1974 - Yenilmek için güzel bir yıl... Amerika'nın zehir taciri nefretle büyümüş, intikamla yetişmiş bir Doktordur. Salvatore Gambino tıp eğitimi alırken ailenin başına geçmemeye ve mafyaya karışmamaya kararlıdır. Fakat mafya sizin kararlarınızı umursamaz. Büyük bir aile trajedisi Salvatore'u doktorluğu bırakmaya ve ailenin başına geçmeye mecbur bırakır. Salvatore insani olan tüm duygularını içindeki nefretle birer birer kaybetmiştir. Kardeşlerini koru, aileyi ayakta tut, yenilmez ol... Ta ki nefret ettiği o kadının yıllar önce manastıra gönderdiği kızı büyüyüp aileye katılana kadar... Salvatore şimdi hem kendiyle hem de bu hırçın küçük, baş belası kadınla savaşmak zorundadır. Yenilmek kaçınılmazsa, savaşmanın ne anlamı olabilir ki? Claudia babası tarafından reddedilmiş ve annesini küçük yaşta kaybetmiştir. Rahibeler tarafından yetiştirilmesi onun özgür ruhunu ve yaramaz düşüncelerini asla dizginlememiştir. Kimsenin onu arayıp sormadığı on bir senenin ardından bir zamanlar ailesi bildiği tek adamın oğlu tarafından Amerika'ya, eskiden yaşadığı yere geri çağırılır. Gambino ailesinin reisi, üvey abisi Salvatore Gambino onu kuzeniyle evlendirmeye layık görmüştür. Ne büyük bir onur! Claudia âşık olmadan evlenmeyeceğine dair ettiği yemine sadık kalmaya kararlıdır, Salvatore ise kabalaşmaktan çekinmez. Yine de kalbinin sesi onun yanındayken bastıramayacağı kadar güçlüdür. Claudia bir şeytana âşık olan her inatçı kızın yaptığını yaparak şeytanı dize getirmenin yollarını arar. Sonunda ya kurban edilen bakire olacaktır ya da şeytan aşkla ehlîleşecektir. UYARI! YAŞ FARKI (+24) TABU OLABİLİR! UYUŞTURUCU MADDE KULLANIMI ŞİDDET, ÖLDÜRME TASVİRLERİ İÇERİR.

Bir kere daha başımı geri yatıracak büyüklükte bir kahkaha attım ve omuzlarımdan sıyrılan montu tutmak için bir hamle yaptım. Bir şemsiyenin altında, artık o kadar da yabancı olmayan bir yabancının kapkara gözlerine bakarken derin bir nefes aldım. "Peki Aladağların Turan'ı. O zaman, benim hakkımda bilmen gereken ikinci şeyi açıklıyorum." Turan çenesini havalandırıp gözlerini kıstı. "Gönder gelsin." Şemsiyeyi başımızın üzerinden çekip kapattım ve ikimizi de tatlı ama epey güçlü yağan bir yağmura hapsettim. "Bana gölge eden, hiçbir şeyden hoşlanmam." Uyarım açıktı. Oldukça da net. Mevzunun şemsiye olmadığını anlayacak bir adama bu cümleyi kurduğumu biliyordum. Üzerinde yalnızca gömlekle dururken ve o gömlek saniyeler içinde ıslanırken göz temasımızı kesmemek için olası manzaramı elimin tersiyle ittim. Turan yavaşça gülümsedi ve bir kez başını eğdi. Caddede, nereden geldiğini bilmediğim, piyanoya eşlik eden bir erkek sesi vardı. Üzerimizden en sevdiğim bahar yağmurları akıp giderken, Turan elimi bırakmadan yürümeye devam etti. Biliyordum. Bu anı, bu yağmuru, bu şarkıyı hiçbir zaman unutmayacaktım. Sen yanımdayken O tozlu yollar aşka gider Ah sen, Sonunuzu yazsan inan dayanamam ölürüm ben.

Ben ilk kez onun yangınında onunla yanarken bulmuştum kendimi. ''Alacalı...'' dedi büyülenmiş gibi. Alnı alnıma yaslandı. ''Alacalı Ahuşan... Bana yazılmış gibisin.'' Kaç kere döndü durdu parmakları tenimde sayamadım. ''Sabrın sonu selametse...'' Elleri benden ayrılıp bir iki adım karşıma geçse de sözleriyle beni kendine mühürledi sanki. ''Yemin ederim benim selametim bir sen, tek sen olacaksın.'' Bu hikaye bir kadının kocaman bir adamın kalbine düşüp büyümesinin hikâyesiydi.

Hukuk - Polisiye

+18 cinsellik ve şiddet içerir! • Bir avcı ve av hikayesi değil.. Bir avcının, av olmak pahasına başka bir avcıyı avlamasının hikayesi. Bir adamın ellerine düşen bir kadın... O adamın ellerine düşmek için her şeyi yapan bir kadın... Takıntı mı aşk mı? Turuncudan nefret eden bir kadının gökkuşağının ikinci katmanına hapsolma hikâyesi... Turuncudan nefret eden bir kadını, gökkuşağının ikinci katmanına hapseden bir adamın hikayesi... Kadın o katmana girebilmek için ölümü bile göze almıştı. • Gerçek kişi ve kurumlarla alakâsı yoktur. Tamamiyle hâyâl ürünüdür! Yetişkin okurlara uygun, psikolojik öğeler barındıran, romantik bir kurgudur.

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

Ben bir aşiret kızıydım. Kurallar, beklentiler ve "uygun eş adayları" arasında sıkışmış bir hayatım vardı. Ama kalbim mi? O, kitaplarda okuduğum imkânsız aşklara çoktan kaptırmıştı kendini. Yanlış numaraya mesaj atmadım. Mafya babasına âşık olmadım. Ama gidip kendi ellerimle bir üsteğmene musallat oldum. Masal sandım. Klişe bir hikâye yazacağım sandım. Ama hayat, o klişeleri bile aratacak kadar acımasızdı. "En fazla ne olabilir ki?" dedim. Ve her şey, tam da o soruyla başladı. Zara & Safir HİÇBİR ŞEKİLDE KOPYALANAMAZ VE ÇALINAMAZ!

"Bela yağmur gibi gökten yağarsa Başını ona tutmaktır, adı aşk..." . . . 🪶❤️‍🔥 Kapak tasarım; @Publiisherr

Gözlerimizin önünde bulunan binlerce belkide daha fazla madde var. Gökyüzü, yeryüzü, güneş, ay, yıldızlar, canlılar, cansızlar, gözümüzün gördüğü, kulağımızın duyduğu, dokunduğumuz tüm madde planında olan herşey hakkında daha önce tefekkür ettik mi? Neden varlar? Ya olmasalardı? Küçük bir örnek arılar bal için polen toplamasaydı dünyanın hali ne olurdu? Sanki duyar gibiyim "aman mahfoluruz" gibi şeyler. Küçük gördüklerimizin aslında bir mizanda, ölçüde birbiri ardında bağlantıları olduğunu. Hiç bir şeyin önemsiz olmadığını. Ve bu değerli Kitapta gördüklerimizin aslında bir çok ayrıntısı olduğunu fark ettim. Gerçekten hiç bir şey boşuna yaratılmamış. Hepsinin ayrı bir görevi var. Senin hangi dinde, inançta yada inançsızlıkta olduğunu bilmiyorum. Lâkin bu Kitabı azimle sonuna kadar okuduğunda bakış açında değişikler olacağına inanıyorum. Bu Kitabın yazarı İmâm-ı Gazâlî (Rahmetullahi aleyh) 1058 ile 1111 yılları arasında yaşamıştır. Yani Düşünsenize yaklaşık bin yıl önce Medrese'de bu kadar fazla bilgiye sahip. Hani şimdilerde Medrese'de bulunanlara yobaz, gerici gözüyle söylemlerde bulunanalar acaba bu değerli Kitabı okusaydı aynısını söyler miydi? Ya da kendisi astronomiden anatomiye, coğrafyadan Zoolojiye, biyolojiden kimyaya bir çok bilim dalını biliyor mu? Lâkin bu Kitapta bir çok bilim dalı ele alınmış. Yani Medrese'de yalnız inançı değil bir çok bilim, ilim alanında eğitim alınıyor demektir İmâm-ı Gazâlî (Rahmetullahi aleyh)'in Hikmetler KİTABI (Allah'ın Yarattıklarındaki Hikmetler) *ALINTIDIR. İstifade etmek isteyen dilediği gibi istifade edebilir!

"Yüce ALLAH (c.c.) buyurdu ki... Hemde ne buyurma.. Ey Ademoğlu! Merak etmez misin Yüceler Yücesi RABBİM sana ne buyurdu?