Çekmece ağır bir sesle açıldı. İçeride sararmaya yüz tutmuş dosyalar, eski reçeteler ve köşesi hafifçe kıvrılmış, diğerlerinden ayrı duran bir zarf vardı. Üzerinde tek bir kelime yazıyordu. Daphne El yazısıydı. Babamın el yazısı. Bilinmezlik ile göğsüm sıkıştı. Zarfı elime aldığım anda kalp atışlarım hızlandı; sanki odanın havası azalmıştı. Açmak istemedim. Bir mektubun insanın hayatını bu kadar kolay ikiye bölebileceğini bilmek, korkutucuydu. Ama içimde bir yer, bunun yıllardır sessizce beni beklediğini fısıldıyordu. Zarfı açtım. Kâğıt titreyen parmaklarım arasında hışırdadı. Kağıtta yazanlar ise şunlardı. "Daphne... Sen bizim kızımız olarak doğmadın."

Selin ve Bora'nın yaşadığı nefretten doğran aşk

-Peşinde benim adamlarım var korkma +Ne demek peşinde adamlarım var, ayrıca ben senin daha ne olduğunu ya da ne yapmaya çalıştığını bile bilmiyorum nasıl korkmayayım -Ben sana zarar vermem güzelim merak etme +Bana güzelim demeyi kes, ayrıca o adamlarını da çek -Olmaz +Ne demek olmaz -Olmaz, başına birşey gelebilir Sinirle telefonu kapattım, manyakmıydı bu, anlamıyordum ne yaptığını. İlk kitabım olduğundan ilk birkaç bölüm biraz hızlı geçebilir, kitap ilerledikçe düzeliyor.

Bade: kaçıncı kez söylüyorum bilmiyorum ama, biz ayrıldık barış. Kabullen artık şunu ya, yeter. Barış: kabullenmiyorum amına koyayım, kabullenmeyeceğim. Bade: kabullenmek zorundasın Barış: hiçbir şeyin zorunda değilim.

Dış görünüşünde olan bir kusur yüzünden sevdiği kadından uzak durmaya çalışan Behzat, bir gün ani kararla Meyra'ya yazmaya karar verir.

borantekin: Maça gel Seni görmek istiyorum. novyre: Heyecandan ne yapacagımı bilemedim ss aldım yildizladim Cok mu seviyorsun beni ya yerim seni borantekin: Kim olduğunu öğrenmek istiyorum diyelim •Çerezlik kurgu

Eren ailesinin biricik oğlu konaklarındaki öksüz hizmetçiyle karşılaşırsa...

Hazal Soykan okulda onun hakkında ileri geri konuşan çocuğa küfür etmek için bulduğu numaraya saydırmaya başlar ama bir terslik vardır. Yazdığı kişi onun hakkında konuşan kişi değildir, her zaman gittiği mekanın sahibidir. Ateş Haris Valdsana. Ateş Hazal'ı çağırmaya başlamıştı. Her anlamda.

"Benim dünyamda ışık olmak bedel ister." Bir adım daha yaklaştı yeterince yakın değilmiş gibi. Nefesi tenime değdiğinde sesi neredeyse fısıltıya döndü: "Karanlığa düşersen korkma. Çünkü seni orada ben bekliyorum." Kelimeleri yüzüme değil de sanki kalbime çarptı. İki kafesin arasında sıkışıp kalan zavallı yüreğim sırtına kanatlar takmıştı ve uçmak için sanki son bir kelime bekliyordu. "Peki ya o karanlığın içindeki adam tehlikeliyse?" diye mırıldandım. "Tehlikeyi yok ederim." (Kitaptaki olay, kişi, kurum şahsıma aittir. Hiçbir şekilde çalınamaz, kopyalanamaz ve uyarlanamaz. Bütün hakları saklıdır!)