"Bazı duvarlar demirden değil, kalptendir..." Lise öğrencisi bir psikolog adayı, sınıfça cezaevine yaptığı bir proje ziyaretiyle hayatın karanlık tarafıyla tanışır. Mahkumların hikâyelerini dinleyip anlamaya çalışan genç kız, kimsenin yaklaşmaya cesaret edemediği, aşiret varisleriyle iç içe olup onları incelemeye karar verip, hayatının başka bir boyutuna şait olacaktı. Sessizlikle örülmüş bu duvarları yıkmak kolay görülse de bir o kadar zor olacağı en başından belliydi. Aşiretler arasında geçen hüsumetler onun kafasını daha da karıştırıp çözülmeyecek bir hüküm giydirecekti. Bu beyaz ile siyahın karışma hikayesiydi... Bu o kelepçenin anahtarını bulmanın hikayesiydi...

Akşam eve geldiniz, yerde canlı mı? Cansız mı ? bilmediğiniz bir adam yatıyor ne yapardınız? Ya iş göründüğünden farklı olsaydı.O sizin canınızdan çok sevdiğiniz kişi olsa. Umay bu olayı yaşamış , genç bir kız. Gözünü kırpmadan canını verebileceği kadar çok sevdiği kişi ameliyattayken , Umay'ı daha zorlu günler bekliyordu. "Benim her şeyim sensin " dediği adam , onu yuva sandığı cehenneminde tek başına bıraktı. O enkaz ,Umay'ın en acıyan yerine denk gelmişti. Yavaş, yavaş yok olmuştu içinde. Bir daha o cehennem yuva olur muydu? Enkazlar tek tek temizleyebilir miydi ? Kendini. İkinci şansı verir miydi insana...?