"İnkar etmeye devam mı?" Kerem'in sorusuyla kaşlarımı çattım. "Neden bahsediyorsun?" Sorgularcasına Kerem'e bakıyordum. "Benden hoşlanmadığını söyleyebilir misin?" Söylerdim? Söyleyebilirdim. Dilim tutulmuştu sanki. Söyleyemiyordum? "Senin bana gönlün var gibi gibi." Yanımızdan geçen arabada çalan Barış Manço uymuş muydu şimdi tam olarak buraya. O an her şey yok olmuştu sanki. Sadece o ve ben varmışız gibi. "Belki de öyle, gibi gibi." dediğim şeyle gülümsemesi büyümüştü. "Ben de öyle gibi gibi." Dalga geçerek söylediği şeye gülümsedim. Öyleydi gerçekten, gibi gibiydi.

İclal Ilgın, üniversiteden yeni mezun olmuştur ve Kayseri'ye sağlıkçı olarak atanır. Gittiği şehri tanımadığı için bir süreliğine ev arayışına çıkar. Sonunda bulduğunda ise beklemediği bir sürpriz ile karşı karşıya kalır. Özel bir numara sürekli kendisini arar fakat sesini etmez. Genç kız bundan oldukça muzdariptir. Zira birini kırdığını veya üzdüğünü düşünmektedir. Bu yüzden her seferinde aramaları cevaplar, belki arayan kişi derdini anlatır da bu musibet sona erer diye. Lakin arayan kişi konuşmamakta ısrarcıdır. Bu durumda genç kız ne yapacağını bilemez ve arayan kişinin bir gün konuşacağını umut eder. *** "Kimdi o!" "Efendim?" "Kimdi o sana sarılan herif! Onun o elini kırıp diğer eline vermez miyim!" "Sesini duymamız için ağabeyimin gelip bana sarılması gerekiyormuş demek ki." "Dıt dıt dıt..."

Bir zamanlar aynı okul koridorlarında birbirine sessizce bakan iki gençtiler... Yıllar sonra ise kader, onları yeniden aynı masada buluşturdu. Rana... İslami değerlerle yetişmiş, vicdanından asla vazgeçmeyen bir kadın. Emir ise güçlü duruşunun ardında, yıllardır ilk aşkını kalbinde taşıyan bir adamdı. Lise yıllarında başlayan o masum sevda, zamanla yarım kaldı. Araya suskunluklar, kırgınlıklar ve bambaşka hayatlar girdi. Ta ki ailelerinin isteğiyle yapılan evlilikte yolları yeniden kesişene kadar... Fakat onları bekleyen şey yalnızca aşk değildi. Rana'nın yakalandığı amansız hastalık, ikisini de hayatın en ağır sınavıyla yüzleştirdi. Hastane koridorlarında edilen dualar, ölüm korkusu, vazgeçmemek için verilen savaş... Ya birbirlerini tamamen kaybedeceklerdi... Ya da küllerinden yeniden doğacaklardı. Ve onlar vazgeçmedi. Yıllar sonra biri devletin görünmeyen savaşlarını yöneten bir İstihbarat Müsteşarı'na... Diğeri ise adaletin sesi olan güçlü bir Cumhuriyet Savcısı'na dönüştü. Onlar aşkı kolay yollarda değil; mahkeme salonlarında, operasyon masalarında, tehditlerin ve karanlığın ortasında öğrendi. Çünkü bazı hikâyelerde sevgi sadece birbirini sevmek değildir... Bazı hikâyelerde sevgi; bir insanı hayatta tutmak, bir ülke karanlığa gömülmesin diye omuz omuza savaşmaktır. Ve onların hikâyesinde... Ya güneş doğacaktı. Ya da zifiri karanlık her şeyi içine çekecekti. Tüm hakları saklıdır.. 10_07_2023

Saate baktığımda ders çoktan bitmişti, Akel'e dışarı çıkacağımı söyleyip derslikten çıkmıştım. Fakültenin bahçesine çıkmadan önce kantine doğru yürüyüp bir kahve aldım ve ilerledim. O sırada hahverengi başörtülü bir öğrenci kitabını düşürmüş ama farketmemişti. Kitabı diğer elime alarak koşmaya başladım ama elimdeki kahve dökülünce durmak zorunda kalmış ve kahverengi başörtülü kızı gözden kaçırmıştım. Elimdeki kahve bardağını kenara bırakıp kitaba dikkatlice baktım. Bu Mehmet Rauf'un "EYLÜL" kitabıydı. Bu kitabı defalarca kez okumuştum, en sevdiğim eserlerden biriydi. Etrafıma tekrardan baktıktan sonra elimdeki kitapla dışarı çıktım ve bir banka oturup kitabın rastgele bir sayfasını açıp okumaya başladım. "Lâkin nasıl yaşıyorlar ya Rabbim Sevmeden, sevilmeden nasıl yaşanıyor?" Cümleyi bir kaç defa okuyup üstüne düşünmeye başlamıştım. Sayfaları çevirirken içinden kurumuş kahverengi bir sonbahar yaprağı çıkmıştı. Kurumuş kahverengi yaprağı biraz inceleyip tekrardan aynı yerine koyup kitabın kapağını kapattım. Acaba o kahverengi başörtülü kız bu kitabı okuduğunda neler hissetmiş ve düşünmüştü? Bunları sormam için önce onu bulmam gerekiyordu ama nasıl? Üniversitenin binasında gözlerimi gezdirip gülümseyerek başımı sağa sola salladım. Sanırım bu biraz zor olacaktı. . .

0526..: Ey iman eden, sahurda ne yiycen? Zümra : Zıkkımın kökü. Yer misin? Sürekli 'Bugün erken yatacağım.' deyip asla erken yatamayan Zümra, bir gün yine sahura kadar uyanık kalıp kitap okurken telefonuna bilinmeyen bir numaradan deli saçması mesajlar gelir. Evden okula, okuldan eve şeklinde süregelen, normal bir hayatı olan bu genç kız nelerle karşı karşıya gelecekti? Bir mesaj hayatını ne kadar etkileyebilirdi? Hayatın karşısına çıkardığı zorluklarla gülüşleri elinden alınan bir kızın, kaybettiği gülüşlerini bulmaya çıktığı bu serüvende sen de var mısın? Kim bilir, belki kayıp gülüşlerinin adresidir burası? Bu hikâye, kaybolan gülüşlerini arayanlara ithaf edilmiştir. 🎬 🎬 🎬 Kitabın eski ismi "SAHURDA NE YİYCEN?" Wattpad'deki ilk Ramazan/Sahur kurgusudur. Kapak Tasarımı : @-ahsenti♡ #İslam 1 #Spiritüel 1 #Komik 2 #Gençkurgu 3 #Psikoloji 7 Başlangıç Tarihi : 10.05.2020 Bitiş Tarihi : 03.04.2022 (TAMAMLANDI)

Alışmışız Yanlız olmaya, Mutsuz uyanmaya

"Benim avukatım olur musun Karaca" Diyen kereme gülerek "bu bi evlenme teklifi mi?" diyerek soru yönelttim

"Seni daha çok tanımama izin verir misin?"