17 Ogeday'ı ve 20 Nisa'sını buluşturduğum paralele hoş geldiniz.

Avucumun içinde sıktığım anahtar ile açtım kapıyı. Bavulu içeri sokup kapıyı kapattım. Kapanan kapının yaptığı gürültü tüm evde yankılanmıştı. Sırtımı kapıya yaslayıp etrafta göz gezdirdim. Eşyalar bıraktığım gibi beyaz çarşaflarla kapatılmış şekildeydi. Her şey bıraktığım gibiydi, ama aslında hiçbir şey bıraktığım gibi değildi. Bu cümlenin anlamlı anlamsızlığını yaşıyordum. Yerimden kıpırdayıp içeri girmek istedim ama sırtımı yasladığım kapıdan ayrılmaya cesaret edemedim. Gücüm yetmiyordu. Sahi uzun zamandır birçok şeye gücüm yetmiyordu. Onsuzluk yüklerin en ağırıydı, ve ben 12 ay 28 gündür bu yükü taşıyordum. - Ben bizim için bir çok şeye göğüs germe cesaretine sahipken o tüm anılarımızı bir yoruldum kelimesine sığdırıp gitti.

"Seni çözemiyorum, asla tanıyamıyorum." dedim acımasız gözlerine bakarken. "Dilsiz..." derken alaycı tavrından ödün vermemişti. "İstesen de yapamazsın, çünkü buna izin vermeyeceğim." 2017 Ogeday & 2020 Nisa (KURGU SURVIVOR'DA GEÇMEMEKTEDİR)

|𝟐𝟎𝟏𝟕 𝐎𝐠𝐞𝐝𝐚𝐲 & 𝟐𝟎𝟐𝟎 𝐍𝐢𝐬𝐚| 𝓐𝓵𝓵 𝓽𝓱𝓮 𝓵𝓲𝓰𝓱𝓽𝓼 𝓪𝓻𝓮 𝓼𝓹𝓪𝓻𝓴𝓵𝓲𝓷𝓰 𝓯𝓸𝓻 𝔂𝓸𝓾 𝓲𝓽 𝓼𝓮𝓮𝓶𝓼 𝓞𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓭𝓸𝔀𝓷𝓽𝓸𝔀𝓷 𝓼𝓬𝓮𝓷𝓮𝓼, 𝓼𝓱𝓪𝓭𝔂 𝓫𝓵𝓾𝓮

this is our place, we make the rules and there's a dazzling haze and mysterious way about you dear have I known you twenty seconds or twenty years?