Duygular insanları zayıflatırdı bana böyle öğretilmişti her zaman güçlü durmam istenmişti çünkü ben duyguları ellerinden söküp alınmış biriydim Diğer insanlara göre duygular insanın yaşadığını hisettirirmiş peki ben yaşıyor muydum? Yoksa sadece duygusuz bir et parçasından mı ibarettim? Hayatım zaten karmaşık bir halde iken yıllar önce kaybettiğim duyguları en güzel şekilde tekrar hatırlayacağımdan bir haber gitmiştim o gün Ve bir çift bal rengi göz göstermişti bana her duyguyu tadıcağımı....

Korkmuyordum, ne karanlıktan, ne gürleyen gök gürültüsünden, ne de bana zarar verebilecek bir insandan. Çünkü ben karanlıktım, ben gürleyen göktüm, ben zarar görmezdim, ben zarar verirdim. Ben bir katildim. Bu bir sıfat değildi, bu benim mesleğimdi. 🔥 Yayınlanma Tarihi: 12.04.2020 Bu kurguda geçen kişi, kurum ve olaylar tamamen hayal ürünüdür. Uyarı: Eğer kurguyu spoi almadan okumak istiyorsanız, yorumları okumamanızı tavsiye ediyorum.

Misafir

"Unutma,arkada kalan kaybeder:)" ...

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Bir metro istasyonu, 14 rehin. Sınırlı yemek, Sınırlı su. Tuzak ve ölümler. Hayatta kalmak için neler yapardınız? Peki onlar ne yaptı? Bu oyununun sadece bir kazananı olacak, Ve herkes bir bir ölecek. Benimle bu oyunu oynar mısınız?

İhanete uğramak...

Bir kaç saniyede ailem ölmüştü şimdide bir kaç saniye belkide bir kaç dakikada yeni bir ailem olucaktı bir karar sadece karar hayatımın kalan kısmını değiştirecekti peki şimdi ne olucaktı bu verdim karar benim için iyi mi olucaktı yoksa kötü? 11/09/2023 #üveykardeş birinciyiz 25/03/2024. #aşkk birinciyiz

Bir birinden habersiz 9 kişi Bir birinden bağımsız 9 yaşam Bir ada, büyük oyunu kim kazanacak? "Dina,Hera,Sera,Nora,Pamir,Noyan, Rodin,Uzay ve Zemheri" Hayatlarının en büyük çıkmazına sürüklenirken masumiyyetini koruya bilecekler mi? Av mı yoksa avcı mı? Hangisini seçecekler? Not 'Bu isimde yazılan ilk ve tek kitaptır.' *Bu kitapta bulunan şiirler, betimlemeler, sözler şahsıma aittir. Hikayemin çalınması durumunda yasal işlemler başlatılacaktır! •Başlama Tarihi: 07.08.2023.