May isang pinaniniwalaang alamat ng Karagatan na kung saan may mga sirenang nagbabantay ng mahiwagang Perlas sa Hilaga, Timog, Silangan at Kanluran ng Pilipinas. Sa tuwing kabilugan ng buwan ay nag-aalay ng buhay ng tao ang mga sirenang iyon para sa Karagatan. Sa loob ng ilang libong taon ay napanatili ang pangangalaga sa mahiwagang Perlas hanggang sa isang gabi ay ninakaw ng isang pilyong binata na kilalang manggagantso ang perlas ng Kanluran na binabantayan ni Sirene. Isang mahiwagang perlas, isang mamamatay-tao na Sirena, isang pilyong manggagantso na binata, isang hapon na kapitan ng barko, at ang paparating na Ikalawang Digmaang Pandaigdig (World War II). Ang istoryang ito ay panahon pa ng pananakop ng mga Hapones sa Pilipinas. Date Written: November 15, 2017 Date Finished: July 10, 2018

Wag nyong basahin. Boring to ! :D

Ano pa bang mas wo-worst sa nakikita ka lang ng crush mo as NANAY-NANAYAN nya? Awts. Parang 99x na dinurog, tinusok at hiniwa yung buong katawan mo, hindi lang puso. ANG SAKIT diba? SOBRA.

Bakit ba ang daming gwapo? Ayan tuloy ang dami ko ring crush.

Isang 3rd yr h.s na karaninwang babae lang. not so pretty, not so smart, not so popular, in short, "AVERAGE GIRL".

Kathryn, a girl who's been left by her young love, EJ, will have to go to a famous University of Harvarch. There she'll meet Daniel, na tatayo bilang kuya niya, as what EJ had promised to her. Magkapitbahay sila ng dorm at syempre, everything goes to place. How will they handle things kung malaman nila lahat ng totoo? What will Kathryn choose? Life? or Death? "This is a story that will end. Will end in the....." *POOF* Go on and find out. Finished and under editing. Busy ako kaya 8 chapters pa lang naeedit. I'll try to find time para sa pageedit nito para makagawa na rin ako ng soft copies.

The very thing I hate to lose is my everything. And the cruelest thing in the world is the truth. In desperate attempt to ease the pain, I played destiny's game. Sure, destiny hates me... and so I cry in pain. But then, stupidity loves me... why is it that I'm happy?

[EDITING TO 3RD PERSON POV] Limang taon akong naniwala na patay na siya. Pero limang taon din akong umasa na babalik pa siya. Ngayong natagpuan ko siya sa katauhan ng iba, gagawin ko ang lahat mapasa'kin lang siya. Pero paano kung sadyang mapaglaro lang talaga ang tadhana?