Derin, hayatını ve hasta kardeşinin geleceğini korumak için çaresizce bir çıkış yolu arayan genç bir muhabirdir. Patronunun emriyle, mafyayla bağlantıları olduğu konuşulan güçlü bir iş insanının hayatını araştırmaya başlar. Evindeki pencereden gizlice yerleştirdiği kameralarla, adamın karanlık sırlarını ortaya çıkarmaya çalışır. Ancak beklenmedik bir soygun olayı, Derin'in kaderini bambaşka bir yola sürükler. Soygun anını gizlice kaydettiği o görüntüler, Derin için bir dönüm noktası olur; fakat patronunun gerçek yüzüyle karşılaşması, her şeyi değiştirir. Kendini hayatta kalmak için çok daha karanlık ve tehlikeli bir oyunun içinde bulur. Bir gece kapısında beliren yabancı, onu zor bir anlaşmanın içine çeker ve hayatının en kritik seçimlerinden biriyle karşı karşıya bırakır. O andan sonra Derin'in en zorlu savaşı, dışarıdaki tehditlerden çok kendi iç dünyasındaki kargaşayla olur; çünkü hayatta kalmak için yürüdüğü yollar, onu kimseye anlatamadığı bir hikâyeye sürükler; o hikâye de onun en gerçek savaşıdır.

Adalet onun adı, karanlık ise gerçeği. Saye, sıradan dünyasının sınırlarını aşmaya hazır değilken yolu Semin Adin'le kesişir. Gücün, sırların ve gölgelerin hüküm sürdüğü bu dünyada bir cinayet, her şeyi değiştirir. İhanetle güvenin, adaletle arzunun iç içe geçtiği bu oyunda en tehlikeli soru şudur: Gölgelerin ardında kim gerçek, kim yalan? Sessiz kalanlar, gölgelerde kaybolur.

Türkiye'nin yeraltı dünyasını yöneten devasa bir imparatorluk. Kartel. Ve bu imparatorluğun tahtında oturan adam: Kuzgun Karahan. Kuzgun senelerce yeraltı dünyasına hükmetti. Ta ki bir gün karşısına çıkan gizemli bir kadın, kurduğu bütün düzeni altüst edene kadar. Kuzgun, hayatına giren bu kadın sayesinde en yakınlarından birinin ona ihanet ettiğini öğrenir. Üstelik bu ihanet, yıllardır geçmişte kaldığını sandığı bir sırrın peşini açar. Efsun Hazen yalnızca bir devlet görevlisi değildir. O, Kuzgun'un geçmişine ait, çoktan mezara gömüldüğü sanılan en büyük günahın anahtarını elinde tutan kadındır. "Sana bir seçenek sunmuyorum, Karahan." dedi Efsun, acımasızca. "Ya benim adamım olursun ve Kartel'i içeriden yıkarsın ya da bildiğim bu sır benimle birlikte mezara gider." Bir tarafta Türkiye'nin en tehlikeli adamı. Diğer tarafta onun ipini elinde tutan gizemli bir kadın. Teslimiyetle başlayan bu zorunlu ortaklık, sırlar açığa çıktıkça kanlı bir hesaplaşmaya dönüşecektir. Çünkü asıl düşman henüz maskesini düşürmemiştir ve gerçekler, göründüğünden çok daha karanlıktır.

"Benden nefret ediyorsun. Ama bana ait gibi gözüküyorsun." Keskin, kısık bakışlarının altında gerildiğimi hissettim. Bakışları alev alev yanan bir kömür kadar sıcak ve bir o kadar karanlıktı. Emir Cihandar'a ait olmak. Bir eşya gibi değil, bir esir gibi değil, bir intikam gibi değil. Bir duygu gibi, bir dokunuş gibi, bir ruh gibi. Tehlikeyle parıldayan kara gözlerine bakarken, "Sana ait değilim," diye bastırdım. Bakışları vücudumu ağır ağır inceledi. "Gözüküyorsun dedim, öyle olduğunu iddia etmedim." "Edemezsin zaten." Sanki bakışlarıyla soyuyormuşcasına ateş saçan irisleri bedenimden gözlerime çıktığında güç oradaydı. "Eğer iddia edersem zaten..." Sırtını doğrultup geniş, yapılı vücudunu öne doğru eğdi. "Aksine hiçkimsenin gücü yetmezdi." Alttan gözlerimin içerisine bir yangını başlatır gibi baktı. "Mira Alemşah, eğer benim olsaydın. Değil tüm dünya, sen bile kendini benden alamazdın." #eslaf ••• Wattpad'de ESLAF adında ilk yazılmış hikayedir.

⚠️ +18 yaş sınırına uygun, cinsel içerik ve sert dil barındırmaktadır. Hassas okuyucular için tetikleyici olabilecek sahneler mevcuttur. Lütfen bu içerikleri kaldıramayacağınızı düşünüyorsanız okumayı erteleyin veya kitabı bu bilinçle okuyun. . Bir gece, bir sokak, bir infaz. Leyra, Vespera'nın en tehlikeli adamının gölgesine düşer. Yaman, bu şehrin korkulan adamıdır. Yüzünün yarısını demir maskeyle gizler. Ama Leyra'ya dokunduğunda, o buz gibi ellerin altında yanan bir kalp olduğunu hisseder. O bir suçlu, bir katil, bir Kuklacı... Ama Leyra'nın gözünde o, sadece yangındır. Peki Leyra, hangi yangında kül olmayı seçecek?

Kağan ile Firuze... Aynı mahallede büyümüş, kaderin en ince çizgilerinde buluşmuş iki kırık kalp. Firuze, çocukluğunda yaşadığı bir travmanın ardından kekemelikle mücadele eden ama güzelliğiyle tüm mahalleyi susturan genç bir kadın. Kağan, Firuze'nin abisiyle çocukluk arkadaşı. O gün... O talihsiz gün... Kağan'ın bir anlık ihmali Firuze'nin hayatını altüst etti. Suçluluk duygusuyla büyüyen Kağan, ona kardeşi gibi yaklaşmaya çalışırken içten içe büyüyen bir aşkla da savaşmak zorunda kalıyor. Peki, aynı sokaklarda yürümek, aynı geçmişi paylaşmak, aynı acının izlerini taşımak bir aşka yeter mi? Yoksa bazı sevgiler sadece susarak mı yaşanır? "Bu ev iki sokak ötede olan Kağan abinin yeni aldığı evi olmalıydı... Beyaz evin göz kamaştırıcı bir tasarımı ile diğer bizim hallede duran evleri geride bırakıyor aynı zamanda bahçesini süsleyen renkli çiçekleri ile muhteşem bir görüntü elde ediyordu. Bu kadarını tahmin etmemiştim, çok güzel bir evdi. Herkesin hayalinde ki ev bu olmalıydı. Bahçe kapısından içeriye girdiğimde mor çiçeklerin yanına geldiğimde, yüzümü yaklaştırarak Burnuma dolan güzel kokusu ile gülümsedim. 'Mor frezya.' Arkamdan gelen sesle korkarak geri çekilip tüm bedenim kaskatı olmuş bir şekilde arkamı dönmüştüm. Karşımda hiç beklemediğim adamı görünce korkumun yerini şaşkınlık almıştı. Karşımda bana tebessüm eden Kağan abi vardı. 'Kağan abi?' Şaşkınlık içeren sesimle elinde ki anahtarlara baktım. 'Beğendin mi bahçeyi, evi, çiçekleri...' sorduğu soruyla arkamda kalan eve baktım, beyaz eve ve yemyeşil bahçeye tekrardan göz geçirerek Kağan abiye bakarak kafamı salladım ve elinde ki anahtarlara baktım. 'Senin mi?' Diye sormamla gülümsemesi büyüdü ve elinde tuttuğu anahtarlıklara bakarak kafasını sallayarak gözlerimin içine bakarak cevap verdi. 'Benim, bizim"

❝Sanrılardan ibaretti sanki bütün yaşananlar... Boğazıma oturan o koca yumru, elimden kayıp giden, bir daha da sahip olamayacağım hayallerim, hayatımdı sanki... Ağlayamadım. Bağıramadım. Durduramadım. 26 yıllık yaşamımın, 7 yılında adım atmadığım şehirde, onun tarafından bir başıma bırakılmıştım. Son umudumda da dalından acımasızca koparılıp alınmış gibi hissediyordum... Varlığımdan nefret eden insanlarla doluydu etrafım. Kaçmak isteyip, kaçamadığım bir labirentin içimdeydim sadece. Karanlık yolumu aydınlatan tek bir mumum vardı. Cılız ateşi bir sağa, bir sola savrulurken, koşmam için umut olmuştu bana... Yoktu. Artık o da yoktu. Karanlığın ortasında bir başımaydım. "Sözler hiçbir zaman tutulmaz anne... tutulmaz. Dedim sana. Ben ne sevmeyi hak ediyorum, ne de sevilmeyi. O gün... o gün ölmesi gereken bendim. Bendim." Ucunda oturduğum kayalara içindeki nefreti döküyormuş gibi çarpan o hırçın dalgalar, sanki sesim olmaya çalışıyordu. Gök gürledi. Bulutlar ağladı... Göğsüme ince bir sızı yayıldı. "Beni sevdiğine inanmamıştım zaten..." Titreyen dudaklarımı zapt etmeye çalışırken, gözlerimi karşımdaki hırçın denize çevirdim. "...şayet sen bile sevmekten vazgeçtin." Karadeniz acımasızdı. Aldığını vermez, verdiğini de acımadan ellerinin arasından alırdı... sonra elinde avucunda bir şey kalmazdı. Almıştı. Hepsini ellerimin arasından çekip almıştı. Ben Güneş. Kolu kanadı acımadan koparılan, omuzlarına tonlarca yük konulan kadın.❞ 🌑 0 4 /0 3 /2 0 2 4 ALINMASI, KOPYALANMASI VE ÇALINMASI DURUMUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR 🖇 Written by: simaara 🪶 #Yargı 1. 📌 23/12/2025 #Yargı 1. 📌 10/01/2026 #Adalet 1. 📌 18/05/2026

O gece yağan yağmur, yer ve göğün yerini değiştirmişti. O geceden sonra bir daha şafak sökmemeli, güneş doğmamalı, sabah olmamalıydı. O gece şafak söktü, güneş doğdu, sabah oldu. Olmamalıydı.

Sadece tutku olmalıydı. Aşık olmak kural dışıydı. Ama bilmiyordum; kalbime söz geçirmeyeceğimi, bu kadar erken mağlup olacağımı bilmiyordum. ___ Lizge Kıvanç, kendi dünyasını katı kurallarla örmüş, sınırlarını belirlemiş, kalbini ve ruhunu korumaya almış bir genç kadın. Geçmişin gölgesinde saklanan, yasaklara saygı duyan ama içinde fırtınalar kopan Lizge kendi kabuğunda yaşarken, dokunulmazlık zırhını hiç indirmemiştir. Ta ki Arvas Koral ile karşılaşana dek. Arvas Koral, güçlü, karanlık ve etkileyici bir adam. O, sadece tek bir kural koyar: Aşk yok, sadece tutku. Lizge, kendi katı kurallarından sıyrılıp daha özgür yaşayabilmek için ona sunulan o teklifi kabul eder fakat her türlü kurala uyan Lizge, istemeden bu kuralın dışına çıkar. Lizge ve Arvas'ın birbirine dokunduğu anlarda, geçmişin zincirleri kırılırken yeni ve daha önce hiç tatmadıkları duygularla tanışırlar. Bağlanmak yasak. Aşık olmak kural dışı. Sadece tutku.