Karanlıklar aydınlığa her zaman çıkarmıydı? Benim karanlığım ne zaman aydınlağa kavuşacaktı? Bu esaret, bu tutsaklık ne zaman son bulacaktı? Kalbime, geçmişime ve geleceğime yerleşen bu zehir beni ne zaman tam anlamıyla bırakmayı düşünüyordu? 🦋 Ben Ecem yalnız, yapayalnız yetimhanenin o bodrum katında kendimi bildim bileli işkenceler çeken o kızım. Peki buradan kurtulabilecekmiyim? Bu bir kurtuluş hikayesi. Şimdi benimle koşmaya var mısınız?

O soğuk kodes demirlerini tutan ellerin nasırlaşmışta ne olmuş, ölmedin ya! Ruhun iki paragraf, bir madde, üç satırla umutsuzluğa hapsedilmişte ne olmuş, ölmedin ya! Göz altların çökmüşse, Nefeslerin yitip gitmeye gebeyse, Ruhun özgürlüğe bu denli yakınsa.. Üstümde hayatın kanlı lekesi, Tuttuğunu koparamayan aptalların silsilesi, Kahrın cümle gariban üzerine hükmedişi... Ne sanıyordu insanoğlu doğarken bu dünyaya Mutlu olan kimdir bir bak etrafa Tanrının sokağa terk ettiği bir köpek eniği hissi, Yalnızlık senfonisi dünyanın etrafını saran, atmosfer değilki.

"Yıllar sonra anneme kavuşmuş gibiyim Eylül." diyerek sardı beni abim. "Anne kokusu..." Saçlarımı koklayan abime karşılık beline sımsıkı sarıldım. Arkamda Ömer abimi hissettim. Saçlarıma öpücük bıraktı. "Kıskandım." diyerek Utku abim de kocaman açtı kollarını. Umut abim de aynı şekilde gelip sarıldığında, bu halimize güldüm ancak gülüşüm bile titriyordu. "Kardeşimi ezdiniz, çekilin." dedi Ömer abim. Beni ortadan çekti. Ayak ucumda kucağıma gelmeye çalışan oğlumun boyuna indim. Elimdeki hırkayı tereddüt etmeden sırtına geçirip kucağıma aldım. "Ömrüm boyunca saklayacağım bunu." ❃ "Yaralayacak sanacaksın, ama hep sen kazanacaksın. Üstlerine gitmeyi öğreteceğim." 03.11.2021 - 13.12.2021