GECE DÜŞÜ, Martı Yayınları farkı ile raflarda yerini alacaktır. --- --- "Lütfen..." dedim hüzün düşen sesimle. "Gitmelisin. Her içtiğinde buraya gelemezsin." "Buna dayanamıyorum. Sana böyle bakmalarına dayanamıyorum. Bu tıpkı; bu hayatta sadece küçük bir ayrıntı olan kadınlar gibi, küllükte kimin bıraktığı belli olmayan bir izmarit gibi. Buraya ait değilsin. Hiçbir zamanda olmayacaksın." Üzerimdeki hatlarımı belli eden elbiseye şöyle bir baktı ve yutkunarak kendi ceketini çıkarmak için uzandı. Gülümsemesi bile acılıydı. İçimden bir şey koptu, gitti. Sonuçta hiç kimse; bir bakışıyla gardını düşürebilen kişinin, ömrüne onlarca son koyacağını bilemezdi. "Ben senin vicdanınım," dedi yavaşça. "Mezarların içi umuttan bozma insanlar kaynıyor ve hayır... Hayır. Ben buna izin vermeyeceğim." ----- ----- Y A K I N D A ... © Her Hakkı Saklıdır.

"Dahası sen bir rüyasın," dedi çocuk, "neden kendine yardım etmeyi denemiyorsun?" Emily herkes kadar sıradan biri olduğunu düşünüyordu. Herkes kadar sıkıcı ve alışılagelmiş bir adı, sürekli rastlayabileceğiniz türden bir görünüşü ve bisiklet sürmek gibi yavan hobileri vardı. Ne var ki bu genç kız bir gece yarısı yatağından zıplayarak uyandığında hiçbir şeyin bir daha asla aynı olmayacağından habersizdi. O artık kendini uykuların çok ötesinde ve hayallerin ulaşamayacağı kadar muhteşem bir dünyada bulmuştu. Fakat Emily'nin bu rüyadan uyanıp hiçbir şeyin göründüğü kadar harika olmadığını fark etmesi uzun sürmeyecekti. "Hayatlarımızı bir rüyayla karşılaştıranlar haklıymış. Uyanık uyuyor, ve uykuda uyanıyormuşuz." -Montaigne

Uzay, hayatımda unutamayacağım tek kişiydi. Kaymayacak olan yıldızım, asla tutamayacağım dileğimdi. Uzay, anlaşılması zordu ama sevilmesi en kolay kişiydi. O, Uzay'dı. Ben ise; uzay boşluğunda sürüklenen değersiz bir taştım.

Uyarı: Bu romanı 15 yaşında yazdığım için beklentilerinizi kenara bırakmanızı şiddetle öneririm. -Beyza Doğuç.

Sosyeteye takdim edilmek için, 18 yaşını doldurduğunda Londra'ya giden Lorenna, hiç ummadığı bir dışlanma vakasıyla karşılaşır. Fakat yakışıklı ve ahlaksız bir dükün hayatını kurtararak birden genç bekarların bir numaralı hedefi haline gelir. Üvey annesinin planlarından haberi olmayan genç kız, Londra'da özgürlüğünün tadını çıkarır ve bir yandan da başına açılan dertlerle yüzleşmek zorunda kalırken Dük Richmond'ın hayatına ansızın girmesiyle duygularına ve varlığından haberi bile olmayan arzularına daha ne kadar direnebilecektir?

"Bir varmış bir yokmuş, diye başlardı ya masallar; işte benimki de, olsa olsa hep yokmuş hiç varmıştı. Neyin hayaliydi kurduğum? Neyin cesareti, cüreti? Hiç yokmuş bir hayatın, hüzünlü umut kırıntısıydım ben, onu da kuşlar gagalamıştı..." ... İsmini siz seçin; isterseniz Cansu, isterseniz Hacer... Yaşamda, özensizce açmış bir çiçekti o. İstismarı yaşayan ve şiddete şahitlik eden, bir kimsesizdi. Geçmişinin izlerini, ruhunun en derinlerinde saklayarak hayata tutunurken; direndiği gerçeklerle hiç ummadığı bir yerde, hiç ummadığı bir anda, yüzleşecekti. Geçmiş hesaplarını kapatılırken; kimse yaralarının kanatılıp, sarmalanmasına hazır olup olmadığını sormamıştı. Timur, mahkûm olduğu önyargılarla hayatına girdiğinde, aşkın mucize iksirini tadacağını hayal dahi etmemişti. Timur; hayatın olgunlaştırdığı ve sorumluluklarla katılaştırdığı, kalabalığın içindeki yalnızlıktı. Sistemin doğurduğu ne suçlu, ne de suçsuz bir sistemsizlikti. Hayatını, doğruları için feda edilebilecekler ve edilemeyeceklerin ayrımını yaparak geçirirken; vereceği en yanlış hüküm, onun en doğru kararı olmuştu. O, özensiz bir çiçeğin, özenle açılmış yaralarını sarıp sarmaladığında; kendi üşüyen ruhunu ısıtacağını, asla hesap etmemişti. Kesişen yollar, önyargılar ve tehlikeli planlar arasında doğan, kalbimizdeki en masum aşk; FREZYA. Nefes alıyorsak, bir çıkış muhakkak vardır... ... 'FREZYA' sizi ağlatırken aşkla sarmalayacak sımsıcak bir sokak hikayesi... ... Dip not: okuduğunu anlayamayanlar ve başlıkları okumayı es geçenler için bu sadece bir ön okumadır!

"Yanımızdan geçip giden adamlar var... Bir de dönüp baktıklarımız, durup izlediklerimiz... Onlar Efsunlu Adamlar... Sırası geldikçe anlatılacaklar."

Tarot veya herkes tarafından bilinen adıyla Serpent, evden kaçtığı sırada bulduğu Brianna'yı evine alır ve kısa sürede çok yakın arkadaşlar haline gelirler. Babası Brianna'yı geri istemektedir ve bunun için Serpent'le bir anlaşma yapar. Koruma karşılığında kızını geri verecektir. Ona bu kadar yakın olan kızın sırları vardır ve sırlar ortaya çıktıkça, Tarot onu asla babasına geri veremeyeceğini anlayacaktır. Jamie, neredeyse sıradan bir kızdır. Bir en yakın arkadaşı ve kendine göre bir eğlence anlayışı vardır. Bir barda çalışmaktadır ve bu yüzden, iş çıkış saati gece yarısını geçmektedir. Karanlık sokaklardan geçerek ve kestirmeleri kullanarak eve gitmek ister. Bilmediği şey ise, parkta karşılaşacağı durumdan sonra hayatının değişeceğidir. "Ne bir beklenti, ne de bir zorlama. Sadece bir itiraf. Geç fark edilmiş bir gerçek. Söylenmesi gereken bir söz."

"dur!" dedi Neden durayımki yalancı ses tonuna aldırmadım. Zaten havada karardı Ortalıkta insana benzer yaratıklarda yok. Aniden önüme geçti ve "SEN BENİMSİN" Dedi Gözlerine hayret verici bir bakış attım Benimsin derken ne demek istedi? Beynim algılamıyordu cidden Artık ağzımdan şunlar çıktı "sen ne tür bir sapıksın? " Gülümsemesi sönmüştü

Bir erkek... Hayatın sadece eğlenceden ibaret olduğunu sanan.. Ve bir deniz perisi... Bir sebeple dünyaya gelen.. Ve bir aşk... İmkansıza çare bulmaya çalışan..