Yarın dönemeyeceğim çünkü şeytan, bir iblisini bana ayırdı. Uyarı!!! Madde kullanımı ve +18 unsurlar içermektedir. Yaşı küçük okuyucular için uygun değildir!!!

[TAMAMLANDI] • Sıradan bir okul gezisini nasıl bu hale getirebilmişlerdi, aklı almıyordu zavallı çocuğun. Aslında basitti..Öğretmenler uyuduktan sonra ergen ve macera arayan çocuklar ile iddiaya girmekle bu hale gelmişti işte! 'Hangi hale?'Diye soracaksanız,size en kısa haliyle şöyle açıklayayım...Bir çocuk ve bir canavar. • Promaja -Cereyanda, rüzgarda kalmak gibi insanları hasta edecek kadar kuvvetli, gizemli, mistik güç.

İnsanlık bir salgın sonucu yok olmanın eşiğine geldiğinde, bilim insanları azalan nüfusa karşı bir ilaç ürettiler. Bu ilaç sayesinde insanların doğum oranı arttı. İnsanlık bu ilaç yüzünden başka bir evrimin içerisine sürüklendi. Bazı insanlarda hayvansal arzuların ortaya çıkmasına sebep oldu. İlacın etkili olmadığı kişilere beta dendi. Hayvansal dürtüler gösteren ve liderlik yapanlara alfa ve doğum yapıp alfalar tarafından itaatkar olmaya mecbur kalan omegalar türedi. Bir piramit olarak düşünürsek alfalar en üstte, omegalar ise en alttaydı. İşte böyle bir dünyada baskın bir omega olan Lucas, kendini herkesten soyutlayarak yaşamaya çalışıyordu. Lakin bilmediği bir şey vardı. Kasımpatı soğukta açardı ve o kasımpatı Alex'ti. Tıpkı karda açan bir kasımpatı gibi onun da kalbinde açacağını bilmeden çekilmişti ona...

İki düşman grubu bir araya getirebilecek tek şey aşktı; öyle de oldu.

[Omegaverse] boyxboy hikayedir. Eşcinsel karakterler barındıran bir kitap olduğundan, homofobiklerin okumaması önemle rica olur. - "Sen bir omegasın, omegalar evlenmeleri için yetiştirilir. Savaşmaları için değil."

"Şiddetle başlayan hazlar, şiddetle son bulurlar. Ölümleri olur zaferleri, Öpüşürken yok olan ateşle barut gibi." diyen Shakespeare belki haklıydı bu sonesinde. Ancak istisnalar her zaman vardı ve var olacaktı. Bazı aşklar vardı ki; şiddetle başlasa da, düğümler dizse de aşığın boğazına ve bazen kırsa da onulmaz yerlerden, yine de başarırdı aşığın yüreğinde öldürmeden var olmayı. Sadece birazcık ölümün buruk kokusu kalırdı aşığın genzinde. Ara sıra o koku, ciğerine dolup telaşa düşürürdü aşığı. Ölüm korkusu yapışırdı yakasına. Sonra sevgilinin bir gülüşüyle içindeki cesetlerin üzerinde kan kırmızısı karanfiller açardı. Ciğerine dolan ölüm kokusu hala oradaydı ama artık karanfiller de bakiydi. Zaten aşk; risk almak, ya olursaları kuşanmak değil miydi?. Bazısının payına boyundan büyüğü düşüyordu sadece. Ve alınan her risk, aşığın kendisinden feda ettiği her parça, ölüme yazılan davetiyeye bir harf daha karalıyordu. Aşk; ince bir sıratın üstünde yürümekti. Ne kadar ağırsa sevdan, o kadar içli dışlı oluyordun ölümle. Nefeslerini ensesinde hissediyordun. Aşk; bile bile ateşe yürümekle, vazgeçmek arasında kalmaktı. Yürürsen yanacaksın, gidersen yarım kalacaksın. O yüzden küçüğüyle büyüğüyle her aşk biraz ölüm kokuyordu.