"Jij bent gezond.... ik niet. Jij hebt nog een leven hier. Maastricht heeft jou nodig..." Een kort verhaal hoe de serie Flikken Maastricht mogelijk kon eindigen als de hoofdpersoon er niet uitgeschreven was.

Welkom bij deze fanfiction, die een diepere kijk biedt op het twintigste seizoen van Flikken Maastricht. Dit verhaal, "De langste dag", is een herschreven versie van aflevering 1. Terwijl Floris Wolfs na een confrontatie met Boris in het ziekenhuis belandt, werkt Eva samen met Marion aan een gevaarlijke mensenhandelzaak. Eva haar onrust groeit doordat Wolfs niets meer van zich laat horen. Pas wanneer de zaak bijna is afgerond, krijgt Eva het verwoestende nieuws dat haar hele leven op zijn kop zet.

Vervolge Tussen de regels. Door een maximum van 200 delen, moet ik een nieuw document starten. *** Elke Flikken Maastricht aflevering eindigt. En dan? Wat gebeurt er tussen de afleveringen door? Lees hier wat Eva en Wolfs beleven dat niet te zien is op beeld. ***

Kleine tussendoortjes met E & W. Fleva gegarandeerd!

Voor wanneer ik toch nog inspiratie heb plaats ik hier misschien korte fleva verhalen ✌🏼

Als Eva en Wolfs een dierbare verliezen, worden ze geconfronteerd met een enorm verdriet en nieuwe verantwoordelijkheden. Hoe gaan ze hier mee om? Is hun relatie hiertegen bestand? Hoogste Rankings: 1. #Flikkenmaastricht 1. #Evavandongen 1. #Wolfs 3. #Fleva 2. #Flikken 1. #FlorisWolfs

Als Wolfs en Eva stuiten op een vreemde DNA uitslag op een PD, schijnt dit nieuwe licht op een bizarre cold case , die hun leven er niet makkelijker op maakt. Begonnen met het schrijven van dit verhaal in 2010. Speelt zich af na '3x06 - Kameraden'

Een kort verhaal. wat langer werd dan dat de bedoeling was~ 'Je praat veel over je beste vriend.' Het is geen vraag. Het is een conclusie. Ze knikt. 'Mis je hem?' Een traan ontsnapt uit haar ooghoek. Ze doet niet eens haar best om 'm weg te vegen. 'Ja... Ja, ik mis hem.'

Wat als je iemand zo diep lief hebt, dat je bang bent die gene kwijt te raken.

De vlinders zitten in een hokje, opgesloten. Soms proberen ze te ontsnappen, dat laat ik niet toe. Dan stop ik ze terug en draai de sleutel weer om... Maar stiekem vanbinnen hoop ik dat er ooit een dag komt dat ze vrij worden gelaten, dat het hokje open gaat en de sleutel weg wordt gegooid. Dit is mijn nieuwe verhaal, ik ben van plan om iedere week minimaal één deel van ongeveer 2000 woorden te plaatsen. Ik heb dit onderwerp gekozen, omdat ik zelf nu ook ongeveer een jaar last heb van Pfeiffer. En veel mensen weten ook niet hoe dat voelt, daarom schrijf ik dit verhaal. Ik hoop dat mensen dan iets beter snappen hoe dat voelt en hoe ze ermee om kunnen gaan. Als je niet weet wat Pfeiffer is, google het dan even ofzo, haha. Nou genoeg over de Pfeiffer dit wordt natuurlijk gewoon een verhaal met lekker veel Fleva en actie! Ik hoop dat jullie het leuk vinden! X