Φανάρια... Άπειρα φανάρια υπάρχουν στους δρόμους. Περιμένουν, δίνουν το έναυσμα καθώς και τη προειδοποίηση... Το δικό μου ήταν μόνιμα κολλημένο στο κόκκινο της αμαρτίας... Είναι άραγε αμαρτία να δίνεις το κουφάρι σου; Ή μεγαλύτερη αμαρτία είναι να ερωτευτείς κάτι που δεν μπορείς να έχεις; Don't copy ©2024-,2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού. Κατοχυρωμένα και υπογεγραμμένα Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Επέστρεψε από τον πόλεμο με το όνομα του ήρωα...Με το πρόσωπό του. Με τις πληγές του. Με τα φαντάσματά του... Μα όχι με τις αναμνήσεις του. Κάθε πρωί κοιτάζει τον καθρέφτη σαν να περιμένει να του μιλήσει. Το είδωλο τον αμφισβητεί. Το βλέμμα του είναι ξένο, τα μάτια του άδεια. Κάτι λείπει ή, ίσως, κάτι έχει προστεθεί που δεν ανήκει εκεί. Η γυναίκα του τον αγγίζει σαν να τον μαθαίνει για πρώτη φορά. Δεν τον εμπιστεύεται. Ούτε τον απορρίπτει. Απλώς παρατηρεί. Σαν να αναζητά κάτι πάνω του. Σαν να περιμένει μια επιβεβαίωση... ή μια διάψευση. Ο κόσμος γύρω του συνεχίζει, μα ο ίδιος νιώθει ότι ζει μέσα σε μια ζωή ραμμένη πρόχειρα πάνω του , σαν δέρμα άλλου ανθρώπου. Ποιος ακριβώς γύρισε πίσω από τον πόλεμο; Και πόσο καιρό μπορείς να ζήσεις μέσα σε ένα ψέμα που όλοι φαίνεται να προτιμούν απ' την αλήθεια; Don't copy ©2024 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα

Από τότε που θυμάται τον εαυτό της, εκείνος ήταν πάντα παρών μα εκτός ορίων: ο κολλητός του αδερφού της, ο παίκτης που προπονούσε ο πατέρας της, ο γιος του καλύτερου μπασκετμπολίστα που γνώρισε η Ελλάδα και το αγόρι που ανήκε στο σπίτι τους χωρίς ποτέ να της ανήκει πραγματικά. Για χρόνια, τη βλέπει μόνο ως τη μικρή αδερφή του φίλου του, κρατώντας σκόπιμα αποστάσεις, ακόμη κι όταν η σιωπηλή έλξη ανάμεσά τους γίνεται ολοένα πιο δύσκολο να αγνοηθεί. Μια στιγμή αλήθειας, ένα βράδυ που δεν έπρεπε να συμβεί, τους δένει με έναν έρωτα που δεν προλαβαίνει καν να γεννηθεί, μόνο να τους στοιχειώσει. Ανάμεσα σε ανείπωτα συναισθήματα, επαγγελματικά όρια και σκιές του παρελθόντος, ο έρωτας που δεν γεννήθηκε ποτέ, καλείται να εξαγνιστεί. Γιατί κάποια παιχνίδια δεν κρίνονται στο σκορ, αλλά στο θάρρος να αντικρίσεις την αλήθεια και να διεκδικήσεις αυτό που πάντα σου ανήκε. Ακόμη και αν όλος ο κόσμος φωνάζει το αντίθετο.

Ο έρωτας ποτέ δεν άφησε κανένα να τον δαμάσει... Έχοντας για κούκλες τους ανθρώπους επλαθε , έκοβε και έραβε καταστάσεις γελώντας είτε με το πόνο είτε με τη χαρά τους... Γιατί αυτός ήταν ο έρωτας... Δεν ήταν ικανοποιημένος ούτε με την αγάπη αλλά ούτε και με το δάκρυ ... 5° μέρος ξεκινάει! All rights reserved © Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται κάθε αντιγραφή, αναδημοσίευση και αναδιανομή χωρίς τη γραπτή άδεια του συγγραφέα Κάθε πάταξη αυτής διώκεται ποινικά

Όσα πρόσωπα έχει ένας άνθρωπος, Άλλα τόσα έχει και ο έρωτας... Ποιος θα σωθεί; Και ποιος θα σώσει; Πάντα ήξερε ότι μέσα σε εκείνες τις μαύρες χάντρες, υπήρχε και λίγο καφέ... Σαν ένα άγριο τσακάλι που ηρεμία δεν έχει στο βλέμμα... Αν εκείνος ήταν όμως τσακάλι, εκείνη ήταν φωτιά ολόκληρη... Δεν ήταν Γεράκι, μήτε και λιοντάρι... Ένα άγριο ατίθασο άτι ήταν... Ένα μείγμα εκρηκτικό και ακόμα ποιο επικίνδυνο από όσο φαντάστηκαν οι γύρω της Πόσο ψέμα; Πόση ανάγκη για εκδίκηση; Όσες απώλειες κι αν μέτρησε, αυτή της ψυχής της ήταν η μεγαλύτερη... Don't copy ©2024-,2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Σ:"Σε πείραξε;" ρωτάει καθώς με ότι του είπα έδειχνε να νευριάζει ακόμα περισσότερο. Δεν μίλησα δεν ήξερα τι να του πω ότι με απείλησε; οτι με χτύπησε; η ότι πήγε να με βιάσει για μια ακόμα φορα; Σ:"ΜΙΛΑ ΓΑΜΩ.ΜΙΛΑ ΣΕ ΠΕΙΡΑΞΕ;"επαναλαμβάνει την ερώτηση κοιτάζοντας με ενα περίεργο ύφος ήταν λες και κρεμόταν από τα χείλι μου. Ι:"Ναι " λέω απλα χωρίς να του διευκρινίσω τι ακριβώς μου έκανε. Σ:"ΤΟΝ ΓΑΜΗΣΑ " η τελευταία του φράση πριν ανέβει στην μηχανή και εξαφανιστεί από το οπτικό μου πεδίο . Η Ίρις και ο Στέφανος δύο διαφορετικοί χαρακτήρες που ο ένας αντιπαθεί τον άλλον. Τι θα γίνει όταν η Ίρις πάει να μείνει στο Σπίτι του Στέφανου με επιθυμία του αφεντικού του δηλαδή της μητέρας της. Που θα οδήγηση όλο αυτό; θα μάθετε παρακάτω.... (ΠΕΡΙΈΧΕΙ ΥΒΡΙΣΤΙΚΌ ΠΕΡΙΕΧΌΜΕΝΟ ΑΝΆΓΝΩΣΗ ΜΕ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΥΘΎΝΗ) ●No copy.

"Άφησε με να φύγω!" Τα χέρια του λειτούργησαν άψογα σαν φυλακή. Την παγιδευσε ανάμεσα τους κι εκείνη κόλλησε στον τοίχο εξοργισμενη "Αφού τρελαίνεσαι κατάβαθος...Παραδέξου , ότι και μόνο που εισπνέεις την ανάσα μου λιώνεις.." "Εχεις πρόβλημα αγοράκι μου ..."Με γρήγορη κίνηση προσπάθησε να περάσει κάτω από τον κλοιό που δημιούργησε γύρω της αλλά απέτυχε...Την έπιασε με δύναμη και πίεσε το κορμί της στον τοίχο για ακόμα μια φορά "Αγοράκι; Είσαι αστεία μικρή...Αστεία και αβγαλτη ... Γι αυτό με τρελαίνεις!" "Απομακρυνσου πριν βάλω τις φωνές!" "Και τι θα πεις ; " Η φωνή του χαμήλωσε...Έγινε βαθειά, προκλητική ...γεμάτη λαγνεία. "Λιαμ; Αφού το ξέρεις και το ξέρω πως αν ήταν ο αδερφός μου εδώ ούτε βλέμμα θα μου έριχνες...Τι θέλεις πια από μένα;" "Θέλω να γίνω ο πρώτος σου ..." Δήλωσε και δάγκωσε τον λαιμό της. Εμεινε να κοιτάζει μεσα στα χρυσαφένια καστανα της μάτια ώσπου ξαφνικά τράβηξε τα χέρια του. Της έκλεισε το μάτι και έφυγε χωρίς να της ρίξει ούτε μια ματιά... Don't copy ©2018 all rights reserved Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα

Z~ "Που στον διάολο πας;" E~"Μίλα καλύτερα". Του αντιμιλαω και τον αγριοκοιτάζω και εγώ, χωρίς να το καταλάβω. Αρχίζει να γελάει. Στην αρχή ήρεμα και μετά πιο δυνατά. Ποιο είναι το πρόβλημα του; αναρωτιέμαι και κοιτάω. "ξέρεις σε ποιον μιλας;". Μου λέει όλο ύφος και ρολάρω τα μάτια μου. Τον βρήκα και ωραίο τον μαλακα τρομάρα μου.. "θα επρεπε;". Απαντάω ρίχνοντας ένα χαμόγελο. Πάντα τους εκνευρίζει πιο πολύ αυτό. Με πιάνει από τον καρπό μου για να με φέρει πιο κοντά του και την ίδια ώρα ακούγονται βήματα πίσω... Emily Pierce, 19 χρονών. Zack Adams, 22 χρονών. Δύο άτομα που απο τη πρώτη γνωριμία πάνε μόνο κόντρα ο ένας στον άλλον. Τι θα συμβεί όμως όταν ενα δυστύχημα θα κάνει τον Zack να μείνει μαζί της; Και πως θα αντιδράσει όταν ανακαλύψει ότι είναι στην ίδια παρέα με τον αδερφό της;.

Ήταν το απαγορευμένο , αυτό που δεν μπορούσα να έχω , ήταν το κακό αγόρι και ο καλύτερος φίλος του αδερφού μου . Ακόμα και τώρα σκέφτομαι πως κατέληξα έτσι , να τον αγαπώ τόσο πολύ . Ερωτευόμαστε πάντα αυτόν που μας βασανίζει δεν λένε ; "Μερικές φορές ερωτευόμαστε λάθος ανθρώπους"αναφώνησε , προσπάθησα να καταλάβω αν το εννοεί ή όχι , αλλά τα δάκρυα μου δεν με άφησαν να διακρίνω καλά το πρόσωπο του . "Δεν πιστεύω πως ήμασταν λάθος"ανακοίνωσα ενώ η φωνή έσπασε στο τέλος . "Ξέρω πως ούτε εσύ το πίστευες"συμπλήρωσα . "Δεν γίνετε αλλιώς Δαναη" σταμάτησε να κοιτάει το τοίχο απέναντι του και κοίταξε εμένα . " Αν δεν κάνουμε τους εαυτούς μας να πιστέψουν πως ήμασταν λάθος δεν θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε . Δεν θα μπορέσω να προσχωρήσω"είπε με περισσότερη ένταση . "Τελείωσε"είπε αυστηρά . Φέραμε πολλές φορές τις ζωές μας άνω κάτω για αυτή τη σχέση . Είναι δίκαιο να τελειώσει έτσι ; Είναι δίκαιο να τελειώσει ; Dove Cameron & Ian Harding

18+ περιεχόμενο. Διαβάζετε με δική σας ευθύνη. --------------- «Aurora βούλωσε το...» «Κάνε με...» είπε και την κοίταξα Έσκασα ένα ειρωνικό γελάκι και με κοίταξε μες τα μάτια... «Αν το κάνω, μετά θα αναστενάζεις...» είπα και ξεκίνησε να κοκκινίζει ελαφρά --------------- «Όταν είσαι έτοιμη να γαμηθείς καλά, τότε έλα ξανά σε μένα... Μέχρι τότε μπορείς να πηδιέσαι με τον χαλβά που έχεις για γκόμενο...» «Έτοιμη είμαι...» είπε με αυτό το πονηρό ύφος της και έσκασα ένα γελάκι «Όταν πας σπίτι του μετά, να του πεις τον λόγο που τον χωρίζεις... Ότι κάποιος άλλος σε πηδάει καλύτερα από εκείνον...» --------------- Όταν η σπίθα ανάψει, δεν σταματάς τη φωτιά. Δεν την ήθελε στη ζωή του. Την ήθελε μόνο στο κρεβάτι του. Ο Ryder Wolfe είναι γεμάτος θυμό... Η Aurora Lane είναι το απόλυτο λάθος του... Αυτό δεν είναι love story. Είναι η φωτιά που τους καίει ζωντανούς