Bazı mahalleler insanı değiştirir. Bazı insanlar ise kaderini... Kara, mahallenin tam ortasında duran büyük restoranın sahibi. Sert bakışlarının ardında ağır bir sessizlik taşıyan, az konuşup çok iş yapan biri. Herkes onu sever; çünkü Kara yardım etmeyi bilir ama bunu asla dillendirmez. Mahallenin "ağır abisi"dir o-kimseye yük olmaz, herkese omuz olur. Defne ise bambaşka bir dünyadan gelmiştir. Cıvıl cıvıl, konuşmayı seven, duygularını saklamayan bir psikoloji öğrencisi. En yakın arkadaşı Buket'le birlikte şehir değiştirip yeni bir mahalleye taşındıklarında, bu sessiz sokakların hayatlarını bu kadar etkileyeceğini hiç düşünmezler. İki farklı ruh, iki ayrı dünya... Bir yanda geçmişin yükünü taşıyan bir adam, diğer yanda insanları anlamaya çalışan genç bir kadın. Kara ve Defne'nin yolları bu mahallede kesiştiğinde, bazı sorular kaçınılmaz olur: İnsan başkalarını iyileştirirken kendini unutabilir mi? Ve bazen en sessiz insanlar, en çok şeyi mi anlatır? Bu hikâye; mahalle sıcaklığı, insan ilişkileri ve değişimin sessiz gücü üzerine... Defne&Kara

Burası Çiçek Mahallesi... İnsanları gibi temiz, sevgi dolu, çiçek gibi... En ufak bir olayda aile gibi toplanan, sevincimize sevinç katan üzüntümüze derman olan mahalle. Dedikoducu Fikriye teyzesiyle, doktor Hüseyin abisiyle, köşedeki kahvehanenin sahibi Mehmet abiyle özdeşmiş bir mahalle... Çelik ailesi ve Yılmaz ailesi... İki can ciğer aile. Karşılıklı iki ev olsa da bir bütün olmuş aile. Ve birde biz vardık Ata ile bendeniz Alin. Beraber büyümüştük biz. Liseden beri ona içim giderken o benim duygularımı bilmiyordu. Bilseydi ne olacaktı ki sanki? Sahi bilse ne olurdu? Ailelerin tepkisini görmezden mi gelirdi? Mesleğini mi bahane ederdi? Ya da beni hiç sevmediğini mi söylerdi? Sanırım bu soruların cevabını asla bilemeyecektim. Çok da karamsar olmayayım. Belki de bir gün öğrenirdim. Zamanın ne getireceğini hiçbir zaman insanlar bilemezdi. Biz imkansız mıydık? Yoksa imkansızı mı başaracaktık? Bu bizim hikayemizdi. Alin ve Ata'nın... İki Cephe Arasında kalanların hikayesi...

Üniversitedeki en büyük kalp kırıklığının baş rolü olan Efe'yle zorunlu hizmette aynı hastanede birlikte çalışmak zorunda kalan Nilüfer'in hayatı hiç beklemediği şekilde ilerler.

*Abimin arkadaşı konulu mahalle kitabı "Ah be küçük kız. Beni peşinden koşturmayı çok seviyorsun," dediğinde soluklanmak için durduğu kısa saniyede kaslı göğsü sertçe yükseldi. "Koşma o zaman!" Aramızdaki mesafeyi tek adımıyla kapattığında belimin arkasına avcunu yaslayıp esir aldı ve bedenimi kendine sertçe çekti. Göğsüm göğsüne çarptığında soluğum kesilerek başımı kaldırdım ve gözlerinin içine baktım. Bakışları alev almışçasına yanıyordu. "Dikkatimi hiç çekmemeliydin," diyerek sırtımı arkamdaki duvara yaslayarak gözlerimin önünü düşen saçımı çekerek kulağımın arkasına sokup yaklaştı. Dudaklarımızın arasında tek nefeslik yer vardı. "Bensiz bir hayatı unut. Seni almasına asla izin vermem!" AŞK ONLARI ÇOK HABERSİZ VURACAK

Barlas "Eve gidince bana yaparsın dansını Güzelim hadi biz gidelim" dedi "Çok fırsatçısınız beyefendi ama ben evliyim kocam bu dediğinizi duysa sizin gelmişinizi geçmişinizi sike-" elini ağzıma kapayıp beni kucağına aldı "Sus yavrum" "Biz Gidiyoruz" diyerek masadan kalktığında Efe Atıfın kucağına kafasını koymuş dizini döve döve gülme krizine girmişti. Komik olan neydi? "Ya gülmesenize... adam burada beni kaçırıyor görmüyor musunuz?" Betül kırdayarak "Aynen Hüma Barlas seni kaçırıyor" dedi Yavuzda gülerek kafasını salladı "Neyse. Hadi Barlas siz gidin hesabı biz öderiz" Barlas çantamı ve ceketini alınca masadan uzaklaştık, Mekan dan Barlasın kucağında çıkarken bir yandan da çırpınıyordum. "Ya bırak beni gelmiycem seninle... evliyim ben evli" dedim parmağımdaki yüzüğü gözüne sokarak. Barlas gülmesini durduramazken valenin arabayı getirmesini bekliyorduk "Biliyorum" dedi gözlerime bakarak Yarı baygın olan bakışlarımı yüzünde gezdirerek "yaa nerden Biliyorsun?" Dedim. Yüzünü yüzüme yaklaştırdı "Çünkü benimle evlisin" ........ Tamamen eğlence amaçlı öylesine yazılmış bir kitaptır bir mantık beklemeyin. Aklıma gelen bu kurguyu hikayeleştirmek istedim sadece. Beğenen okur beğenmeyen gider. Kitaptaki şahıslar ve olaylar tamamen benim hayal ürünümdür gerçeklikle alakası yoktur. En ufak bir çalıntıda yasal işlem başlatılacaktır. Not: bazı kelimeler bilerek yanlış yazılmıştır. Hemen yargı moduna geçmeyin. Yetişkin içeriktir +18 sahneler vardır. Başlangıç tarihi:04.09.2022 Bitiş tarihi:28.05.2023 🏷Etiketler 1-askerkurgusu 1-karargah 1-karabayır 1-buluşma 1-İntikam 1-aşk 1-Tim 1-keşfet

Her şey bir savcının beni ani aramasıyla başladı. Şırnağa gidince her şey değişti fakat soyadlarımız değişmedi. Kim bilebilirdi bir üsteğmenin ve avukatın soyadının aynı olması her şeyi değiştireceğini. 𝐁𝐮 𝐬𝐞𝐧𝐚𝐫𝐲𝐨𝐲𝐮 𝐨𝐫𝐭𝐚𝐤 𝐛𝐢𝐫𝐢𝐲𝐥𝐞 𝐲𝐚𝐳𝛊𝐲𝐨𝐫𝐮𝐦 @𝐤𝐚𝐝𝐞𝐫𝟗𝟓𝟏𝟒 𝐢𝐥𝐞 𝐛𝐞𝐫𝐚𝐛𝐞𝐫 𝐯𝐞 𝐛𝐮 𝐡𝐢𝐤𝐚𝐲𝐞 𝐛𝐢𝐳𝐢𝐦 𝐬̧𝐚𝐡𝐬𝛊𝐦𝛊𝐳𝐚 𝐚𝐢𝐭𝐭𝐢𝐫 𝐞𝐠̆𝐞𝐫 𝐜̧𝐚𝐥𝛊𝐧𝐭𝛊 𝐯𝐞 𝐛𝐞𝐧𝐳𝐞𝐫𝐢 𝐝𝐮𝐫𝐮𝐦𝐥𝐚𝐫𝐥𝐚 𝐤𝐚𝐫𝐬̧𝛊𝐥𝐚𝐬̧𝛊𝐫𝐬𝐚𝐤 𝐬̧𝐢𝐤𝐚𝐲𝐞𝐭 𝐞𝐭𝐦𝐞𝐤𝐭𝐞𝐧 𝐯𝐞 𝐠𝐞𝐫𝐞𝐤𝐞𝐧 𝐢𝐬̧𝐥𝐞𝐦𝐥𝐞𝐫𝐞 𝐛𝐚𝐬̧𝐯𝐮𝐫𝐦𝐚𝐤𝐭𝐚𝐧 𝐜̧𝐞𝐤𝐢𝐧𝐦𝐞𝐲𝐢𝐳.

Yaren; Konum belirtiyorum Gökçe! Yaren; Hemen buraya geliyorsun! Yaren; Son defa söylüyorum! 0546****; Yanlış numara Yaren; Bak yaa Yaren; Bende yedim. Yaren; Dün geceden beri gelmemek için bin takla atıyorsun. Yaren; Kızım bak ben bu evi tek başıma temizlemeyeceğim!

Acıyla harmanlanmış yürekler... Yedi asker, yedi farklı acı, yedi farklı hayat ama ortak bir geçmiş... Hepsinin tek bir ortak geçmişi vardı o da çektikleri acılar. Farklı zamanlarda çok farklı Acılar çekselerde hepsi ortak geçmişi olan yedi farklı kişilerdi. 🌼🌼 KİTAP TANITIMI YAPMAK YASAK!!

Yavuz abi, topuzumdan firar eden saçımı okşayarak kulağımın arkasına ittirdi. Ilk defa bu kadar yakındık ve ilk defa saçlarıma dokunmuştu. Bu hareketi yutkunmamı sağladığında merhem sürmeyi bitirdiğim elini bırakıp kullandığımız eşyaları tekrar kutuya koymaya başladım. "Sinan'ı gerçekten seviyor musun?" Yavuz abinin sorduğu sorudan sonra hareketlerim dondu. Afalladım. Aptalın tekiydim! Hani ben bu adama yaklaşmayacaktım. Anlamıştı işte! Ne diyecektim şimdi ben? "Yavuz abi-" "Merak etme kimseye söylemem!" Dediğinde sesi o kadar sinirli çıkmıştı ki bir anlık gafletle yüzüne bakmıştım. Aramızdaki yakınlık beni daha çok germeye başladı, bakışlarındaki donukluk üşümem için yeterliydi. Siyah sakallarının altındaki çenesi daha çok gerilmeye başladığında ela gözlerini gözlerimden çekti.

"ASKER KURGUSUDUR" "NE DEMEK NEDEN YA?" Artık sabrım kalmamıştı buraya kadar. "NE DEMEK NEDEN? YAKTILAR BENİ, KIZGIN BICAKLA KESTİLER HER YERİMİ, TEKME ATTILAR NEFESSİZ KALDIM, DÖVDÜLER BAYILTANA KADAR DÖVDÜLER KAN KUSTUM SAATLERCE ÜSTÜME CANLI BOMBA BAĞLADILAR TEHDİT ETTİLER, DOSYAYI YIRTTIM ELLERİMDEN YUKARI ASTILAR KAÇ DEFA SIRTIMA VURDULAR HABERİN VAR MI SENİN? YOK! SENİN HİÇBİR ŞEY BİLDİĞİN YOK. TEKRAR YAKTILAR KESTİLER BENİM SESİM KISILDI ÇIĞLIK BİLE ATAMADIM. ZEVK ALDILAR BUNDAN KARŞIMDA KAHKAHA ATTILAR TACİZ ETTİLER! SONRA BU ODAYA GETİRDİLER BENİ CANLI CANLI DEŞECEĞİZ SENİ SENİ, DEDİLER, ORGANLARINAN YEMEK YAPICAZ ETLERİNİ KIYIP SAÇTA KAVURUCAZ VE YİYECEĞİZ, DEDİLER BUNU BİLEREK GEBER, DEDİLER SEN HALA NEYİN İNANCINDAN BAHSEDİYORSUN?" Konuşmam bittiğinde dili tutulmuş gibi kalakalmıştı öylece. Ama ben susmadım devam ettim. bu sefer ellerimle omuzlarına vurarak geri ittiriyordum onu. "BEN ASKER DEĞİLİM KUSURA BAKMA BU KADARINA DAYANABİLDİM." Vatanı, Toprağı, Askerleri, Ailesi, Geçmişi, Geleceği için savaşan ve can veren bütün şehitlerimizin İntikamını almak isteyen bir adet Ayyıldız Timi.