Ένα τυχαίο βλέμμα σε μια στάση λεωφορείου. Μια απρόσμενη βόλτα που γίνεται ταξίδι. Μια μέρα που μοιάζει να χωράει μια ολόκληρη ζωή. Η Λυδία και ο Ορέστης μοιράζονται μια μέρα που μοιάζει με αιωνιότητα∙ μια θάλασσα που τους καταπίνει, ένα ταξίδι που γεννιέται από μια παρόρμηση, μια αγκαλιά που γίνεται καταφύγιο.Όμως, όταν το παρόν συναντά το παρελθόν, όλα όσα έχτισαν σε εικοσιτέσσερις ώρες δοκιμάζονται από μια αλήθεια που δεν είχαν φανταστεί. Τι κάνεις όταν η μοίρα σου χαρίζει τον άνθρωπο που θες, αλλά σε δένει μαζί του με τρόπο που δεν πρέπει; Ένα καλοκαίρι που κρατά μόνο μια μέρα. Μια ιστορία για το τυχαίο που αλλάζει τα πάντα, για τις στιγμές που καίνε πιο δυνατά επειδή ξέρεις πως ίσως να μην κρατήσουν. #1 έρωτας

Εκεί, σε ένα στενό του Πειραιά στην ταράτσα της πολυκατοικίας, πριν ανατείλει, η Ανατολή χαμογέλασε στον Παύλο, όπως δεν το είχε κάνει ποτέ. Η Ανατολή αποφασίζει πως το μικρό χωριό στην Βόρεια Ήπειρο δεν είναι μέρος για να ζήσει. Ωστόσο δεν έχει τα απαραίτητα χρήματα, ούτε την απαραίτητη εμπειρία ώστε να μείνει μόνη της σε οποιοδήποτε μέρος της Ελλάδας. Η τυχαία αγγελία που βρίσκει σε μια φοιτητική πολυκατοικία του Πειραιά σε μισή τιμή με συγκάτοικο την πείθει να κάνει το πρώτο βήμα. Όχι αυτό το βιβλίο δεν είναι θρίλερ, αλλά θα μπορούσε. Ο Παύλος -ο μικρός αδελφός της Μιρέλας- στα είκοσι του ανακαινίζει την πολυκατοικία που του είχαν αφήσει οι γονείς τους και κόντρα από τους φοιτητές που νοικιάζουν, στον ίδιο όροφο μένει με την παρέα του παίζοντας μουσική. Ή μπορεί και να είναι θρίλερ. Κρίμα τους γείτονες. (Η ιστορία διαδραματίζεται 11 με 12 χρόνια μετά την «Μιρέλα». Δεν είναι απαραίτητη προϋπόθεση η ανάγνωση του προηγούμενου βιβλίου, αλλά θα περιέχει σπόιλερς)

Σ' ένα ελληνικό νησί, το κάθε καλοκαίρι μετατρέπεται σε άτυπη ναυτική αρένα, όταν η Μαρίνα και ο Νίκος (ξανά)συναντιούνται. Η «πριγκίπισσα» των ταχύπλοων, εκρηκτική, ανταγωνιστική, λάτρης της ταχύτητας και της αδρεναλίνης. Ο Νίκος, ιστιοπλόος, ήρεμος, τεχνικός, βαθιά δεμένος με τον άνεμο, την υπομονή και την παράδοση της θάλασσας. Η σύγκρουση τους (αυτό) το καλοκαίρι ξεκινά όταν αναγκάζονται να δένουν τα σκάφη τους δίπλα-δίπλα στο ίδιο λιμάνι. Από εκείνη τη στιγμή, κάθε μέρα γίνεται μάχη. Ένα στοίχημα στο «Ναυάγιο», μια κόντρα απέναντι στην βραχονησίδα, μια βλάβη μεσοπέλαγα και μια αναγκαστική νύχτα κάτω από τα αστέρια αρχίζουν να σπάνε τις άμυνες τους. Και όσο ο καλοκαιρινός αγώνας του νησιού πλησιάζει, η αντιπαλότητα μετατρέπεται σε επικίνδυνη έλξη. Γιατί στη θάλασσα δεν κερδίζει πάντα ο πιο γρήγορος, ούτε εκείνος που αντέχει περισσότερο. Κερδίζει πραγματικά, εκείνος που έστω για μια στιγμή, μπορεί να αφήσει αυτό που νομίζει πως είναι και αλλάζει πορεία, χωρίς να φοβηθεί ότι θα χαθεί. Εσυ μπορείς να βγεις στο αντίθετο ρεύμα ;

Ο αδερφός της χάθηκε ένα απόγευμα που ο ήλιος χρύσιζε τη θάλασσα. Κανείς δεν τον είδε, κανείς δεν μίλησε. Η αστυνομία ξέχασε γρήγορα το όνομά του, μα η Χλόη όχι. Στους λιθόστρωτους δρόμους της Κέρκυρας, ανάμεσα σε τουρίστες και φευγαλέα γέλια, εκείνη ψάχνει σημάδια. Και τότε, μέσα από την ομίχλη του διαδικτύου, εμφανίζεται ξανά ο Περικλής-ένα φάντασμα από το παρελθόν. Μίλησαν κάποτε μέσα από οθόνες, ποτέ δεν συναντήθηκαν, ποτέ δεν είπαν όσα ήθελαν. Τώρα, όμως, είναι εδώ. Μα οι σκιές στα καντούνια ψιθυρίζουν ιστορίες που δεν γράφτηκαν ποτέ, οι δρόμοι της Κέρκυρας μιλούν. Η θάλασσα κρατά τα μυστικά της καλά κρυμμένα, η κάθε πέτρα έχει μια ιστορία να διηγηθεί.Και η Χλόη πρέπει να αναρωτηθεί: όταν κοιτάς στο σκοτάδι, ποιος εγγυάται ότι δεν κοιτάζει κι αυτό εσένα;

Το μακρινό πια 2010, ο Φίλιππος, ένας εικοσιτετράχρονος άνεργος γραφίστας, παραλαμβάνει ένα λάθος δέμα που αντί για τα εργαλεία της δουλειάς περιέχει τα παλιά, σκονισμένα σημειωματάρια μιας άγνωστης που, σύμφωνα με την διεύθυνση, μένει στην άλλη άκρη της χώρας και πολύ πιθανόν τα δικά του πράγματα να βρίσκονται στα χέρια της. Οι ταχυδρομικές έχουν ήδη κλείσει λόγω καλοκαιρινής άδειας, κι ένα τηλεφώνημα από την μητέρα του τον κάνει να θέλει να εξαφανιστεί από προσώπου γης. Γι'αυτό αποφασίζει να πάρει το επόμενο λεωφορείο προκειμένου να λύσει ο ίδιος το μπέρδεμα. Με το ταξίδι να διαρκεί μια ολόκληρη μέρα, η περιέργεια και η βαρεμάρα τον οδηγούν στην ανάγνωση των δύο ημερολογίων από το ακόμη πιο μακρινό 1997, της Λυδίας Βυρώνη. Έτσι γίνεται μάρτυρας σε έναν ανεκπλήρωτο έρωτα κι όσων δεν έμαθε ποτέ κανείς για αυτόν, καθώς ανακαλύπτει πράγματα για το παρελθόν του που δεν γνώριζε. « Μέχρι να πάψουν να υπάρχουν καλοκαίρια...» - Ένα πάντρεμα Βόρειου και Νότιου Αιγαίου, δύο κόσμων τόσο ίδιων μα συνάμα τόσο διαφορετικών.

Καλοκαίρι είναι όπου είσαι εσύ, Μιλάμε για έναν έρωτα που τους καίει και τους δυο, σ ένα νησί που μυρίζει θυμάρι και σιωπή. Αλλά εκείνη φοβάται. Δεν είναι ότι δεν τον θέλει, τον θέλει πολύ. Καλοκαίρι είσαι εσύ, Αλλά φοβάται να παραδοθεί, να αφεθεί, να αγαπήσει τόσο δυνατά. Το βλέμμα σου, η φωνή σου, η στιγμή. Κι εκείνος; Την περιμένει κάθε φορά, ακόμα κι όταν τον σπάει. Μα έμεινα μόνος, με το φως να ξεθωριάζει, Γιατί την νιώθει δική του, ακόμα κι όταν του λέει «δεν μπορώ». Κι ο έρωτας να ταξιδεύει σε θάλασσες που δεν φτάνω. Και μια νύχτα έρχεται. Καλοκαίρι ήσουν κι έφυγες νωρίς, Και κάνουν έρωτα. Όχι απλώς με το σώμα. Όχι μόνο με το σώμα. Με όλα τους τα κομμάτια. Όπως όλα όσα πονάνε όταν είναι αληθινά. Γιατί δεν είναι οι έρωτες που τέλειωσαν αυτοί που στοιχειώνουν, είναι αυτοί που δεν ξεκίνησαν ποτέ.

«Catch me if you can, working on my tan Salvatore και άλλα τέτοια κουραφέξαλα. Να τώρα, τι με βρήκε με όλες αυτές τις ηλιθιότητες» «Είσαι σίγουρη πως δεν πάσχεις από κάποια ψυχιατρική πάθηση;» Τα γαλανά της μάτια τον κατακεραύνωσαν. «Όχι» του είπε χαμογελώντας του ειρωνικά «αλλά είμαι σίγουρη πως δεν έπασχα από κάποια μέχρι να βρεθείς εσύ στο δρόμο μου» Αγγελική και Μαρτσέλο .🍇

Μια φορά κι έναν καιρό, Αύγουστος πρέπει να ήταν, ξεκίνησα να σε θυμάμαι και ποτέ να σε ξεχνάω. Μια φορά και έναν... Αύγουστος πρέπει να ήταν, σε γνώρισα και ούτε που ξέχασα να σε θυμάμαι. 2021