Metro istasyonunda başlayan tanışlık sizi nereye kadar götürebilir? * *telefon zil sesi... "Efendim." "Her neredeysen çabuk gel, yarım saate başlıyoruz." Hande, hiçbir şey söylemeden telefonu kapattı ve montunun cebine geri koydu. İçindeki nefesi bıkkınlıkla dışarı üfledi. Ağzından çıkan nefes soğuk havada buhar olup kaybolduğu gibi uzaklaşan kızın silueti de çok geçmeden görünmez hale geldi. Hande, arkasına dönüp üçer beşer indiği merdivenlerden tekrar geriye metroya inerken bir sonraki günün karşılaşmasında neler yaşayacaklarının heyecanıyla gülümsüyordu... Önemli Uyarı☝️ Homofobikler için uygun içerik değildir! Hikaye tamamen hayran kurgudur ve kullanılan karakterlerin hayatıyla ilgili hiçbir gerçeklik içermez.

Anne olmak dünyanın en güzel duygusu. Hele bir de genç bir anneyseniz onunla beraber büyüyorsunuz. Tüm öncelikleriniz değişiyor, eskiden umursamaz gördüğünüz her şey gözünüzde bir anda anlam kazanmaya başlıyor. Daha öncesinde olduğunuzdan daha iyi bir insan olmaya çalışıyorsunuz, hayat gözünüzde daha da renkleniyor. Tüm bunlar çok güzel ancak bazen her şey bu kadar mükemmel giderken alıştığınız yeni harika dünyanız birden bire tepetaklak olabiliyor. Tüm renkler gözünüzde canlılığını yitirip siyaha dönüşebiliyor, hayalleriniz yavaş yavaş azalan umudunuzla birlikte tükeniyor. Biliyorum, bu aralar fazla umutsuzum ancak elimde değil korkuyorum. Doktor daha bu sabah bana onun daha fazla tutunamayacağını ve tedaviye yanıt vermediğini açıkladı. Ne kadar üzgün olduğumu anlatacak kelimelerim yok. Kapana kısıldım. Kanserli bir çocuğun annesiyseniz ve bu durumda eliniz kolunuz bağlıysa en kötüsünü düşünmeye başlıyorsunuz. Zamanım kısıtlı acilen çocuğumun diğer ebeveynini bulmak zorundayım. Hayatımın ileriki dönemlerinde yoluma çıkıp çocuğum üzerinde hak talebinde bulunmasın diye tüm işlem evraklarını yok ettim. Kayıtları sildirip farklı bir şehre taşındım. O zamanlar hayatımın aşkı olduğunu düşündüğüm bir kadınla birlikteliğim olduğundan ve bir aile olabileceğimizi hayal ettiğimden dolayı izimi kaybettirmek için her yolu denedim. Ancak şimdi kanserli bir çocuğa sahip yalnız bir anneyim ve üstelik donörümüzün de nerede olduğunu bilmiyorum. Aleyhimize olan geri sayım başlamış durumda. Umarım şans bizden yana olur...

Kıyametten önceki günü yaşıyorsan bunun keyfini çıkarmanı öneririm... İnsanoğlu doğduğu gün lanetlenmişti aslında. Ölümüne giden sayılı günleri yaşayan varlıklardan başka bir şey değillerdi. Ancak bir gün Tanrı onlara acıdı ve onlara acılarına son verecek bir lütuf gönderdi. Fakat tek bildikleri şey ölüm olan insanoğlu o lütfu da yok etmeyi başardı ve sonunu kendisi hazırladı... Sahiden de her şeyin kurtarıcısı olacak olan tek şey Aşk mıydı?

Söyle bana kalbim neden böyle yanıyor Senin yüzünü görünce?

"Aynı şeyleri söyleyeceksin," dedi Hande ve nihayet yüzünü Zehra'ya döndü. "Anladım! Yapamıyorsun, korkuyorsun. Sen bunları yeterince anlattın, ben de yeterince inledim Zehra." "Öyle değil," dedi Zehra ve bir daha asla bulamayacağını düşündüğü o deli cesaretine sığınarak Hande'nin çatık kaşlarının altından parlayan gözlerine baktı. Hayatı boyunca o çekik gözlerin içinde kaybolmak istiyordu. "Evet!" "Nasıl?" Hande, şaşkınlıkla kaşlarını çattı. "Neye evet?" Zehra, gülümseyerek Hande'den önce ne söylediğini anlayıp el çırpan arkadaşlarına kısa bir bakış attı ve sonrasında gözlerini şapşal sevgilisine döndü. "Cevabını geciktirdiğim evlenme teklifine sevgilim. Evet, seninle evlenirim. Hayatımın sonuna kadar senin dışında olmayı isteyeceğim başka biri daha yok." Uzanıp avuçlarıyla hala şaşkınlıkla onu izlemeye devam eden sevgilisinin yanaklarını kavradı. "Seni seviyorum," dedi, dudaklarına içten ve özlem dolu bir öpücük kondururken. "Bende," diye karşılık verdi Hande. Nihayet ayrılıkla geçen acılı haftalar sonunda huzurlu bir nefes alabilmişti...

Sana gitme demeyeceğim. Üşüyorsun ceketimi al. Günün en güzel saatleri bunlar. Yanımda kal. Sana gitme demeyeceğim. Gene de sen bilirsin. Yalanlar istiyorsan yalanlar söyleyeyim, İncinirsin. Sana gitme demeyeceğim, Ama gitme, Lavinia. Adını gizleyeceğim Sen de bilme, Lavinia.

Ona söylediğim o sözler, ayık kafayla yaptığım itiraf hâlâ hafızamdaki canlılığını koruyordu. -Senin için her şeyi yapacak olan birine bi' şans vermedin. Onu görmedin bile. Gittin o Mert malını sevdin. Sonra seni aldattı. Sonra sen bi' şans daha verdin. Ona iki şans verdin bana bi' şans vermedin! ---