"İso, eski sevgilisi fadimeyi tekrardan kıskanmaya başladığını fark eder."

Otoritenin bittiği yerde arzu başlar. Doktor-hemşire hiyerarşisinin gölgesinde büyüyen, yasaklarla beslenen ve her dokunuşta daha da imkansızlaşan bir çekim...Kapılar kilitlendiğinde maskeler düşer ve geriye sadece tutku dolu bir gerilim kalır.

isfad oneshot !tek bölümdür!

adil'in tepkisi üzerine yaylada birbirine sığınan isfad. tek atış.

isfad one shots. taşacak bu deniz, ismail furtuna ve fadime koçari'nin düşmandan aşka dinamiği. genel olarak diziyle bağlantılı, ben olsam nasıl kurgulardım dediğim sahneler ve daha dazlası.

Çoğunlukla +18.

Yasaların işlemediği bir şehirden çıkan iki genç kanun insanı olmaya karar verir ama artık aralarında yasalar değil yasaklar vardır.

Aşk her şehirde aynı mı yaşanır, yoksa bazı kalpler yalnızca bir şehre mi aittir? Peki ya bir kez kırılan bir hikaye başka bir zamanda, başka bir hayatta yeniden yazılabilir mi? Prag'ın sisli sokaklarında başlayan bir aşk, ani bir kayıpla parçalanır. Yıllar sonra İstanbul'da, yolları sessiz bir bakışla kesişir. Konuşamadıkları kelimeler, unutamadıkları anılar ve geçmişin gölgesi, yeniden kalplerini sarsar. Acı, aşk ve sırlar... hepsi bir anda gün yüzüne çıkmaya hazırdır.

Toprak hafızayı asla silmez; üzerine düşen kanı da, edilen yeminleri de, nesiller boyu süren o sessiz kini de unutmaz. Fadime ve İsmail, işte o toprağın birbirine düşman kıldığı iki ayrı dünyanın çocuklarıydı. Biri, geçtiği her dalı kıran, hırçın ve boyun eğmez bir sert rüzgâr. Diğeri, derininde neleri sakladığı bilinmeyen, duru ama kararlı bir sakin nehir. Onlar, kaderin yanlış zamana ve yanlış nefretlerin arasına gizlediği iki eksik yapboz parçasıydı. Bir araya gelmek, sadece iki kalbi birleştirmek değil; yılların ördüğü duvarları yıkmak, suskunluğu bozmak ve geçmişin hayaletleriyle yüzleşmek demekti. Birbirlerinin yaralarına dokunurken, düşmanlığın zehriyle beslenen bir dünyada aşkla şifa bulmaya çalıştılar. Ancak bazen en büyük savaş, dışarıdaki düşmana karşı değil, insanın kendi kanına işlenmiş o kadim nefretlere karşı verilir. Peki, bir aşkın gücü, yüzyıllık bir öfkeyi dindirmeye yeter mi? Yoksa fırtına dindiğinde, geriye sadece nehrin yuttuğu yıkıntılar mı kalacak?