0534**: Seni öyle sert becereceğim ki, 0534**: Durmam için yalvardığında dahi ıslak kadınlığının duvarları istekle beni içine alacak. 0534**: Gün doğana kadar adımı inleteceğim dudaklarından. Siz: Bir gün 666 numaralı otel odasında buluşacağız, Siz: O gün ıslak kadınlığım seni istekle içine alırken durman için değil hızlanman için yalvaracağım • Bu isimle ve kurgu ile yazılmış ilk ve tek kitaptır. FAZLASIYLA CİNSELLLİK +18 ÖĞE BULUNDURUR

Ellerim arkadan sandalyeye kelepçe ile bağlanmıştı.. Az önce dövüştüğümüz için ikimiz de yara, bere ve kan içinde kalmıştık. Kaybeden bendim ve birazdan beynimi dağıtacak kurşunun tenimi delip geçeceğini bildiğim halde düşmanıma gülümseyerek bakıyordum. Arkası dönük olarak bir süre düşündü. Ani bir hareketle köşedeki eski sandalyeyi alıp karşıma oturdu. Şimdi ikimizde birbirimize gülüyorduk. "Hangi bilgileri çaldığını ve kimlere sattığını söylersen daha az acı çekeceksin.." "Daha çok acı çektiremezsin!" "Şakam yok Ferah! Konuş!" "Halbuki ne yaparsan yap konuşmayacağımı en iyi sen bilirsin.." Kolumdaki derin cam kesisine eliyle bastırıp parmağını derimin altına ittiğinde canımın yanmasına rağmen kahkaha attım. "Beni böyle mi konuşturacaksın!" alaylı şekilde sırıttım. "Acıdan çığlık attırırım sana Ferah!" Alt dudağımda dilimi gezdirdim. "Durduğun kabahat!"

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."