-------------- Nefret ve korkunun harmanlandığı gözlerin sahibi birkaç adım sendelerken titreyen elindeki hançeri ona doğrultmayı kesmiyordu. Sanki o ellerle onu öldürebilecekmiş gibi. "Kimsin sen?" Muhtemelen cevabını duyduğunda yüzünde dehşeti ortaya çıkaracak soruya gülmeden edemedi. "Güzel soru." Çoğu zaman onun da kendine sorduğu bir soruydu. "Sana birkaç ipucu vereyim. Adımı duyduğunda bile titrediğin, soyundan en az bir kişiyi cehenneme yollamış, karanlık gecelerde halkının birbirine anlattığı efsanelerinizdeki o canavarım. Ben karşılaşmamak için delikten deliğe saklandığın o kişiyim." Farkındalıkla beyazı gittikçe büyüyen gözlere kanlı bir gülümsemeyle bakarken başını yana eğdi. "Ben birazdan nefesini kesecek olan avcıyım." [ Başlangıç: 15.12.2019 ]

**** Kalbimde bir boşluk vardı.Uçurum gibiydi ve ben o uçurumun önünde duruyordum.Önüme iki şık koymuştum ya bu uçurumdan atlayacaktım yada biri beni buradan çekip kurtaracaktı. Ama hiçbir zaman birinin gelip beni o uçurumdan kendi elleriyle iteceğini hesaba katmamıştım. ***** 🍂Kapak tasarım : luxincaelo ❤️ #210617

Ben Nazlı Eray, Hayat Kurtarma Timinin kurucusu ve tek üyesi. Bu timin ileride çok iyi yerlere geleceğini bilsem de şimdilik yoluma tek başıma devam ediyorum. Eğer benim yanımda yer alıp bu time katılmak istiyorsanız söyleyeceğim özelliklere sahip olmanız yeterli. Gerekli olan özellikler: 1- Bir tahtanız eksik olmalı. 2- Hayatınızı çok sevip bir yandan da nefret etmelisiniz. 3- Hayvanları çok sevmelisiniz. 4- Bedenen büyük olsanız bile bazı tavırlarınız çocuksu olmalı. 5- Söz konusu bir insan veya hayvanın canı olduğunda gözünüz kapalı yardım edebilmelisiniz. Eğer bu özelliklere sahipseniz Hayat Kurtarma Timine hoş geldiniz. Kapak tasarım: kayradesign❤️

'Gerçekten öleceğin zaman o boş gözlerinin korkuyla dolmasını heyecanla bekledim ama hala o lanet ifadeye sahipsin!' Ağzını açamayacak kadar acı çekmeseydi o aptal suratıyla saçmaladıklarına gülerdi. Açık tutmaya çalıştığı gözleri öfkeden kuduran pisliği çok az görebildiği için mutluydu. Bir an etraf gürültüyle doldu ama emin olamadı. Zonklayan kafası da olabilirdi. Gözlerinin açılmayacağını anladığında direnmedi artık, onun için yaptığı onca şeye hayatını alarak karşılık veren pisliğin daha da kıvranması için yalnızca gülümsedi. Son nefesini vermeden önce konuşabilseydi tek bir şey söylerdi. "Onun bunun çocuğu!"