Beni kendine doğru çekip son kalan iç çamaşırımı da yırttığında artık saklanabilecek bir yerim kalmamıştı.. Bacaklarımı aralayıp üstüme uzandığında sadece fısıldayabildim.. -"Ben hala bakireyim... Lütfen.. Lütfen.." Ama bu sözlerim onu pek etkilememişe benziyordu.. -"O halde en eğlencelisinden başlayalım" dedi ve beni yüz üstü çevirdi.. Çığlıklarım hıçkırıklara dönüşmüş, yalvarışlarım ise fısıltıyla sessizleşmişti..

Hep derler. Melekler zaten ölüdür. Onlara tek cevabım şudur " Melekler ölüdür ama yaşamazlar..." Doğduğum yer.... Milattan Önce lanetlenmiş bir kasaba. Korkularla beslenen bir ormanın içinde unutulmuş bir yer. Neden mi lanetlendi? Günahkar kasaba halkının yalandan kurtulması için birleşmiş Şeytan ve Cin uğruna öldürülen masum bir kız. Ruhu melek. Başı kesildiği gün ormana kaçıp cellatın soyundan olanlar ve masumları öldürmeye ant içmiş. Ben Lucy... Cellatın soyundan ve masum bir kızım. Tek suçum... Hayatıma Lucy tarzından devam etmem....... Ve şimdi ben özgürlüğümü kazanmaya gittiğim ormanda hayatımı degiştiren biriyle tanıştım. O bir masum... Peki ben? Kanatları kilitlenmiş bir melek? Kurtarılmadık. Kurtarılamadık. Kurtulduk. Kaybolduk. Öldük. Dirildik. Ne siyah ne beyaz, ne uğurlu ne uğursuz, ne güçlü ne güçsüz. Ne İYİ nede KÖTÜ... Ya öl ya da yaşarken unutulan sen ol!

".. Herkesin kendine göre fantastik bir hikayesi vardır. Başta hayat çok durgundur. Ama bir gün bir şey olur ve sen ona doğru koşarsın. Ve bir anda hayatın tamamıyla değişir, ilginç olaylar birbirini kovalar. Ne olup bittiğini anlayamazsın kavrayamazsın.... çıldırırsın.... Benim de hikayem tam olarak böyle. Ve yaptığım tek şey ...kimseler bunu istemese de... merak etmek.. "Merakının esiri olma, sonuçlarına dayanamazsın!" Bu insanın merakını daha fazla arttırıyor, bir faydası olmuyor, ...gerçekten!.. Merakımı gidermemin bedeli o kadar da kötü olmasa gerek, değil mi?" ............................ © Tüm telif hakları saklıdır. Hiçbir şekilde kopyalanamaz, alıntı yapılamaz. ............................

Beklenmedik şeyler ve beklenmedik bir ödül ....

--En yüksek: Bilim Kurgu #1, Fantastik #1, Aksiyon #3 -- Claire hafızasını kaybetmiş bir biçimde kendisini yabancı bir evrende bulur. Kafasındaki bir ses sürekli olarak kaçmasını söylüyor. Ama bir yabancı. Tek bir yabancı. Kalmasını sağlayan tek şey o. Sürekli gidecek bir yeri olmadığını hatırlatıyor. Bağlanma sorunları olan yarı alkolik bir ressam, memnuniyetsiz bir teknoloji dehası, istediğini elde etmek için her şeyi yapabilecek kendinden büyük bir kaplanı olan bir hayvan sever, her şeye sırtını dönmüşken eve geri dönmek zorunda olan bir dansçı... Ülkeyi yönetenler bunlar. Bir de adından başka bir şey hatırlamayan Claire. Ne yanlış gidebilir ki?

Bir yaz günü su ve toprak elementlerini kullanabildiğini öğrenen Anka yeni okul yılında kendi gibi beyni gelişmiş insanların olduğu Akademeia'da okumaya başlar. Yeni insanlar yeni hayatlar derken gizli öğretmeninin sevgilisinin ölmesi üzerine kendini okulun delisi ile devasa bir maceranın içinde bulur... Devamı ise sadece bir tuş ileride -OKU- Yazar:Ç.T.

"Bırak beni!!" Kolumu birkez daha çekip gecenin karanlığında hızlı hızlı ilerlemeye başladım. Boş sokakta yankılanan topuklularımın sesi hiç olmadığı kadar sinir bozucu geliyordu. "Beni dinliyceksin!" Kolumu tekrar kurtarmaya çalıştım ama benden kat kat daha güçlü olduğunu hesaba katmamıştım. Beni kendine çevirdi. "Seni dinlemek istemiyorum aptal!!" "Dinlemek zorundasın sarışın!" Kurtaramayacağımı bile bile kolumu çekiştirmeye başladım. "Yüzkez söyledim bırak artık. Seni istemiyorum!" dedim hissettiklerimin tam aksine. Gözlerine bakmadığım için yalan söylediğimi anlayamazdı ama giderek güçsüzleşen sesim anlaması için başka bir açıklık veriyordu. "Bırak.." Benim aksime güçlü çıkan sesiyle "Bırakabiliceğimi mi sanıyorsun? Benim elimde mi bu?" diye bağırdı. "Seni bırakmayı denedim Mira. Seni üzdüğüm her an. Değiştiğimi farkettiğim her an. Ama başaramadım çünkü.." diyip elimden tuttu ve başına getirdi. "Ben buramla düşündüm." dedi sinirle. Gözlerimin tam içine bakıyordu. Avucunun içindeki elimi kalbine götürdü. "Ama sen buradasın." Göz yaşlarımı saklama savaşlarımda yenilirken hıçkırıklarım duyuluyordu. "Seni bırakmıycağım baş belası." Onu onaylamazcasına başımı salladım. Titrek çıkan sesimle "Senden nefret ediyorum!" dedim. Ama hiç bir şey kalbimin onunla attığı gerçeğini değiştirmiyordu. Yanaklarımdaki yaşları eliyle silerken gözlerimin tam içine baktı o denizi aratmayan mavi gözleriyle. "Bende senden nefret ediyorum." Öpüşünü dudağımda hissettiğim an karşılık vermeye başladım. Elimi yumuşaklığını ezberlediğim saçlarına daldırdım. Kolları güven verircesine belimi sardı. Öpüşü ise zaten, renkli dünyanın ta kendisiydi.

Aşk , Acı , Gizemli Olaylar , Sırlar Madison bunlarla başa çıkabilecek mi ? Neler öğrenecek ? Yeni Gelen çocuk kim ?

Hikayeyi güncellemeyi unutmayın

Tüm seçenekler aynı yere çıkıyorsa ve siz seçeneklerde kaybolup bir sonuca ulaşamıyorsanız Emir ve Beste'yi çok seveceksiniz.