Bu şehir onun kurallarıyla nefes alıyor. Gücün, paranın ve korkunun tek sahibi: Arkan Korhan. Ben ise onun gölgesinde yaşayan bir kadınım. Kaçmayı denedim. Unutmayı denedim. Kendime ait bir hayat kurmayı denedim. Ama Arkan Korhan'ın dünyasına giren kimse, bir daha eskisi gibi olamaz. O, beni korumuyor. Sahipleniyor. Sevmiyor. Yönetiyor. Yanında tutuyor çünkü işine yarıyorum. Yanında tutuyor çünkü gitmeme izin vermiyor. Toplantı masalarında onun yanında oturuyorum. Şirketin kirli işlerinde onun adına konuşuyorum. Geceleri ise... onun kapısı çalınıyor. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, gücün insanı nasıl esir aldığına dair karanlık bir itiraf. Bu, kaçamayan bir kadının, şehrin sahibine boyun eğişi. Çünkü bazı adamlar sevilmez. Onlara sadece itaat edilir.

Onun en büyük şansızlığı, okulun zorbasının ona aşık olmasıydı. Pis zorba: O piçten ya uzaklaş ya da ben seni uzaklaştırayım

" Benim,bunu bilmeye hakkım vardı. O çocuğun babası bensem bunu bilmeye hakkım vardı." "Yapamadım..." "Neyi yapamadın? Karşıma çıkıp bebeğin babası sensin demek bu kadar zormuydu?" artık sakin değildi. Nitekim bende öyle,o böyle bana bağırınca bende göğsüne vurup içimdekileri dökmek istiyordum. Ama yapamazdım. Olmazdı.Haklıydı çünkü. Bende haklıydım.Kolay değildi benim için.Karşısına geçip " Hamileyim " diyemezdim ki.Anlatsam anlarmıydı? Bilmiyordum. "Benim için kolay mı zannediyosun.Karşına çıkıp bebeğin babası sensin demek istemezmiydim ben.Bebeğimi babasız büyütmek değildi niyetim.Seni nasıl bulucağımı bilmiyordum.Neden beni anlamak istemiyorsun? " sesim sonlara doğru kısılmış,gözlerim dolmuştu. Ama ağlamak istemiyordum. Ya da istiyordum, kaslı ve güçlü kollarının arasına girip ağlamak istiyordum. "Seni anlamamak değil bu, seni anlıyorum.Sende beni anla. Bi çocuğumun olacağını bilmek benimde hakkımdı. Bunu başkalarından duymak istemezdim.Bebeğimin annesinden duymak isterdim." dedi. Biraz daha sakindi. Sanki bana kıyamıyor gibiydi.Öylemiydi sahiden? "Haklısın." başka birşey diyemedim.Oda bir şey demedi zaten. Sadece bakıştık.Ben onun ela gözlerine,o benim kahverengi gözlerime baktı . KORAY DEMİR AKINER - GÖKÇE KESKİN

''Geç şu odaya yerleştir eşyalarını!'' Dedi. Sesi öyle sertti ki bir an ondan korktum. İnsanların yere göğe sığdıramadığı, o ünlü komutan bu mu diye düşündüm. Vatanı uğruna bunca fedakarlık yapan bir asker bana karşı nasıl bu kadar sert olabiliyordu? Halbuki bu evliliği onun kadar bende istememiştim. Ne olurdu sanki beni de vatanı gibi görse? Ne olurdu beni de vatanı kadar sevse? Asker eşiydim artık. Vatanı uğruna ölmeyi ödül sayan bir adama eş olmuştum. Bu ünlü komutan, benimle evlenerek çaresizliğime umut olmuş, beni ölümden kurtarmıştı. Ve yine bu sebepten bana mecburdu. !!!VATANIMSIN ADIYLA YAZILAN İLK KİTAPTIR!!!

Fırsatı değerlendirsem ne olurdu ki? Ne kaybederdik? Ne o abimin arkadaşı olmaktan ne de ben onun arkadaşının kız kardeşi olmaktan çıkmazdım bence. Bir öpücükten en fazla olabilirdi?

🐥 Civan: EFNAN ÇILDIRTMA BENİ! Siz: Bağırma bana! Civan: Ne işin vardı o herifin arabasında senin? Civan: Ben sana uzak dur dedikçe tersini yapıyorsun! Civan: Üç gün ulan! Civan: Üç gün yoktum! Civan: Ben arkamı döner dönmez ona mı gittin? Siz: CİVAN ÇILDIRTMA BENİ! Civan: Bağırma bana! Siz: Ne ima ettiğinin farkında mısın sen Siz: Bence bu konuşmayı burda bitirelim Siz: Birbirimizin kalbini kıracağız yoksa Civan: Bitirelim bencede. Civan: Biz bu konuşmayı sonsuza dek bitirelim. Civan: Ben anladım sen asker yolu beklemezsin. Civan çevrimdışı. Gözlerim bir süre son mesajında takılı kaldı. Yüzümde buruk bir tebessüm oluşurken kırılan kalbimle ekranı kapattım. Babam askerdi. Bilmiyordu. Abim askerdi. Bilmiyordu. Civan Mert Türkoğlu benim doğduğumdan beri asker yolu beklediğimi bilmiyordu. 🐥

Onurun sert sesi zihninde yankılandı. "Konuşma. Bakma. Düşünme." Elâ'nın dudakları titredi. Kısık bir sesle kendi kendine fısıldadı. "Görmedi, beni." Ama görmüştü. Aşağıdaki adam hâlâ aynı noktaya bakıyordu. Sanki hiç tanımadığı bu ince, korkmuş kız hakkında bir şeylerin ters gittiğini sezmişti. Elâ'nın bilmedi tek şey vardı. Kaderin kapısı o an aralanmış ve o kapıdan ilk bakan kişi ,avluda ki o yabacıydı.

Yıllarca evlat acısıyla yüreği yanan bir baba... Babasız büyümüş bir kadın... Yıllar sonra öğrenilen gerçekler... (GERÇEK AİLEM+ASKER) •••••• Oldukça farklı versiyonnnn🫶🏻 Beğeneceğinizi düşünüyorum...🙃 •••••• (Düzenli bölüm geliyor.) ••Bu kitapta geçen olaylar ve karakterler yazarın hayal gücüne dayalı bir...kurgudur.••

Sessiz sakin bildiğim arkadaşımın bu kadar cüretkar olması beni şaşırtmış, ağzım açık onların öpüşmelerini izliyordum ki Neco'nun ıslak dudaklarını ensemde hissetmiştim. Benden en az yirmi santim uzun ve yapılı bir çocuk olan Neco bir koluyla beni sarmış, koltuğunun altına çekip, başımı göğsüne yerleştirmiş olduğu için çenemi tutup dudaklarıma girişmesi çok kolay olmuştu. Hem çok yakın iş arkadaşı hem de ailecek dosttuk... Kankamın kocasıydı. Ama aşk insan seçmez... Ne zaman geleceği de belli olmaz... Hiç ummadık zamanda kapınızı çalabilir. Benim için de öyle oldu. "Gerçekleri bir de benden dinleyin!" Öyküler anlatana göre değişir, farklılaşır. Kankamın kocasıyla, en yakın aile dostumuzla, yan masadaki iş arkadaşımla ilişkilerimiz nasıl gelişti? Gerçekte neler yaşandı! Neler oldu?

Banu annesinin yaptığı evlilik üzerine üvey babası ve abilerinin evine taşınır... Peki abiler Banunun eşsiz güzelliği ve zarifliği karşısında tepkisiz kalabilcek mi?