''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

~14.08.2016~ Masal YAŞAR,YAŞAR Holdıngin sahibi gözde ailesinin biricik(!) Varisi. Küçüklüğünden beri hayattan soyutlanmış bir şekilde büyüdü.Yaşarların bilinmeyen ve gizemli çocukları! 17 yaşında annesini kaybeden masal için hayat artık eskisi kadar sıradan değildir. Bu zamana dek arkadaşları tarafından ezilen içine kapanık bir kızdı. Ha birde küçük çok küçük bir detay;kendisinden bile tiksinirdi bu yüzden onların dedıklerine alışmıştı.Neden mi? Çünkü kilolu vücudu,uzun ve bakımsız saçları,gözlüğünden fark edilmeyen mavi gözleri,çok fazla olmasa da yamuk dişleri çirkin bir kızdı. Ve bu onun için can yakan bir detaydı. Tek bir arkadaşı bile yoktu. Bunun üstüne birde namı değer sürtüğümüz Dilay! Masal'a yapmadığını bırakmadı. Sadece o deil,tüm okul Masal'ı aşşağıladı. Birde ilk aşkı Çakır KARAY.Okulun namıdeğer 'kötü' ve gözde çocuğu. Masal'ın her günkü yıkılış nedeni. Çakır'ın yaptığı onu ne kadar üzsede özgürlüğünün bayrağını açtı o gün. Artık o ezik Masal'ı alev alev yanan intikam ateşi; sonsuz bir uykuyla başbaşa bıraktı.

9 senedir kafes dövüşü yapan motosiklet kullanan az ve öz konuşan bir kızın hayatı . Sizce bu kızın kilidini kırıp kafesine girebilen biri olabilecek mi ? Alisa çocukluk arkadaşı Menolly ile kötü olaylar sonucunda üniversite ikinci sınıfta başka üniversiteye geçerler . İlk günden olaylar peşini bırakmaz ve tanınır bir hale gelirler . Bu okul karşılarına yeni düşmanlıklar , yeni arkadaşlıklar çıkaracaktır . Kafesteki kilidi açmaya hazır olun !

Kendini sadece boksa adamış bir kız hayat mücadelesi yüzünden kafes dövüşüne başlar ve hYatın zorluklarına alışmaya çalışır.

- Önüne baksana kızım. + Asıl sen önüne bak be , hem sen çarpıyorsun hemde bana önüne bak diyorsun. - Yolda birden durmasaydın çarpmazdım küçük. + Sensin küçük bak beni kızdırma fena olur. - Allah Allah ne olurmuş ? ----- - Hem küçük hem güzel hem dövüşçü hiç fena değil ha ?

Sağlam ve sıradışı bir hikaye okumak ister misin? Cevabın evetse bu hikaye tam sana göre. **** Tertemiz bir hayatı olmasına rağmen feci halde bela arayan asi bir kız. Çünkü yaşadığını hissetmesi lazım. Belalı bir hayatı olmasına rağmen tertemiz bir hayatın hayalini kuran bir çocuk. Çünkü uğruna çabaladığı şeyler var. Peki bu ikisinin yolları kesişirse neler olacak? ***küfür ve olumsuz örnek oluşturabilecek davranışlar içerebilir***

Tehlikeli adım sesleri kulaklarımda yankılandı. ''Bu kadar kötü bir canavar değilim. Sen hiç Adem'i suçladın mı?'' Kaşlarımı çattım sorduğu soruyla. Bir adım daha bana yaklaştığında sıcak nefesi dudaklarıma vurdu. Gözleri gözlerimden ayrılmazken yüzünü biraz daha yüzüme yaklaştırdı. ''O yasak meyveyi yemesinin nedeni aslında Havva'nın sözleri yüzündeyken onu suçlayamazsın.'' Yaşadığımız fırtınaya bir benzetme yaptığını anladığımda bir adım uzaklaşmak için geri çekilmiştim ki belimden kavramasıyla beni göğsüne bastırdı.

•Siyah defterin beyaz kalemi... *KİTAP VE KİTABIN İÇERİSİNDE GEÇEN KURUM VE KURULUŞLAR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜ OLUP HİÇBİR GERÇEKLİK PAYI YOKTUR.* *KİTABIN ÇALINMASI DURUMUNDA YASAL İŞLEM UYGULANACAKTIR.*

BİR YANDA SEVDASI, ÖBÜR YANDA ZORUNLULUĞU... Pusat DEMROĞLU, 32 yaşında, genç bir aşiret ağasıydı. Sesi ile, ağaçların yapraklarını sallayabilir, bakışı ile koca bir ormanı yakabilirdi... Bade SOLUN, 28 yaşında, babasını kaybetmiş, genç, güzel bir kadındı. Doktordu. Dik başlıydı ve hayatta en merak ettiği duygu aşktı... Gazel REVAN, henüz 23 yaşında, Mardin'in, herhangi bir sokağındaki taş evde doğmuştu. Yemyeşil gözleri ile, onu görenlerin günlerini bayram ettirmişti. Ansızın, bu genç kızın kapısı çalınmıştı... Aşiret ağasının, 'tek' kadını olmak ister miydi? ~Şehrin ışıkları sönmüştü~ "Bana bak, çok ciddiyim yakarım seni de o konağını da!" Genç kadının sesi sinirden titrese de kendinden çok emindi. Sanki bir elinde benzin diğer elinde çakmak hazır bekliyordu. "İstersen tüm Mardin'i yak, elinden geleni ardına koyma. Senden boşanmıyorum." Omzunu silken adam umrunda değilmişçesine ellerini takım elbisesinin cebine yerleştirmiş bir şekilde pencerenin önüne ilerledi. "Bak, senin çocukluklarınla uğraşacak vaktim yok benim." Gözlerini sımsıkı yumup sakinleşmeye çalıştı Bade. Yavaşça tekrar açtı ve devam etti. "Doktorum ben, doktor. Şehrime geri döneceğim, izninle. Masal bitti, geçmiş olsun." "Farkındaysan sana hastane aldım, gider çalışırsın çok istersen." Sinir bozucu bir şekilde güldükten sonra devam etti. "Ayrıca da vermiyorum izin. Boşanmıyorum, boşan kendi kendine boşalabiliyorsan!"