Azad Karan, yüreğinin tam ortasına kor gibi düşen Nida'nın aşkıyla yanıp tutuşmaya başlamıştır. Ateşi bir türlü dinmiyordur çünkü Nida onun yanından bile geçmek istemeyen, köydeki diğer insanlar gibi ondan korkan bir kızdır. Aşkının karşılığını alamayan Azad, bu yolda her şeyi göze almıştır. İyi ya da kötü, incinerek veya inciterek Nida'yı kazanmaya karar verir. Gözü ondan başkasını görmüyordur, Nida'nın aşkı onu olduğundan daha acımasız birine dönüştürür. "Seni çok seviyorum, sen de beni seveceksin."

Karadenizin hırçın dalgalarından doğan, bir çocuk. Kaderi gene karadenize kalmış, hayatını derin dalgaların doğurduğu şehrin uçsuz bucaksız dağlarına göre seçmiş kara kaşlı, kara gözlü, yiğit, mert bir delikanlı... Ailesini doyurmak için çabalamış, okulundan, hayatından mahrum kalmış, ismi anlamını kapkara gözlerinde bulmuş bir kadın. Kalbindeki ışık gözlerinde doğmuş. Ölüp yeniden dirilmiş bir kadın. İstanbulun, tenha yollarının arasında doğan sıcak bir mahallede karşılaşsalar ne olur? Kapkara gözler birbirine tutulsa? Işıkda karanlık kalsalar? Sesin içinde sessizliği doğursalar ne olur? Elzem olur. En gerekli olur, vazgeçilmez olur... Elzem ,yüreğini yakan iki gencin tek kaçış noktası ve aynı zamanda tek karanlığın aydınlattığı bir yol olacaktır. Elzem yürekleri kavurup, sevdayı biçare bıracaktır Elzem pes etmemekdir, vazgeçmemekdir.

Kollarını belime sardığında, boşta kalan kollarımı sırtına kapatmıştım. Kokusu çok güzeldi, böyle hafif gibiydi ama sanki iz bırakmak ister gibi içime işliyordu. Saçlarıma gömülü yüzünü görmek istedim, derince nefeslendiğini duymuştum. Kulağıma eğildiğinde hala kollarını ayırmamıştı. "Ay bugün yanında sönük kalmış Mahperi... Ben hergün ona bakıp seni düşledim. Şâyet güzelliğin ona bile meydan okumuş" Saçlarımdan çektiği yüzünde kalan bir iki teli parmaklarımı kaldırarak yüzünden çektim. Biraz dokunmak istediğim için de olabilir. "Hoşgeldin" diyerek fısıldadım. Mahalle kurgusudur.