လက်ကိုင်ပဝါဖြူဖြူ၏ထောင့်စွန်း၌ ရေးထိုးထားသော အနက်ရောင်စာလုံးလေး။ သခင်တဲ့။ ၎င်းလက်ကိုင်ပဝါပိုင်ရှင်၏အတိုကောက်နာမည်ဖြစ်ပုံရသည်။ လက္ကိုင္ပဝါျဖဴျဖဴ၏ေထာင့္စြန္း၌ ေရးထိုးထားေသာ အနက္ေရာင္စာလုံးေလး။ သခင္တဲ့။ ၎လက္ကိုင္ပဝါပိုင္ရွင္၏အတိုေကာက္နာမည္ျဖစ္ပုံရသည္။

ကျွန်တော်တို့အားလုံး ဖြတ်ကျော်ခဲ့ဖူးတဲ့ ကျောင်းသားဘဝကနေ အစပြုကာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းလေးတစ်ပုဒ်။ ဂျစ်ကန်ကန် ကျောင်းသား ဆိုးပေလေး သန့်ဇင်ကို နဲ့ စာတော်ပြီး ဆရာများရဲ့ အချစ်တော် အိမ့်မျက်ချယ်တို့ရဲ့ ရင်ခုန်စရာ အဖြူစိမ်း ဘဝချိုချို။ When we were young .. ငယ်တုန်းကဆိုတဲ့အတိုင်း ဘဝတွေ ငယ်တယ်။ အဖြစ်ပျက်တွေ ငယ်တယ်။ ရင်ခုန်သံတွေ ငယ်တယ်။ အမှတ်တရတွေ ငယ်တယ်။ ဒါပေမယ့် အချစ်တွေတော့ မငယ်ခဲ့ဘူး။ ဘဝဆိုတာ ရပ်တန့်လို့မှ မရတာ။ ဒါကြောင့် အတိတ်ဆိုတာ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ အနောက်မှာ ကျန်ခဲ့လေပြီ။ အတိတ်ဆိုတာ ဆင်းရဲ ချမ်းသာ မရွေး လူတိုင်း ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အမှတ်တရ ပန်းချီကားတွေပါ။ ဒီဇာတ်လမ်းက ထိုပန်းချီကားများစွာထဲမှ ပန်းချီကားလေးတစ်ချပ် အကြောင်းပေါ့။ (🚨 Zawgyi font သမားတွေ ဖတ်လို့အဆင်မပြေရင် pdf file ယူရန် message ပို့လိုက်ပါ🚨)

ကံ့ကော်တွေရှိတဲ့အရပ် ငါ့နှလုံးသားတစ်စုံ "နမော်နမဲ့"နဲ့ ကျဆုံးခဲ့ရတယ်လေ။ အနိုင်ရသူကတော့ မင်းပါပဲ။

ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ သက်ရှိတွေပေါ်မှာလည်းဖြစ်တည်ခွင့်ရှိသလို သက်မဲ့အရာတွေပေါ်မှာလည်း ဖြစ်တည်လို့ရသည်။ သို့ပေမဲ့ မမြင်ရတဲ့ အရာတွေပေါ်မှာရော ဖြစ်တည်လို့ရသလား။ဥပမာ သေဆုံးပြီးသားလူတစ်ယောက်ကိုပေါ့။ကျွန်မကတော့ သူများတွေမမြင်ရတဲ့ မြင်နိုင်စွမ်းမရှိတဲ့တစ်ယောက်တည်းသော လူကိုချစ်နေမိပြီ။ရူးသွပ်တယ်ပြောလည်းခံရမှာပဲ။သူကျွန်မဘေးမှာရှိနေတယ်ဆိုတဲ့အသိက ကျွန်မရင်တစ်ခုလုံးကို နွေးထွေးသွားစေတယ်လေ။