lauraninnyildiziii
- LECTURAS 1,382
- Votos 102
- Partes 22
Karan, elindeki gümüş çakmağı ritmik bir şekilde çakıp söndürürken yüzündeki o gölge, asansördeki adamdan çok daha fazlası olduğunu kanıtlıyordu.
"Elektriklerin kesilmesi bir arıza değildi, değil mi?" diye sordum, sesimdeki titremeyi gizleyemeyerek.
Karan durdu, çakmağın alevi gözlerinde parladı. "O asansörün kapısı kapandığında, tüm dünyayla bağını kesmen gerekiyordu Mira. Sadece benim sesimi duyman, sadece benim nefesimi hissetmen için o şalteri indirdim. Seni o karanlığa hapsettim çünkü ışık varken bana asla bakmayacağını biliyordum."