Unutmak için bir gece geçirdiğim adını bile bilmediğim adamı, bir hafta sonra boks maçında gördüm. Üstelik taktığı maskenin ardından o olup olmadığını da bilmiyordum. Şans mıydı bu yoksa şanssızlığım mı? Yoksa kader miydi? Belki kaderin cilvesi dedikleri şey bu olabilirdi. Önüme atılan maskenin sahibine yavaşça döndüm. Karşımdaydı işte. Pişkin pişkin sırıtıyordu. "Ağzını kapa." dedi gülerek. "Zaten geçen hafta yeteri kadar açıktı." deyince ağzımı hemen kapattım. "Terbiyesiz." deyip koridordan çıktım. Beni unutmamıştı. Oysa ki o gün pek kendinde gibi de değildi. Korkut Ali Altay & Defne Serenat

Bay Doktor: Bir doktora çıplak fotoğraf göndermeye utanmıyor musunuz hanımefendi? Lorina: Tıpta utanma yoktur. Lorina: Ayrıca ne oluyor? Siz estetik cerrahı değil misiniz, bu konularda profesyonel olmanız gerekiyor. Bay Doktor: Yanlış doktora mesaj attınız Hanımefendi. Bay Doktor: Ben estetik cerrahı değilim, psikatristim. Lorina: Hass... Bir yanlışlık olmuş, pardon. Bay Doktor: Ha bu arada Bay Doktor: Bence göğüslerinizin ve kalçalarınızı büyütmenize gerek yok, boyları gayet ideal. Bay Doktor: Ama psikolojiniz için aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Bay Doktor: Bence siz bana bir görünün.

"Sen benim için yaratılmışsın, güzel bebeğim. Eksikliğini çektiğim her şey sende var." Beni kendine biraz daha çekti. Beni sevmesine izin verdim.

Hayat bana bir şans sunsaydı ailemin yaşayabilmesi için elimden gelen her şeyi yapardım. Bilinmezliğin bende açtığı yaralar, çocukluğumun benden esirgediği hayaller, belki de gençliğim benden soyutladığı o tüm gerçekler. Ben aile nasıl olur bilmeden büyüdüm. Yengemin beni ite kaka zorla yaptırdığı şeyler, amcamın ise aç gözlülüğü yüzünden sokakta bırakmasına kadar... Hayat zor, şimdi ise daha zor. Ben vicdanıma yenik düştüm. Bunca yıl bana baktılar diyerek hep onları da bir elimde tuttum. Artık gerçekler yüzüme tokat gibi çarpıyor. Bir yalanla yollarımı Mardin'e döktüm...