde ki dehşete düşmüş ifade bıçak misali keskindi. Genç kız usulca başını çevirdi adama. Bakışları soğuk, teni soluktu... Beyaz saçlarına düşen güneş damlaları ise bir şairin ilk satırları mislai körpeydi sabahın o saatinde... 'Bana bir Cennet borçlu.' ***** Prenses Hana Maria henüz on sekizinde soğuk giyotin tahtasına başını koyduğu vakit sonu olan adamla göz göze gelmişti. Ve idam gününde bir yemin etmişti göklere... Eğer ikinci bir şansı olsaydı asla onu sevmeyecek, asla kadere boyun eğmeyecekti! Nitekim gökler bu dileği duymuş, Hana tekrar gözlerini açtığı vakit on üçüncü yaşına geri dönmüştü... Zamansız, kuralsız, kafa karıştırıcı olduğu kadar günahlarla dolu bir aşk olacaktı onun kaderinde ki. Kader ipinin kırmızılığı kederin kanlı yaraları iken kaçmak imkansızdı. Bu kısır döngüyü durdurabilmek imkansızdı. Bu defa kaderi değiştirebilecek midir genç kız? Yoksa herkes bu dev oyunda ki piyonlardan farksız mı?

Hey! merhaba ben Nida, Nida Aksoy. Namıdiğer yer fıstığı... burası da evim yani Erik mahallesi. Her mahallenin bir delisi vardır, bizim mahallenin delisi ise kesinlikle bendim. Hayır, tabiki de tek başıma değilim. Siz birde benim saz arkadaşlarını görün.... Ben, mahallelinin eline doğmuş ve elinde büyümüş bir kızdım. Mahallemden dışarıda bir hayat var ise bile benim ilgimi çekemezdi. Ayrıca kim bu mahallenin insanlarından başka birini görmek isterdi ki... Bakmayın bana mahallenin delisi derler ama içerde benden daha beterleri var. Benim adım çıkmış dokuza inmez sekize. Tamam ben biraz huysuz, biraz haylaz biraz da inatçı olabilirim ama bunlar benimde bir kalbim olduğu gerçeğini değiştirmezdi. Kimisi ben gülüyorum diye acılarımı yok saydı, kimisi de gülüşlerimden rahatsız olup onları soldurmaya çalıştı. Ama hiçbir zaman başarılı olamadılar. Nihayetinde bir Nida Aksoy kolay yetişmiyor. Sizde bizimle beraber bu çılgın mahallenin içinde yolculuğa çıkmak istiyorsanız emniyet kemerlerinizi iyice bağlayın. Çünkü bu yolculuğun kaptanı benim. Ay açılıın dostlaar Erik mahallesinin ziyaretçileri geliyor!

Daldığımın farkına varmadan tekerlekli sandalyemi ilerletiyordum, sarsılmamla düşmek üzereyken birinin beni tutmasıyla düşmemiştim, sadece bir kırılma sesi duyulmuştu. "Günebakanım..." Sesini duyduğum kişinin yüzüne bakarken sokağa yeni taşınan çocuk olduğunu görmüştüm. "Ben özür dilerim... Dalgındım biraz, saksı da kırıldı. Özür hediyesi olarak ayçiçeğine bir saksı alabilir miyim?" Hızlı hızlı konuşmamda tek bir yere takılmış gibiydi. "Günebakan." Kaşlarım hafif çatılmıştı. "Anlamadım? İkisi de aynı şey değil mi?" Omuz silkmişti. "Günebakan, benim için öyle. Her neyse sen iyisin değil mi?" Başımı sallamıştım. "Biraz daha dikkat et, her zaman seni tutacak birisi olmayabilir." Ben ona bakarken benden uzaklaşmış yerdeki saksı kırıklarını toplamış, ardından ayçiçeğini de toprağıyla alabildiği kadar almış ve apartmana girmişti, ben ise hala arkasından bakıyordum.

Aynı mahallede beraber büyüdüğüm, yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmeyen, yıllarca beni kendi kardeşi gibi gören ve koruyan, yıllardır ve hâlâ abim gibi görüp sevdiğim birisi şimdi karşıma geçmiş bana aşık olduğunu söylüyordu. Ben şimdi ne yapacaktım? Bir daha onun yüzüne, ailesinin yüzüne nasıl bakacaktım? O benim abim gibiydi, abimin arkadaşıydı, ailelerimiz çok yakındı, aynı mahalledeydik yıllardır. Gerçekten, ben şimdi ne yapacaktım? Kitap Kapağı için @irrelevantbird'e çok teşekkür ederim, emeğine sağlık <3

Mahallenin yaptığı yardımları ile dilinden düşmeyen, bütün kızların deli divane olup peşinden koştuğu, ağırbaşlı, yardımsever ve bir o kadar da sert bir ağır abisi ile evlendiğinizi düşünün... Murat Karasu. Namı değer "Kara Murat" ile tanışmaya ne dersiniz? Uyarı: Bu kurgu tamamen bana aittir! Cinsellik, şiddet ve bağımsız öğeler içermektedir! Reşit olmayanların okumasını tavsiye etmiyorum.

Civciv, yıllar sonra doğup büyüdüğü mahalleye öğretmen olarak atanır. Ama kimse onun kim olduğunu bilmez. O, artık Küçük Öğretmen'dir. Yıllar geçse de üstünden, kızımızın huyu aynıdır. Mahalleye bir oyun oynar. Bakalım Küçük Öğretmen, herkesi ne kadar şaşırtacak? "Küçük civcivim, güzel kızım, dünyam benim Bunun adı aşksa eğer, bu aşk yalnızca sana değer Bu adam yalnızca sana boyun eğer" -WATTPAD ROMANCE TR OKUMA LİSTESİNDE- İg: missyazarr_w Tiktok: missyazarr #17 Aşk - 13.05.2024 #18 Romantik - 10.08.2023 #25 Mizah - 13.05.2024 #37 Romantizm - 13.05.2024 #85 Genel Kurgu - 30.12.2023 #122 Genç Kız Edebiyatı - 31.05.2024

Yeni evli bir çift birbirlerinin karşı komşusu olursa? Romantik hikâyelerin çoğu evlilikle biterdi; Duru'nun hikâyesi evlenmesi, temizlik ve düzen takıntısı olan kocasının pasaklılığına dayanamayıp farklı evlerde yaşamayı teklif etmesiyle başladı. Sonrasında ortaya çıkan yalanlarsa hikâyesinin geri dönülemez bir yola sapmasına sebep oldu. ~Eski Adı: Ezber Bozan Evlilik~

PUKKA YAYINLARI ARACILIĞIYLA KİTAP OLMUŞTUR. 3 KİTAPLIK BİR SERİ OLUP, 1. KİTAP BURADA YAYINLANACAKTIR. Doğduğu ilk gün yetimhaneye bırakılan Rüzgar, hayatı boyunca bir şeylere ve birilerine bağlanmaktan kaçınan, soğuk bir tiptir. Aynı yetimhanede büyüdüğü yaramaz bir kız çocuğu dışında da bağ kurduğu kimse yoktur. Yaşı dolduğu için yetimhaneden ayrılmak zorunda kalan Rüzgar, her seferinde beraber kurtulmaya söz verdiği kız için geri döner. Yine rutin ziyaretlerinden birinde kızın ailesi tarafından yetimhaneden alındığını öğrenir ve bir daha ondan haber alamaz. Senelerini ondan bir iz bulmak için araştırarak geçirirken bir gün, gizemli bir numara doğum gününü kutlar. Çok geçmeden Rüzgar, bu numaranın yetimhanede beraber büyüdüğü kız olduğunu anlar ve kızın içinde bulunduğu zor durumu öğrendiğinde onu kurtarmak için anlaşmalı bir evlilik yapmayı teklif eder. İkisi, aynı soyadını paylaşan, evli ev arkadaşları olacaktır. "Seni seviyorum. Hep sevdim."

"...Sen bana abi diyen kıza, yüreğimin çektiği hasretliği nasıl bileceksin?!" dedi Abdullah. ~ Kocaman bir apartman düşünün, birbirine can olmuş Allah rızasını gözeten 3 aileyi, aile dostlarını... Hepsinin neredeyse bir düzine çocuğu olduğunu düşünün. Evet, şimdi de o dostların tertemiz evlatlarını ve sevdalarını. Mimar Abdullah'ı, asker Abdulhak'ı... Tıp ve hafızlık öğrencisi Meryem'i, ilahiyat mezunu hafız Zeynep'i... Ve daha nicesini. . (Çalıntı, kopyalanma ve kurgunun başka şahıslar tarafından yazılması hâlinde gerekli işlemler yapılacaktır. Antalya'nın ünlü avukatlarından biri öz amcamdır. Bilginize...) Tüm hakları KÜBRA Ç. 'a aittir.™©