Yapay zekâ... Ucu bucağı olmayan, her saniye gelişmeye devam eden mükemmel bir sistemdi ta ki insanlarla tanışıncaya kadar... Peki ya bu sistem bir gün başkaldırırsa ve onu oluşturanlar bile ona mâni olamazsa...

Meva okulun sevilmeyen ama özenilip arkasından konuşulan popüler kızıydı. Barın ise geçmişi ve şuanı karanlıkla dolu olan kafes dövüşüyle uğraşan biriydi. Hayır hayır yazdıklarımın üstünü çiz çünkü bunlar onlar değildi. Asıl gerçek olan çok başkaydı. Meva, ışığını başkalarının ellerinde kaybeden bir kızdı. Barın ise karanlığını yumruklarıyla ehlileştirmeye çalışan bir adam. Biri altın kafeste, diğeri kanlı ringlerde büyümüştü. İki kırık ruh, birbirini kurtarabilir mi yoksa daha derin bir karanlığa mı sürükler? Kırılmış Işıklar, aşkın en tehlikeli hâlini anlatır. İnsanın kendinden kaçamadığı, geçmişin omuzlara ağır geldiği o yerde başlayan bir bağın hikâyesini. Meva için bu bağ, ilk kez gerçekten görülmek demekti. Barın içinse susturduğunu sandığı duygularla yüzleşmek yani insanlığını hatırlamaktı. Birbirlerine yaklaştıkça, ailelerin çizdiği sınırlar daralacak, sırlar yavaş yavaş açığa çıkacak ve her seçim bir bedel isteyecekti. Çünkü bazı ışıklar yeniden yanmak için önce tamamen sönmek zorundadır. Ve bazen Karanlıkta yürüyebilmek için elini tutacağın kişinin ışık saçması gerekmez. Sadece seninle kalmayı seçmesi yeterlidir. (Uyarı! Kitapta ki her şey kurgudan ibarettir.)

"Eğer bu herifi ringde yenersem senden bir şey isteyeceğim." "Ne isteyeceksin?" "Seni öpmeyi."

Afel büyük bir intikam arzusuyla hayatının en kritik kararını vermiş, çocukluğunu paylaştığı ve derinden gelen bir bağla tutunduğu kızı geride bırakırken zorlanmıştı. Kızın on sekizinci yaş gününde tekrar karşısına çıktığında paylaştıkları anılar boyunca zamanla değişen duygularına bir cevap bulmuştu. Afel , Eflin'i öptükten sonra tekrar kaybolduğunda Eflin için hayat bir öncekinden daha da zor olmuştu. Kendisini bırakıp giden arkadaşı için içinde hissettiği boşluk daha da büyümüştü. Çünkü giden arkadaşı değildi artık. Kader onları tehlikeli bir bölgede tekrar karşılaştırdı. Bir muhabir ve bir askerin hikâyesi. Tehlikeli, tutkulu ama imkânsızlarla dolu. - "Dağılan mürekkepler gibiydik biz, aynı satırda başlayıp farklı cümlede biten."

"Beni kendi inşa ettiğim o korkunç okullardan alıyor, uyuz Sokrates gibi sorular sorup konuşturuyor, sistemimdeki tüm karanlığı kendi kendime anlamamı sağlıyorsun." Gülümseyerek yanağını hafifçe okşarken gözlerim yanıyordu. "O itaatkâr karanlığın yanında senin ışıklarının kâfirlik olduğunu söylediğimde bana enfes resimler gösteriyor, aklımı alıyor; bir sahneye çıkartıyor ve kalbimi veriyorsun." Normalde kabul etmeyeceğim kadar yoğun duygular çenemin hafifçe titremesine sebep olurken onun dudakları hafifçe aralanmış, gözleri tamamen bana teslim olmuş bir vaziyette yüzümü izliyordu. "Omuzlarımda olduğunu bile unuttuğum o korkunç yükü çekip alıyorsun..." İç çekerek saçlarını bir kez daha okşadım. "Ama sistemim o karanlığa o kadar alışık ki yalnızca ışık değil, savaşma arzusu da getiriyorsun. Karşıtlıklar... Ortaya çıkarıyorsun. İçimde cadıları yakıyorlar, fikirleri suçluyorlar, çiçekleri izinsiz açtılar diye susuz bırakıyorlar... Yine de başımı döndürüyorsun, beni aydınlatıyorsun, elimden tutuyorsun ve aslında benim bahara ihtiyacım olmadığını, tek başıma baharı getirebileceğimi söylüyorsun. Sen geldiğinde gülümsemek istiyorum." Kısa bir an göz göze kaldık, yutkundum. "Anlıyorsun değil mi?" derken bir sarhoştan ziyade çaresiz bir divane gibiydim. Cevap olarak hafifçe yutkundu, elleri belime yerleşti. Sanki bu bir fitilmiş gibi ona doğru daha da yaklaştım, burnum yanağında bir çizgi çizerek sürtünürken derin bir iç çektim. Nefesi durdu. Sonra ellerimi yüzünden çekerek birini omzuna, öbürünü göğsüne yerleştirdim ve gözlerim yüzündeki en sevdiğim noktaya indi. Ne olduğunu bile anlayamadı, dudaklarım sus çizgisine yaslandı. "Benim rönesansım." Mart 2020 GENÇ YETİŞKİN

"Kalemimden hiç mi neşe damlamaz hep mi gözyaşları reva görüldü satırlarıma diye düşünürdüm.Sonra anladım ki insan yüzünde tebessüm oluşturan hisleri tatmadan yazamıyor o hisleri,bilmiyor çünkü...Gitmediğin bir şehrin meydanını tarif edebilir misin?Hiç yemediğin bir yemeğin tadını bilebilir misin?Sevilmeyi hiç tatmadan onu yazabilir misin?Benim kalemimden yalnızca sevmek dökülürken,sevilmenin boynu hep bükük.Yürüdüğüm yollara dökülen güller değil,gözyaşlarımın olduğu mendiller." Bizi aynı mahallede büyüyen çocukluk arkadaşları zannediyorlar oysa ki; Birimiz Delik'in lideri Birimiz kafes dövüşçüsü Birimiz biyolojik silah uzmanı Birimiz kimyasal silah uzmanı Birimizin soyu hepimizden koyu Ama burası bir maskeli balo ve biz ise onun sahte yüzleriyiz... Avenoir evrenine hoş geldiniz,burada geçmiş;aslında hiç geçmemiş. Yayınlanma tarihi: 26.03.2025 Tüm hakları saklıdır.

Siz: Merhabalar. Siz: Size yazmam gerektiği söylendi. Yani sekreteriniz öyle söyledi. Siz: Rahatsız etmiyorum, değil mi? Siz: Eğer meşgulseniz hiç sorun değil, ben beklerim. Bilinmeyen Numara: Lei chi è, signora? (Siz kimsiniz hanımefendi?) Yayın Tarihi: 10 Haziran 2025 2 Ağustos Mafya #5 20 Ağustos Mafia #1 20 Ağustos İtalyan #1 20 Ağustos İtalyanmafya #1 18 Aralık Texting #1

Başroller : Gökdeniz kaplan & Adal yener Bir Tarafta, Yıllardır içindeki Yazma tutkusunu saklayan Ünlü İş Adamı Gökdeniz Kaplan. Bir Tarafta, Ülkenin en Ünlü Yazarı Adal Yener. Adal Trabzon'da olan imzasın da talihsizlikler yaşamış ve İkiz Mafyalar tarafından. Sahneleri geride bırakmış eski şarkıcı Miray Yener. Sahnelerin zirvesinde olan ve Kariyerinin tab noktasında ki erkek kardeşi Taner Yener ile kaçırılmıştır. Normalde iki hafta sonra bırakacakları Yener Kardeşleri, Eski 3 düşmanının birlik olup onlara karşı olduğunu öğrenen Kaplan İkizleri ve Kaplan Ailesinin en büyük oğlu Aybars, Onları korumak amacı ile Ankara'daki evlerine gitmelerine engel olurlar. Adal kelimelerle savaşmayı bilen bir yazar olabilir... Ama bu kez silahlar, sırlar ve aşk kelimelerden çok daha güçlüdür. Gökdeniz Kaplan, ailesini korumak için canı pahasına savaşırken, içindeki hesaplaşma daha da derinleşir. Düşmanlar geçmişten, umutlar ise hiç beklenmedik yerden gelir. Bazı hikâyeler yazılmaz... Yaşanır. 5,33K kurgu arasından #5.