Mahalleler unutmaz. İsimleri, yüzleri, ihanetleri... Meva Karahanlı adliyede konuşur, ama kalbi yıllardır susar. Çünkü onun sustuğu yerde bir adamın adı yankılanır. Devran Demir. Geçmişte kalan bir aşk. Mezara giren iki insan. Yarım kalan bir hayat. Ve şimdi... o adam anıların saklı olduğu mahalleye tekrar dönüyor. Aynı sokaklar. Aynı bakışlar. Ama artık her şey düşman. Bazı hesaplar mahkemelerde kapanmaz. Ve bazı hikâyeler son ile başlar.

Mahallenin önünden geçerken herkesin sesini kısıp yolunu değiştirdiği o adam... Ben ona kalbimi kaptırdım. Ve bir gün, korkumu bir kenara bırakıp duygularımı söyledim. Bilmediğim şey, bazı sırların insanı susturacak kadar ağır olduğuydu. Sonra Melek abla öldü. Kimseyle derdi olmayan, gülüşüyle mahalleyi yumuşatan o kadın... İntihar ettiği söylendi. O gün mezarlık, kelimelerin bile boğazına düğümlendiği bir yerdi. Sessizliği parçalayan onun gelişi oldu. Sarhoştu. Öfkeliydi. Yıkılmıştı. Onu hep böyle görür olmuştum artık. Ağlamaya başladı. Her şeyini kaybetmiş gibi. Melek ablanın mezarının başında durdu ve herkesin içine işleyen o cümleyi haykırdı: "Ben sevdiğim kadını kaybettim lan!" O an anladım. Benim her şeyim olan adam her şeyini kaybetmişti... O günden sonra ne kalbim eskisi gibi attı ne de bu mahalle bana yuva oldu. Gitmek, hayatta kalmanın tek yoluydu. Aradan yıllar geçti. Şimdi geri dönüyorum. Çünkü yarım kalan hikâyeler, insanı nereye giderse gitsin bulur. Nilüfer & Bünyamin