Sen Kötü Bir İnsansın

Hey gidi hey koca gidi trakyalı ya gene ustaların ustası pehlivanların pehlivanı trakyanın gururu Trakyalı sali aganın hikayesi geliyor. İstanbul'da bir trakyalı.......

Benden küçük bir çocuğa kaptırmıştım kahrolasıca kalbimi. Onu koruyabilmek uğruna kendimden geçmiştim, olmadığım birine dönüşmüştüm. Ben, ben olmayı bırakmıştım. Bazen, sırtlandığım yüklerin altında kaldım ama sırf onun için nefes aldım. Tekrar kalktım ve bunun için sadece ona bakmam yetti. Gülümseyişini görmek, güçle doldurdu her bir uzvumu. Lâkin bütün bunların sonucu ise şu; benim yıllar önce sessizliğe bürünen miniğim, benden nefret ediyordu. Suskun bir çocuğun adıydı kalbimin zikr ettiği. Sessizdi ama ben haykırışlarının şahidi olmuştum, çünkü o haykırışların çoğunluğu banaydı. Onu isyan ettiren, kıran, üzen, kızdıran... Bütün bunların yapan bendim. Nefret ediyordu benden. Hakkıydı. Etmeliydi. Ben de ediyordum zaten. Ama onun nefreti koyuyordu. İçime oturan ağırlığı anlatmaya gücüm yetmiyordu. Bildiğim tek şey onu iyileştirmek istediğimdi ve bunu yapmak için ilk adımı attmıştım. ••••••••••••••••••• 555***: Ben bir şey yapmadım Alp. •••••••••••••••••••

Tüm dünyam gözümün önünde yok olurken, tek başımaydım. Cızırtılı sokak lambalarının altında yürürken orada, karanlıkta ses çıkarmadan beni izlediklerini biliyordum. Daha doğrusu, hissediyordum. Ara sıra bana zarar vermeye niyetleniyorlardı, fakat bu onlar için kötü sonuçlanıyordu. Çünkü üzerimde birkaç bıçak ve 2 gümüş Colt vardı... İnsanlar kaçıp saklanırken, ben onlarla savaşıyordum. Sahi bunu neden yapıyordum? İnsan ırkına bu kadar zarar vermiş yaratıklardan neden korkmuyordum? Onlarla savaşıp, aptal insanların yaptığı yanlışı neden ben düzeltmeye çalışıyordum? Genetiğiyle oynanmış insanlarla, Mutantlar... Dünyadaki varlıkları insan, hayvan ya da mutant olarak ayırabilirken, kendimin ne olduğunu bilmiyordum. Herkesten farklı olduğum aşikârdı; fakat kesinlikle insan değildim. BİLİM KURGU #1 (DÜZENLENİYOR)

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."