"Karşımda soyunmanı umursamayacağımı daha önce de söylemiştim." Sözleriyle kaşlarım çatılırken kalp atışlarım hızlandı önceki sözleri aklıma doluştu. Doğru,söylemişti. Madem öyleydi benimde soyunmamda sakınca yoktu. Yanaklarımın yanacağını, sonrasında utançtan öleceğimi bilsemde derin bir nefes aldım ve üstümdeki gecelikten kurtuldum. Yaman bunu beklemiyor olmalıydı ki gözleri şaşkınlıkla aralandı bakışları değişti. "Manyak karı." Ağız içindeki homurtusunu işittim. Karşısında bir sütyen ve külot ile duruyordum.Kulaklarım yanıyordu kalbimin hızlı çarpıntısı göğsümü deliyordu ama bu zihnimde rahatsızlık yaratmıyordu. Fenalaşan aklım değil kalbimdi. • ➦Dönem kurgusudur. Yetişkin içerik (+18) barındırmaktadır.

Bir evliliği sona erdiren nedir? Mükemmel giden bir evlilik nasıl omuzlardaki bir yüke dönüşür? Kalp en çok nereden kırılır? ------------------------------------------ "Hakan... Olmuyor böyle, boşanalım." dedim bitkince. Hakan ise bu cevabı beklemiyor olacak ki karşılık vermeye hazırlanan ifadesi donakaldı. Ne diyeceğini bilemez bir şekilde bekledi birkaç saniye boyunca. Diyecek bir şey bulamayınca her zaman yaptığını yaptı. Döndü arkasını ceketini bile almadan çıktı gitti. Ama bu seferki gidişinin diğerlerinden farklı olacağını bilmiyordu. Sahi bu hale nasıl gelmiştik biz? ----------------------------------------- Uyarı: Küfür, argo ve +18 içerik bulunmaktadır.

❝Aşkın özgür rengi, bazen en güvenli limanın gölgesinde saklanır.❞ ⚝ Biraz kader biraz da en yakın arkadaşının sürüklediği İtalya'da ilk görüşte aşkı bulduğunu sanmıştı Nazlı. Luigi Bellini, tehlikeli bir İtalyan mafya olmasının da ötesinde, duygusal anlamda ulaşılmaz bir adamdı. Soğuktu, uzaktı, kontrollüydü. Onunla evlilik de kolay olmamıştı. Birbirilerini sevmelerine rağmen kültürel farklılıkların sorun olacağını biliyorlardı ancak sürpriz bir bebek haberi işleri hızlandırmıştı. Evlilikleri ani olduğu gibi boşanmaları da aniydi. Hem âşık olup hem de uzak durmak mümkün müydü? Bebeklerini kaybettikten sonra evlilikleri yokuş aşağı yuvarlanan Nazlı ve Luigi bunu düşünmekten çok yaşamıştı. Onlar için yolun sonuydu. Belki de en başı. Nazlı, özgür ve bekâr bir kadın olarak tüm acılarını geride bırakıp dünyayı gezerken Buenos Aires'de bir zamanlar en yakın arkadaşı Lâl'i eleştirdiği yerdeydi. Bir tango festivalinin ortasına düşmüş, hiç tanımadığı bir adamın kollarındaydı. Peki ya onun için gerçek aşk neydi? Yabancı bir adamın tekinsiz çekiciliğine kapılmak mı yoksa hâlâ unutamadığı eski kocasına olan özlemi mi? Sahi, ikinci şans denen şey gerçekten var mıydı? UYARI: Bu hikâyede yetişkin içerik bulunmaktadır. Copyright © Tüm Hakları Saklıdır

Bazı kadınlar sevilmez. Sınanır. Şilan bir gece her şeyini geride bıraktı. Ailesini. Aşkını. Soyadını. Ve kucağında taşıdığı sırla başka bir hayata kaçtı. Yılmaz... Bir zamanlar uğruna dünyayı karşısına aldığı adam. Şimdi başka bir kadının yanında, başka bir hayatın eşiğinde. Ama geçmiş, kapıyı çalmayı sever. Ve Yılmaz, bilmediği bir gerçeğin tam ortasında. Şilan geri dönüyor. Bu bir kavuşma hikâyesi değil. Bu bir yüzleşme. Aşkın, gururun ve anneliğin arasında sıkışmış bir kadının; yıkılmadan ayakta kalma savaşı. Çünkü bazı sırlar saklanmak için değil... ortaya çıktığında her şeyi yakmak için vardır.

LEYLA Sevgisizliğin birine verilebilecek en büyük ceza olduğunu inanlardandı.Kalbi her ne kadar sayısızca hayal kırıklıkları ile dolmuş olsa da göz kenarındaki her an akmaya hazır göz yaşıyla umut etmekten vazgeçmezdi.İnat etmişti bir kere,bir gün onunda yüreği herkes gibi sevgiyle ısınacaktı.Bu yüzden de hiç hayal kurmadı,bir gün uğruna her şeyden geçecek kadar çok seveceği adam karşısına çıkarsa şayet işte o zaman en güzel hayallerini kurmak istiyordu.Çünkü gerçek bir sevgide hayal kırıklığı yaşamayacağını inanıyordu... BAHOZ Çocukluğu ölü bir adamdı.Geçmişinde hayatına dokunan eller bugününe ve yarınlarına çoktan kara çalmışlardı.Hayatını görev ve kurallar üzerine kuran Bahozun yüreğinde sevgiye,şefkate asla yer yoktu.. Esaret ;aşkı uğruna kanatlarından vazgeçen leyla ile karanlığının içinden gelen bir adamın tutkulu hikayesi.. Not 1:Bu hikaye sevgisizliğe inatla direnen bir kadınla,tek bir aydınlığı dahi olmayan adamın hikayesidir. Not 2: kurgunun sahnesine göre içerikte her şey olabilir olabilir.Hikayede yazdığım her şey karakterlerin düşüncesi üzerine kuruludur!!Gerçek ile hiç bir bağlantısı yoktur.

*Aile/aşk kurgusu *Yetişkin içerik barındırır --- "Bir ay boyunca burada olduğumu bile fark etmeyeceksin. Tek derdim o mektupta yazanı gerçekleştirip, altında kalabileceğim tüm vicdan yükünden kurtulmak." Boş bakışlar atabilen tek kişinin o olmadığını kanıtlamak istercesine gözlerimde hiçbir his belirtisi olmamasına dikkat ettim. "O mektupta bir ay boyunca evimde bir hayalet gibi yaşaman gerektiği mi yazıyordu?" Sırıttım. Gözlerimde yaratmaya çalıştığım hissizliğim sırıtışımda da yer bulduğundan emindim. "Hayır," dedim sakince. "Babamı bulmam, onunla en az bir ay vakit geçirmem ve kendisini tanıma fırsatı bulmam gerektiği yazıyordu." Bir şey söyleyecek gibi olduğunda elimi kaldırarak beklettim. "Ama bir babaya ihtiyacım yok, biz bu bir ay boyunca birbirinden kaçan iki ev arkadaşı olalım." Yalan söyleyebilme konusunda başarılı biri sayılır mıydım, bilmiyordum. Fakat beni o kadar tanımıyordu ki cümlelerimde neyin yalan neyin doğru olduğunu bulabilecek gücü yoktu. Karşımda babam vardı. Adını altı ay önce öğrendiğim, adımı biraz önce öğrenen babam... ••• "Güzel olan sensin." "Güzel miyim?" "Sana güzel olduğunu söyleme nedenim çok basit aslında." derken başını küçük bir hareketle hafifçe eğdi. "Sessiz kalınamayacak kadar güzelsin, Afrodit." --- '040823

"Ne var biliyor musun? Sana zerre inancım da güvenim de yok." Alp kafasını iki yana sallayıp telefonu hoparlörden alıp direkt kulağına götürdü. Söylediği her kelimenin, kadının zihninine kazılmasını istiyordu. "Benden daha fazla para veren birini buldun değil mi? Başka bir koca, ha? Tam senden beklenilen hareket. Ruhundan sonra bedenini satmayı düşünürsen eğer, beni aramayı sakın unutma! Fiyatını karşılayabilir miyim acaba? Kendini sırf bir imza ile garanti altına aldığını sanıp, namusluyum ayağına yatıyorsun ya..." Adam derin bir nefes alıp konuşmasına devam etti. "Emin ol senin gibi cüro yapan kimse yok, o piyasada." Adam 'o piyasa' lafını öyle imalı söylemişti ki... Küfretmeden de küfürün zehrini saçmıştı ortalığa. Kadın nefes almadığını, daha doğrusu alamadığını, ellerinin aniden titremeye başladığının bile farkında değildi. Gözyaşları, yağan yağmurun şiddetiyle aynı oranda akmaya başladı. Bu kadar nefreti hakedecek ne yapmıştı ki? İstediği biraz olsun herkesin çenesini kapatacak konuma ve paraya sahip olmaktı. Ama herkes onu böyle suçluyordu, işte. İlk önce Aslım şimdi de Alpaslan. Telefona bakakaldığını arabanın içine dolan güçlü ışıkla anladı, arabası hızla tıra doğru giderken aceleci bir manevrayla arabanın direksiyonunu sağa kıracağı sırada sağını solunu bir anda karıştırdı ve sola kırınca araba şorampele girdi ve araba aşağıya doğru taklalar atmaya başladı. Arabanın içinde bedeni sarsılırken hayatının film şeridi gibi önünden geçtiği anlarda tek hatırladığı çığlıklar atarken arabanın içine dolan Alpaslan'ın sesiydi. Anlaşmalı evlilik, nefretten aşka ve şirket aşkı teması işlenmektedir. Yayınlanma Tarihi: 04/04/20 #1- Anlaşmalı 20.06.2020 / 29.07.2020 #1- Vurgun 25.07.2020 / 24.11.2020 #1- Anı 27.09.2020 / 07.12.2020 #1- Hafıza 29.09.2020 / 10.12.2020

"Saçların uzunmuş.." dedi ama tereddütü epey açıktı adamın. Ama bugün denilenden sonra yanlış anladı kız, adamın bundan rahatsız olduğunu düşündü nedense, daha yeni görüyordu Giray saçının hepsini. Tam olarak olmasa da düğünleri bile olmuşken saçını açmaktan çekinmemesi gerektiğini düşünmüştü, helaldi artık sonuçta... Aynadan onunla göz göze gelince sordu aynı tereddütle, "Keseyim mi yani?" Giray kaşlarını çattı kızın tavrıyla, ilk tanıştıklarında her lafıyla bir kasırga koparacak kadar kesin olan Dilrûba artık her daim kırılgandı.. Artık evli olduklarında, kocası sıfatı taşıdığından mıydı bu tavrı? Bazen düşünüyordu, ona yardım edeyim derken bastırmış, ya da ezmiş miydi hiç? Boyun eğmeye mahkum mu hissettirmişti? Düşündüğüyle kendine olan öfkesini atamadan sordu kıza, "Niye kesecekmişsin?" "Dökülür belki. Aynı odada olacağız ya.." yutkundu, boğazını tazeledi ama sözlerini tazeleyemedi, ne diyecekti ki? Bilemedi Dilrûba.. "Dağılır her yere." Giray rahatsız olurdu belki kendisinden parçaları her yerde görürse.. Onun konuyu açmamasını uzun bir süre aynı odada kalacaklarına yormuştu çünkü.. Gözlerini kızdan ayırmadan yaklaştı Giray. Bakışları onun uzun saçlarını okşasa da eli çekindi, mahrum kaldı bu tatlı zevkten, "Dökülsün.." dedi yumuşakça, Ben toplarım senin ardından.' dedi içinden, 'Bir de saklarım, kimseler göremez, benim mahremim olur..' 'Senin gibi...' Saçlarını tutarak hafifçe tebessüm etti Dilrûba, "Salık gezmem o zaman, fazla dökülmez.." dedi ama saç değildi tam olarak kastettiği. Hayatında bana dair pek bir iz bırakmam, rahatsız, olmazsın diyordu.. Şu akşamdan itibaren herkes biliyordu evli olduklarını... O yüzden sanki iki gün önce değil de şimdi kıyılmış gibiydi nikâhları.. Öyle hissediyordu. "İstediğin gibi gez, nasıl rahat eder, nasıl istersen.."

Final oldu, tamamlandı. Seri altı kitapla raflarda yerini almıştır. ❝El bebek, gül bebek değil; el bebek, öl bebek.❞ Karanlık örgütün kurduğu düzen için doğmuş bir kız çocuğuyken ona verilen en büyük ceza sevgisizlikti. Kaderini kabullendi ve kartını oynadı. O kim miydi? Hisar Alatav. Hayır, sil. His Alatav. Karanlık düzenin kıyameti olmak üzere. O ise Bronz. Karanlık örgüte başkaldırıp kartları yeniden dağıtan adam. Ona Bronz derler. Onların tohumları el bebek gül bebek değildi; el bebek öl bebekti.