"Bu dünyada neyi en çok istersen o senin imtihanındır."

Komiser Umut Zen, yıllardır gölgelerin ardına saklanmış büyük bir örgütü çökertmeye çalışırken karşısına, planlarını ve kalbini altüst edecek biri çıkıyor: Erim Mirza. Tehlikeli olduğu kadar sessiz. Soğukkanlı olduğu kadar hesaplı. Adı bile fısıldandığında yankı bırakan bir adam. Onunla aynı tarafta olmak, bıçak sırtında yürümek demek. Ama her adımda hem hayatını hem de kalbini riske attığını bilerek devam ediyor. Her görev, onları biraz daha birbirine yaklaştırıyor. Her bakış, çizgiyi biraz daha siliyor. Ama Nemez'de tek bir kural var: Kime güvendiğini seçerken, hayatını da seçersin. Ya doğru kişiye inanırsın... ya da yanlış kişiye kapılıp her şeyini kaybedersin. Bu hikâye; karanlıkla savaşırken ışığını korumaya çalışan bir kadının ve ışığa yaklaşırken kendi karanlığından korkan bir adamın hikâyesi. Çünkü bazı sırlar, sadece iki kişiyi değil bütün bir şehri yakabilir.

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''