Soonyoung'a hissettiği karşılıksız aşk yüzünden ev arkadaşı olan Jihoon zaman geçtikçe farkedilmemenin gerçekliğiyle yüzleşir.

Yoruldu, yere oturdu. Ellerini saçlarına geçirdi ve karıştırdı. ❝Seungcheol.❞dedi birden. ❝Hm.❞ ❝Unutmak istiyorum.❞ ❝Ne?❞ Derin bir nefes aldı ciddiyetle. Sonra tekrar güldü. ❝Hiçbir şey...❞ [23.02.2018]

"Jun!" Tekrar bu olamazdı. Bunu bir kez daha yaşayamazdı. Yere çöktüler yavaş yavaş. "Tekrar olmaz!" Gözleri yavaş yavaş giderken yüzünde endişe etmesini istemiyormuş gibi ince bir tebessüm vardı. Yere damlayan kanın sesi çığlık atmayı istemesine sebep oluyordu. Onun kanı fayansa damlıyordu. Onun kanı tekrar bedenini terk ediyordu. Ne yapacaktı şimdi? "Bırakma beni! Bırakma!" Tıpkı o rüyadaki gibi akşamüzeri Jun hayata gözlerini yumdu. Minghao tekrar kulaklarındaki o uğuldamayı duymaya başladı. Başının arkasında şiddetli ağrı kendini belli etti. Gözlerindeki yaş daha yanağına düşmeden bedeni soğuk fayansa çöktü. Jun'un bedeninin yanında tekrar kendi bedeni yerini aldı. Tekrar gözleri kapkara karanlığa yelken açtı. Bir daha uyanmak istemiyordu. Jun'un olmadığı bir dünyada uyanmak istemiyordu.

"Yağmur artık benim için ruhumu dinlendiren efsunlu bir iksirdi." © yuu, 2019

~~Tamamlandı~~ Nasıl olduğunu anlamadığım bir şekilde gözlerimi bir trende açtım. Herşey normal gibiydi. Yanımda sevgilimle huzurlu bir yolculuk yapıyordum. Ama hayır, hiçbirşey normal değildi. Bir süre sonra artık bir rüyada olduğumu düşünmeye başladım. Keşke bir rüya olarak kalmaya devam etseydi...