Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Ege: Deniz çabuk uzaklaş ordan Siz: Ege çok fazla abartmıyormusun? Ege: O senin tanıdığın gibi biri değil sana zarar vermeden uzaklaş ordan ben yoldayım. Siz: Hayır ege sakın gelme sadece ders çalışıcağız şarjım az yazarsa veya ararsan açamam görüşürüz beni merak etme Ege: Deniz o sana takıntılı (𝙢𝙚𝙨𝙖𝙟ı𝙣ı𝙯 𝙞𝙡𝙚𝙩𝙞𝙡𝙢𝙚𝙙𝙞) Ege: Sana orda zarar vericek( 𝙢𝙚𝙨𝙖𝙟ı𝙣ı𝙯 𝙞𝙡𝙚𝙩𝙞𝙡𝙢𝙚𝙙𝙞) Ege: telefonla konuşurken duydum sana zarar vericek ( 𝙢𝙚𝙨𝙖𝙟ı𝙣ı𝙯 𝙞𝙡𝙚𝙩𝙞𝙡𝙢𝙚𝙙𝙞 )

"Nasılsın asker" dedi albay Allah'tan rütbemi söylememişti "Sağolun komutanım iyim" dedim " Seni bekliyoruz asker biran önce Ankara'da olunuz emrimdir." "Emredersiniz komutanım" dedim ne dediğini anlamıştım.

Ana karakterlerin kalp hastası ve aynı hastalıktan şikayetçi olmalarıyla başlıyor. Hastalıklarının bir tedavisi yok, ilacı yok ve görülen bir hastalık değil. Yani ilk defa görülen bir hastalığa sahipler. Asrın ve Liya'nın kaderi bir yerden sonra kesişiyor ve birlikte adım atmak zorunda kalıyorlar. Liya'nın saf aşkı belki Asrın'ın kalbini iyileştirirdi. O kadar saf olsa dahi ilaç bulamazlarsa iyileşemeyeceklerini biliyorlar. Tanımadıkları insanların peşinde olduğunu öğrenince birbirlerini korumak zorunda kalıyorlar. Liya'nın hastalığı babasından geçtiği söylense de bir yandan da ilk defa görüldüğü söyleniyor. Peki ya Asrın? Neden hasta? Bazı hikayelerin başı ve sonu olmaz. Sadece sonu vardır. Noktayı koyar ve kapağını kapatırsın. "O gece dünyaya iki kalp daha eklendi"

Mahallenin yaptığı yardımları ile dilinden düşmeyen, bütün kızların deli divane olup peşinden koştuğu, ağırbaşlı, yardımsever ve bir o kadar da sert bir ağır abisi ile evlendiğinizi düşünün... Murat Karasu. Namı değer "Kara Murat" ile tanışmaya ne dersiniz? Uyarı: Bu kurgu tamamen bana aittir! Cinsellik, şiddet ve bağımsız öğeler içermektedir! Reşit olmayanların okumasını tavsiye etmiyorum.

Ada: Son bir defa gör beni Ada: Son bir defa duy Ada: Son bir defa sarıl bana Ada: Son bir defa ellerimi tut Ada: İmkansız biliyorum Ada: Ama son bir defa öp beni..