Herkes onun sokaklardan gelen öfkesini konuşuyordu, bense o öfkeyi pembe bir kurdeleyle paketleyip satmak zorundaydım. Koz (Kozan); kariyerini bir yumrukla çöpe atmak üzere olan, namı mahallesini aşmış bela bir rapçi. Lidya Tuna; her adımı planlı, her gülüşü hesaplı bir pop prensesi. Şirketleri onlara tek bir seçenek sundu: Ya birlikte batacaklardı ya da birbirlerine âşıkmış gibi yapıp dünyayı kandıracaklardı. Biri barut kokuyordu, diğeri çilekli lip gloss. Biri karanlıkta saklanıyordu, diğeri spot ışıklarının altında. Biri sim, fiyonk ve pembe olan her şeyden yaratılmıştı; diğeri kenar mahallelerin hamuruyla yoğurulmuştu. Oyun başlıyor. Bakalım ilk kim rolünü unutacak?

İki farklı dağ, iki ayrı aşiret... Birinde yatağa mahkûm bir adam: Mirza Altunhan. Diğerinde narin ama dimdik duran bir kadın: Gül Karahanlı. Aşiret töresinin ağır gölgesinde ve geçmişin kanlı hesaplarıyla şekillenen bu evlilikte Gül, abisinin işlediği affedilmez bir günahın bedelini kendi hayatıyla ödemek zorunda kalır. Mirza ise yıllar önce geçirdiği felaket bir kazanın ardından yatağa mahkûm olan, sesi susmuş ve yürüyemez hale gelen bir adamdır; ancak sesi çıkmasa da her şeyi anlatan gözleri, ilk andan itibaren Gül'ün ruhuna dokunur. İntikam ve zorunlulukla başlayıp zamanla derin bir şefkatle büyüyen bu beraberlik, tek bir söz bile söylenmeden gözlerle yazılan suskun bir aşk hikâyesine dönüşür. Gül başta Mirza'ya yalnızca merhametle yaklaşsa da zaman geçtikçe onun bakışlarındaki kırılmışlığı, yüreğindeki sessiz çığlığı ve unutturulmaya çalışılan o umudu hissetmeye başlar. Şefkatle kanatlanan bu aşk, zamanla sadece iki kırık yüreği iyileştirmekle kalmayacak, birbirine düşman iki aşiretin de kaderini yeniden yazacaktır. "Bir insan ne zaman gerçekten hayatta kalırdı; bedeni iyileşip ayağa kalktığında mı, yoksa yalnızlığına ve kalbine bir başkası dokunduğunda mı?" YAZAR NOTU! Bu hikâyenin başlangıç kurgusunda; berdel, aşiret düzeni ve engelli bir ağa gibi bazı ortak anlatı unsurları bulunabilir. Bu unsurların benzerliği bilinçli olarak saklanmamaktadır. Ancak hikâyenin ilerleyen bölümleri, karakterlerin geçmişleri, ilişkileri, çatışmaları ve olayların gelişimi kendi kurgusuna göre oluşturulmuştur.Yani Gülzar-ı MİR'in olay örgüsü ve karakter gelişimi tamamen kendi kurgusuna sahiptir." Bu nedenle eseri tek bir benzer olay veya ortak tema üzerinden değerlendirmek yerine, hikâyenin bütünüyle ele alınmasını rica ediyorum. İyi okumalar. ♡

Perihan: Meğer yakınımda ne yakışıklı adam varmışta ben görememişim. Perihan: Mesude teyzenin rahmine sağlık. Sancak Abi: ? Sancak Abi: Perihan? Perihan: Buyrunuz özel harekatçım Sancak Abi: Tövbe estağfurullah ne diyorsun abicim sen? Perihan: Diyorum ki bir metre yakınımda aslan yatıyormuş

Yayıncı erkek - Pastacı kız ilişkisi. ☕︎ "Seviyormuşum seni." demesiyle uykulu olan bakışlarımla "Hm?" diye bir ses çıktı dudaklarımdan. Bir elini yavaşça kaldırıp kısa saçlarımı kulaklarımın arkasına sıkıştırıp "Öyleymiş." dedi kısık sesle. Beynim çorba gibi olduğu için dediğini pek idrak edemiyordum. "Nasıl olmuş peki?" dedim mırıltıyla. Samimi ve içtenlikle "Biranda olmuş. Önce uzaktan hoş gelmiş sonra burnunun dibindeyken ayrı bir iyi ki dedirtmişsin." dedi alnını alnıma yaslarken. Ağzımdan minik bir hıçkırık çıkmasıyla erkeksi kıkırtısı beni şuan jöle kıvamından gaza geçirmiştir. "Ama ben sadece tatlı yapabiliyorum diye düşünüyordum normalde." dememle yüzündeki gülümsemeyle "Kalbim sayende düğün pastası gibi şuan zaten." demesiyle ne olarak anladıysam kahkaha atmam bir oldu. Öyle bir güldüm ki benim gülmeme kocaman gülümseyip gözlerinin içi parladı. "Sen hep böyle, en çok bana gül." *** -KLASİK YAYINCI KURGUSU GENÇLER! EĞLENCE VE ÇITIR ÇEREZ bazı kısımları başka kitaplara benzeyebilir ama çalma gibi bir durum söz konusu değil. Mantık hataları da olabilir. Bu kadar baybai

"Sakin ol, Açe." Kadife gibi sesi aramızda kıvrıldı, tenim uyuştu. Açe. Bana sadece annem öyle seslenirdi. "Bana öyle seslenme." Sesim güçlü çıkmamıştı. "Neden?" Aksanını duyabiliyordum. "Kimse bana öyle seslenmez," dedim yalan söyleyerek. Dolgun dudakları kıvrıldı, gözlerinde anlam veremedim bir duygu geçti. "Ben kimse değilim."

bluebee_9: yarın takım arkadaşlarınla sakın bir şeyler yiyip içme bluebee_9: maça çıkma diye ilaç atıcaklar mEte.sancak: kimsin? bluebee_9: bir kerelik sana yardım etmek isteyen bir dost

Hayatı boyunca sevgiyle büyümüş, kusursuz bir aileden gelen neşeli ve hayat dolu bir tıp öğrencisi olan kadın ve onun aksine geçmişinin izlerini hâlâ taşıyan, kendisinin bir canavar olduğuna inandırılmış, dünyaca ünlü boksör adam... Biri ışığıyla çevresini aydınlatırken, diğeri karanlık geçmişinin gölgesinde yaşamaktadır. Birbirlerinden tamamen farklı bu iki insanın yolları kesiştiğinde ise hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır.

YouTuber ve sosyal medya içerik üreticisi Liva Lanader hesabının hacklenmesi üzerine hiç tanımadığı müzik grubu solisti Uygar Yavuz'la olan shoplarını beğenir. uygr_yvz: benim üzerimden prim kasarak ilerleyemezsin yalnız prenses. liva_: ? uygr_yvz: yaptığın şeye devam etme. liva_: napıyormuşum ben? uygr_yvz: benimle olan shoplarını diyorum, beğenmeyi bırak. uygr_yvz: ilgi alanıma girmiyorsun. liva_: uygar bey eminim ki öyle bir şey yapmıyorum. liva_: böyle bir şeye kalkışsam beğeneceğim fotoğraflar sizinle olanlar olmaz. #1 genç kız edebiyatı 06.07.26

Arkadaşının ısrarıyla okulun basketbol maçına katılan İdil, hiç beklenmedik bir kaza yaşar. Bir kaza sonucu takımın kaptanıyla tanışması kaçınılmaz olur. İdil, hiç beklemediği anda hayatına giren bu takım kaptanına olan hislerini saklamaya çalışırken, duygularının tek taraflı olduğunu sanıyordu.