Sıradan bir yürüyüş nelere yol açabilirdi? Devin ailesiyle sadece yürüyüş yapmayı planlıyordu ama bu yürüyüşün sonu bir çukurda son bulmuştu. O çukurdan çıktığında ise kendini bambaşka bir dünyada bulmuştu. Bambaşka bir dünya bambaşka insanlar ve bambaşka kurallar. Sıradan bir dünyada değildi insanlar merhametsizdi kurallar ise acımasızdı. Kaçmak tek çözümdü ama bu dünyadan nasıl kaçabilirdi üstelik onu esir alanların generali onun ruh eşi olduğunu iddia ediyordu. Devin bu yeni hayata boyun eğip kalmalı mıydı yoksa eski hayatına dönmek için savaşmalı mıydı?

Arkadaşımın ısrarıyla, reşit olmadığım için kimlik değiştirip hizmetçi olarak gittiğim bir parti... Hayatımın en büyük hatasıydı... .... Tam mutfak kapısına gelmişken biri elimi tuttu donup kaldım bu beklediğim son şeydi. ... "Eşim" dedi. ... Eşim mi? Ben mi? ... Kaşlarımı çattım ona döndüm. Karşımda yeşil gözlü siyah saçlı bir adamla karşılaştım. ... "Bu o Alfa değil mi?" dedim içimden. ... "Bu olamaz" dedi. Sanki bu olan şeye inanamıyor gibi yani tek değildi bende inanamıyordum. ... "Basit bir omega, bir hizmetçi benim eşim olamaz" dedi. Gözüm seğirdi bana basit bir omega bir hizmetçi demişti gururum tamamen ayaklar altına alınmıştı. ... "Bak ben-" dedim ama sözümü bitirmeme izin vermedi. ... "Burda olanları kimseye söylemiyeceksin söylesende inkar ederim." dedi ve hızla uzaklaştı. ... Ben Ebrar Williams. ... Ve beni küçümseyen herkes... ... Bunun bedelini öder. . . . Uyarı: Bu hikâye kan, şiddet, küfür, taciz, saldırı, ölüm ve karanlık temalar içerir.

----"Bunca şey başından beri bir karı kocaya ait değildi zaten. Birbirimize karşı hiçbir zaman karı koca da olmadık. Biz seninle bir çıkar ilişkisiyiz." diyerek adamın geçmişte yaptıklarını yüzüne vurmak istedi. Elini çenesinden çekip de geriye yaslanmak istediğinde Kavan bir anda elini ensesine atmıştı. Sertçe çekmişti kendisini. Geriye çekilemeyecek kadar güçlü kavramıştı. Yüzünü garip bir tavırla yaklaştırdı yüzüne. Hani böyle kızgın, düşmancıl falan ama asla saldırmak istemeyen bir tavırla. "Şunu bir açıklığa kavuşturalım küçük kadın. Hiçbir çıkar benim gibi adamı ilgi duymadığı bir kadınla evlendiremez." diye fısıldadı. "Sen benim bu olaydı en büyük çıkarımsın." ---- 4 Genç okudukları bir kurgu ile dalga geçer ve kendi aralarında teoriler üretirler. Bu ilginç kurguyu bir tablo olarak çizen Öykü bir anda tablonun içerisine düşer ve aslında kurgudaki Kral'ın lanetinin bir parçası haline gelir. Geri dönmek için elinden geleni yapmak ister ama Öykü'nün ufak bir rahatsızlığı vardır. Şoka girdiğinde konuşamaz ve bu ufak sebep yüzünden çok büyük olaylara sebebiyet verir. Bir evliliğe, bir topluma ve yabancı bir sevdaya. İçerisinde bolca romantizmin geçtiği bu hikayemizde size bir Öykü anlatacağım... "Bir LadyRebel Klasiğidir."

Son çıktığı zorlu operasyonda en yakın arkadaşlarını kaybeden bir Rus asker, yaşadığı ağır travmanın ve suçluluk duygusunun içinde giderek kendini kaybetmeye başlar. Kendi karanlığından kaçabilmek için herkesten uzaklaşmak ister ve bunun için ıssız bir dağ evine taşınma kararı alır. Burada ki tek amacı biraz olsun nefes almak ve de yalnızlıkta kendini toparlayabilmekti. Geçirdiği zaman içerisinde bir gece odun toplamak için dışarı çıktığında hızla ona doğru gelen bir kurt görür. Ve ona saldıracağı düşüncesiyle bir an bile beklemeden silahını çıkarır ve ona ateş eder. Ancak vurulan kurt yere düşmesiyle asker, gördüğü manzara karşısında donup kalır. Çünkü vurduğu kurt, gözlerinin önünde bir kadına dönüşmüştür.

Duru, derslerdeki düşük performansı sebebiyle babası tarafımdan Amerika'ya halasının yanına yollanır. Irmak ise fırsat bu fırsat diyerek ailesini ikna ederek kuzeninin peşine amerikaya gelir. Irmak izlediği dizi ve filmlerdeki gibi doğaüstü canlıları ararken Duru ise daha çok İstanbul'a geri dönme derdindedir. İkilinin bilmediği şey ise ikisinin de kardeş alfalara mühürleneceğidir...

Cansu bir tıp öğrencisiydi. Hayatı hastane koridorlarında, nöbetlerde ve yorgun gecelerde geçiyordu... ta ki bir gün aniden yere yığılıp ölümle yüzleşene kadar. Kalbi durdu. Ama öldüğü yerde uyanmadı. Gözlerini 1800'lerin İstanbul'unda, zengin bir paşa konağında açtı. Artık herkesin "cinli" dediği genç bir kızın bedenindeydi: Cavidan. Bu dünyada kimse ona inanmıyor. Doktorlar çaresiz. Hizmetçiler fısıldıyor. Ve ailesi kızlarının aklını kaybettiğini düşünüyor. Ama Cansu bir şeyi biliyor: O ölmedi. Ve bu hayat... ona ait değil.

{Kitabın şarkısı: Raving George - You're Mine} Önümde sadece karanlık bir sis dumanı duruyordu. Etrafıma bakındım lakin yalnızdım, her zamanki gibi... Birkaç adım ilerledim, ben gittikçe yol uzuyordu sanki. Bir ses işittim, bir kitap aralanmıştı. Tıpkı bir duman bulutu gibi dağıldı karanlık. Ne olup bittiğine anlam veremezken gözüm ileride havalanmış büyük kitaba kaydı. Yutkundum. Kehanet kitabı... "Ben de sizi bekliyordum Lordum. Zamanı geldi. Ay ve Gece buluşacak, o zaman ailenizin ruhu huzur bulacak! Bu ışıltı çok güzeldir adeta bir kristal gibi... Lakin unutmayın o kristal eşsiz ve güzel olduğu kadar keskin de olabilir. Birkaç yıldır süren bu karanlığı o dindirebilir, lordum. Size sevgiyi öğretebilir ve size gerçek bir aile verebilir..." Ben kimden bahsettiğini idrak etmeye çalışırken o devam etti. "Yalnızlığın diniyor, Gece Lordu. Kristal kelebeğin geliyor." Onun seni incitmesine izin verme. Ama... Durduramazsın, o senin kalbinin sahibi olacak. Sen de onun kalbini çal... Bırak da bu karanlığı o aydınlatsın. Senin gecende parlayan bir ay olsun... !Kitap tarafıma aittir. Çalınması veya kopyalanması durumunda yasal işlem başlatılacaktır!

Arden Akağaç, yüzünü yeniden bana yaklaştırınca burnunun ucu benimkine değdi. Buz gibi nefesi dudaklarıma çarparken gözlerimi açık tutmakta zorlandığımı fark ettim. "Sen," dedi nefesi hala dudaklarıma çarpıp tenimi yavaşça kuruturken. "Görmen gerekenden fazlasını gördün." Avuçlarımın içinin terlediğini hissettim. Dudaklarından sızan kanı gördüğümü biliyordu! Nasıl olduğunu bilmiyordum ama biliyordu işte! "Ben karnım doyduğunda..." Durup bir an için kopkoyu dudaklarını yaladı. Ardından tekrar konuşmaya devam etti. "Bedenim başka bir şekilde acıkır." Araladığım gözlerim ardına kadar açılırken başımı ondan uzağa çekmek istedim ama yapamadım. Gidemedim, kaçamadım. Aptal topuklularım bir milim bile oynamadı. Aksine öylece durdum. O bana beni yiyecekmiş gibi bakarken ben sadece durup her yeri saran tuhaf kokusunun başımı döndürmemesini diledim. "Gerçekten neyden bahsettiğini bilmiyorum. Seni tanımıyorum bile." Elimi korkarak göğsüne koydum. "Seni tanımıyorum." Sonra parmaklarımla sert göğsünü ittim. Arden, kıpırdamadı bile. Parmaklarım siyah kaygan gömleğini neredeyse delecekken o kıpırdamadı bile. Sadece bana baktı. Avladığı, kaçmaya çalışan tavşanının gözlerine baktı. Kızıl irisler zevk aldığını düşündüren bir şekilde yavaşça parlarken aklımın bana türlü oyunlar oynadığını düşünerek o gözlerin sabitlendiği ciğerlerimi şişirip son bir nefes aldım. Keyifle beni izlerken bir anda eğilip kolunun altından, beni hapsettiği minicik yerden kaçtım. "Ah Gece," dedi Arden keyifle. Bir anda arkamda bitiverdi. Belimden yakalayıp beni kendi bedenine bastırdı. Saçları omuzlarıma çarparken aldığı derin nefes boynumdaki tüm tüyleri dikleştirdi. "Öyle güzel kokuyorsun ki. Kanını emmemek ziyan olur." Bir taşın süslediği zarif işaret parmağı boynumu yavaşça okşarken gözlerimi kapattım.

TAMAMLANDI | Her yalanda gerçeğe daha yakın... Külvarisi serisi #1 Kızıl Alev İmparatorluğunun emrine girmeyen birkaç krallıktan biri olan Lumidia da ahalisini zalim bir şekilde yönetiyor. İsyanların arttığı bir dönemde krallığın en genç varisi olan Elysia'nın güçleri ortaya çıkar; nadir ve en tehlikeli güç. Öyle ki,bu güce sahip tüm insanlar öldürülür. Ölüme mahkum olmuş Elysia kurtulmak için krallığın alt tabaka ahalisine sığınır, hem de bir isyan grubuna... Ailesi tarafından ihanete uğradığı yetmezmiş gibi dost sandıkları da ona ihanet etmişken, güçlerine uyup hikayenin kötüsüne mi dönüşecek, yoksa hep olmak istediği kahraman mı olacaktı? 🪄 Güçlere sahip insanlar 👑 Zalim bir imparatorluk ⛓ Ölüme mahkum bir prenses ⚔ Devrim grupları ❤🩹 İhanet, dostluk ve enemies to lovers 💌 Found family

"Acıdan geçemeyen kadının, acısı bitemeyen adamla; kırık dökük sevdası." Kendini bilmez bir gecede, ay tamda göğün bağrında uyuklarken başladı her şey. Kader; dizleri yaralı bir kızı, dudakları kan kokulu bir adamın koynuna sardı. Yitirdiği hafızasının ardından, hiç bilmediği bir adamın elini tuttu. Geçmişi hatırlamaya çaba gösterdiği her an kendiyle ilgili bilinmezlere daldı. Adam her an köşe başındaydı, soluğundaydı ve ne parmağındaki yüzük, ne de hatırlamadığı geçmiş bu ihtirasa mani olamadı. Oysa ki şeytanın ini, adamın köşesi kıvrılmış zihniydi. Kadın adamın cehennemiydi; saf ateşin koynu, zemheri kışın soluğu.