Quarsilta takvimlerime göre bundan yaklaşık beş milyon asır önceydi.Henüz bir sürü ruh ,beden ve irade sahibi olmak için sırada bekliyordu. 18.000 alemden sadece birinde yaşayabilecekti ruh sahipleri .Tek hakları vardı ve başka alemlerin varlığından haberleri olmayacaktı. Ruhlar aleminden çıkmadan hafızaları silinecekti .Tabi bir istisna vardı: Quarsiltalıların alemi bütün kuralları yıkabilirdi çünkü bütün bu alemi korumak onların göreviydi ,onlar hiçbir şeyi unutmayacaklardı. Ben de oradaydım sıranın sonunda bekliyordum. Sıra bana geldiğinde kulağımı bir şeyler fısıldadılar: -Artık sen bir Quarsiltalısın. 18.000'ci alem olma onurunu tatmıştım.Ve bir yemin ettirilmiştim , bu alemde yaşayan liderler olarak geride kimseyi bırakmayacaktık...

Gezegenimden dünyaya mahkum olarak gönderildim , belli kurallar çerçevesinde yaşıyorum . Elimden güçlerim alındı lakin kafa içi özümü almak akıllarına gelmedi . Kafa içi özüm sayesinde Zitvonyadaki arkadaşlarımı görebiliyorum ama ne yazık ki onlar beni görmüyor. Çünkü Dünya gezegeni , iletişime geçebilmek için yeterli enerjiyi bana sağlayamıyor. Arasında kaybolduğum insanlardan biri gibi davranmak zorundayım. Eğer içimde kalan son güç kalıntılarını Dünyada kullanma yanılgısına düşersem beni fark ederler ve Itnecik(Zitvonya kralı) gökden iblisleriyle birlikte inip boğazımı hançeriyle parçalar. Sonra da iblislerinin beni parçaları ayırıp afiyetle yemesini izler. Günlüğüme hoş geldiniz . Yakalanmamak adına neler yaptığımı ve gizli gizli büyü kullanıp hem Zitvonya'dan hem de Dünya'dan nasıl alemler arası seyahat ettiğimi merak ediyorsanız kitabima acilen bekliyorum. Okura not: Kafa içi özüm sizin hiç duymadığınız ve görmediğiniz alemlerdeki varlıkları algılayabiliyor. (düşmanlarım sandığınızdan fazla)

Not! Kitabın ilk bölümleri final olduktan sonra düzenlenecektir. [Kitabın Şarkısı : Lana Del Rey - Dark Paradise.] Kitap yetişkin içerikler bulundurmaktadır! ❄ Sonsuz bir gecenin göğsünde Ay ince bir bıçak gibi asılıyordu. Adımları arkasında kan izleri bırakan kara kürklü bir kurt uçuruma doğru adımlıyor, bilincini kaybetmemek için acısına tutunuyordu. Uçurumun başına geldiğinde gözlerinde sönmeye yüz tutmuş ışık ölüm kokuyordu. Toprağı kızıla boyayan kanı tüylerinin arasından akmaya devam ederken bir anda olduğu yere çökerek, yığıldı. Hızla aldığı nefesler ciğerlerine kendi kanının kokusunu dolduruyordu. Yine o eksiklik duygusu ruhunu sardığında... ölmek istemişti. Geriye kalan son gücünü toplayarak başını Ay'a doğru kaldırıp peş peşe uludu ta ki içinde ki boşluğun sahibi çağrısını duyana kadar. "Mühür seni bana getirdi." ❄

Safir Mila Safkan, şu an olduğu yaşından çok daha ufakken, hayatının taşlarını yerinden oynatan bir olay yaşar ve kendini ansızın, yetimhanenin soğuk duvarları arasında kimsesiz bulur. Sahip olduğu şeyler, her ne yaşarsa yaşasın iyi kalan kalbi ve tutkuyla bağlı olduğu dansıdır. Kalbi yalnızca bir tek şey için, bale için çarpar. Ta ki ikincisini bulana kadar. Hazer Han'ı. Dans seçmelerine gittiğinde, kendisini seçen bu adamın gözetimi altında dans etmeye, müzikali kazanma hedefiyle bir kelebek gibi kanat çırpmaya başlar. Fakat, sahip olmayı istediği tüm bu başarıların yanında, ona başka bir hediye kılınmıştı. Aşk. Kendi kalbi kadar hassas, nazik bir kalp, Mila'ya yaklaştığında, bu zamana kadar koruduğu tüm savunmaları yavaşça yerle bir olur ve aşk, arzuyla, bedeninde dans eder. •yetişkin içerikli sahneler mevcuttur•

Ruhe kasabasında yaşayan bir grup arkadaş, kasabalarına gelen keşifçinin, kasabadaki mağaradan ne istediğini anlamaya çalışırlar. En yakın hedefleri, o mağaranın haritasına ulaşmak ve mağaraya, keşifçiden önce girmekti ama... hiçbir şey planladıkları gibi gitmemişti. O geceden sonra Ruhe'de çok şey değişmişti. Hassas adalet terazisinin bir tarafına aşk, bir tarafına vicdan oturmuştu. ❝Beni kaça bölersen böl, kaçla çarparsan çarp. İstediğini ekleyip istediğini çıkart... Sonuç hep Ahu yapar. ❞ •cinsellik, argo, yamyamlık, korku gibi yetişkin içerikler mevcuttur•

"Ah, saçları; ölümü üzerine giyinip boğazıma sarılan saçları." Tenlerinde ateşten bir mızrak, ruhlarda yanığın asil dumanı. Alınan her solukta, almaya yemin içilen canlar vâr oldu, canlar ceset oldu. Her ceset, kanlı parmaklarla açılan mezara idam edildi, aç istekler ölümün kucağına yuvarlandı. Kaderin ağır bir tebessüm sunduğu iki ruh biraraya gelmekten kaçınamadı. Siyah saçları adamın göğsüne sarıldı, saçlarındaki şehveti adamın sıcağında vâr etti ve intikam oyunu diz üstü yere çöktü. Aşk, kadının saçlarına sarıldı. Tutku, adamın ellerinde yemin içti. "Ah, elleri; ruhumun ölüsünü üzerine giyinip bedenime sarılan elleri."

"Dersim başlamak üzere, görüşürüz!" Çağla'ya seslenirken yere oturmuş olan grubun yanından aceleyle geçtim ve kendi amfime doğru adımladım. O sırada gözüme çarpan panodaki duyurulara bakarken duraksamama engel olamadım. Ev arkadaşı arayan bir sürü ilanla karşılaşırken şaşkınlık, biraz da sevinçle telefonumu çıkardım ve ilanları bir bir fotoğrafladım. "Ev arkadaşı mı arıyorsun?" Arkamda duyduğum sesle sıçrarken korkuyla birkaç adım geriledim ve bana gülümseyerek bakan Pusat Dağdelen'i gördüm. Kalbim, tüm hızıyla çarparken benim bu korkmuş halime güldü ve birkaç adım atıp eliyle ilanlardan birini işaret etti. "Eğer öyleyse bu ilana özellikle bakmanı öneririm." Onun parmağıyla işaret ettiği kâğıt parçasına bakarken yazan isime ve yanındaki numaraya baktım. Pusat Dağdelen 05*** *** ** **

"Şimdi ben nereye gidersem gideyim, sen benim peşimde mi olacaksın?" "Evet, efendim." "Efendim mi? Farkında mısın bilmiyorum ama sen benden büyüksün. Bu yüzden İzel demen yeterli." "Peki, İzel..." Ve hayatımın böyle süreceğini bilseydim, çok önceden bu korumayı kabul ederdim. Cinsellik ve yetişkin içerik mevcuttur! Yaş farkı içerir! Çok takılmayın, okuyun işte. Diğer kitaplarıma göz atmayı unutmayın ^_^

14.11.2020 Paranormalde 1# Karanlıkta kaybolmaz insan. Çünkü her yer aynıdır insanın gözünde. Nereye adım atsan at hiç hareket etmemiş gibi hissedersin. Belki işlek bir otobandasındır, belki sessiz ve kimsesiz bir ormanda. Kalabalıkta kaybolur insan. Nasıl küçük bir çocuk kayboluyorsa annesinin elini bıraktığında, nasıl suya düşen başka bir damla kayboluyorsa.. işte böyle kaybolur insan düşüncelerin arasında. Karanlık, kalabalık bir düşünce denizinde peki? İşte sebebi bu, insanların delirmesinin. Çünkü ikisi birden olur onlar. Hem kayıptırlar hemde hiç olmadıkları kadar ortada. Bazen karanlık bir kalabalıkta küçükte olsa bir şey görürler. Onu yakalamalıyım deyip peşinden gitmek isterler. Ama olmaz. Diğer düşünceler izin vermez onlara. Sürekli başka bir düşünceye çarpıp tökezlerler. Peki ne yapmalı başarabilmek için? İşte, orası bilinmez... Kimisi peşinden koşmaya devam eder tökezlemesine rağmen cesurca. Kimisi yenilgiyi kabul eder, bırakır kendini o denize kaybolmayı seçer. Kimisi de başka bir yol dener. Belkide karanlığını aydınlatmak. O şekilde belki bir düzene koyabileceğini düşünür her şeyi. Bunların hangisi mi doğru? İşte en büyük hatayı burda yaparsınız çoğu zaman. Doğru cevabı sorarak. Doğru cevap diye bir şey yoktur. Yalnız herkesin kendi doğrusu vardır. İşte sorman gereken soru bu; benim doğrum ne? Belki bu saydığım cevaplardan her hangibiridir. Belkide bambaşka bir şeydir. Yapman gereken şey... Onu aramak. Peki Yaman? O neyi seçmişti? O nasıl kurtarmıştı kendini o karanlıktan? O, karanlıktan kurtulmaya çalışmamıştı... Bizzat karanlık olmaya seçmişti.

Bir polis hemde Narkotik şubeden.Birde mafya kardeşi için madde ticaretine giren.Polis kızımız gizli görev hatta mesleğinden mafya yüzünden atılırsa.Peki ya o kız o mafyayla birlikte olup hamile kalırsa.Görevini başarıyla bitirmek ve kendini aklamak mı ? Yoksa bebeğinin babasının karanlığına karışmak mı ? Peki ya aşk bu karanlığa karışırsa...İşte bu tüm planlarını bozan aşk ikiliyi bir uçuruma sürüklerse.Aşk,bebek,polis ve mafya... Bu dörtlü tüm ihtişamı ve karanlığıyla karşınızda. Kitabı çoook önceden yazmışım ama unutmuşum.Bu yüzden hızlı bölüm gelir ;) Hepinizin yorumlarını merakla bekliyorummm :) Tüm hakları saklıdır©