"How can we go back to being friends When we just shared a bed?" Mekanda yankı bulan şarkı sözleriyle Hyunjin koca bakışlarını eş zamanlı olarak Chan'a çevirdi. Gözleri onu bulduğundaysa zaten ona bakıyor olan Chan'la göz göze geldiler. "How can you look me and pretend I'm someone you've never met?" -friends to lovers-

run from the sun like dracula

jisung: ulan bu minho yine sevgili yapmıs amına koyim

i remember when i first noticed that you liked me back we were sitting down in a restaurant waiting for the check

"Gözlerin..." diye fısıldıyor Hyunjin. "Çok güzeller Minho."

Belki de sevilince yaşamaya başlıyordu insan. Bir nefesti ayrıcalıklı bir bakış, sıcak bir dokunuş, nahif bir öpücük, düşünülmüş bir armağan, zarif bir iltifat, içten bir özür, ithaf bir şarkı, hoş bir söz, tatlı bir melodi, adanmış bir şiir, dudaklarla mühürlenmiş bir mektup. Zira bir seviş, bin nefesti belki de.

"Sonra aramıza şehirler girecek, hiç karşılaşmayacağız. Tesadüfler bile bir araya getiremeyecek. Sonra belki birimiz öleceğiz ve diğerimiz hiç bilmeyecek..."

bir savcı, bir doktor ve çözülmesi gereken cinayetler.