Hayatım normal gitmiyordu. Bir hayatım var mıydı onu bile bilmiyordum. Tek bildiğim kesinlikle öleceğimdi. Zaten onca deney onca ilaç onca tüp hangi insanı canlı tutardı ki? Elbette tutmazdı. Çünkü onlar şöhretleri için kullanıyorlardı bunları. Her türlü sonum ölümdü. Ya şimdi ya sonra. Ertelemeye gerek var mıydı? Yoktu elbette. Peki ya katilim. Katilim O mu olacaktı? Bunu yapacak mıydı?

Melez bir kız ve dünyada ki en güçlü kişi. O bir kraliçe... O en güçlü ve en tehlikeli ırk... Dünyaya iyiliği getirecek olan bir melez ve aynı zaman da güçlerini çalmaya çalışan kötü adamlar var. Sizce hayatı nasıl olacak? Bunları ileride ki bölümlerde göreceğiz... !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ( Ilk 20 bölüm düzenlenmeye alınmadığı için yazım hatası ve çok eski anlatım tarzımda yazıldığı için iyi değil fakat hikayeyi bırakmayıp, okursanız yazım dili olsun, betimleme olsun, anlatım tarzı olsun gerçekten arada ki farkı göreceksiniz ve 23. ve 24.Bölümden itibaren hikayeyi çok beğeneceksiniz ve bırakamayacaksınız..) #1.11.2017 6.sırada #13.11.2017 2.sırada #26.11.2017 4.sırada #11.05.2018 1.sırada

Ben BEYZA normal bir hayatım varken bir anda melez oldum sonrada tanrıça . Bu hayatımı ve aşk hayatımı etkileyecek mi . Bu fantastik hikayeye gelin birlikte şahit olalım. Beyza'nın o büyüleyici yada berbat hayatına hüzününe , sevincine , korkusuna , endişesine ... Bütün duygularını beraber yaşayalım .

Meraba! Ben Afra Yıldırım.Melezim kisacasi herkes ten ve herseyden güçlüym.Melez olmak benim tercihim değildi. ama şikayet de etmiyorum. Benim kaderim benim oyunum. Afra nın macera aşk heyecan hikayesi ni siz de doruklarina kadar hissedin!

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."