Elif Öztürk, tayininin çıkması nedeniyle Mardin'e gider. Orada başına geleceklerden habersiz, çizilen kaderine boyun eğer. Enes Köksal'ın, komuta ettiği time dahil olur. Ve vatan aşkı ile kavrulan bu timin hikayeside böylece başlamış olur. ♡ Enes KÖKSAL ♡ Elif ÖZTÜRK ♡ Esra KURU ♡ Fatih GÜNEŞ ♡ Yasemin GEZMİŞ ♡ Akif ERDUL ¤¤¤ Hikâyemize hoşgeldiniiizzz🌼♥️

Bir Yüzbaşının ağzından hayatı, gerçekleşmiş operasyonlar ve askerlerimizin çektikleri zorluklar. Vatan, millet ve bayrak uğruna andan, babadan, yardan vazgenlerin hikayesi.

Ben Türk komandosuyum! Düşmanı çelik pençemle ezerim. Ters köşe sevenlere ithafen...

" Ya oooff!" Bağırmam ile zilimin çalması bir oldu. Kim bu yaa şimdi, zaten sinirliyim ! Kapıya gidip bakmadan açtım. Karşımda baya uzun ve dağınık bir adam vardı. Evet dağınık. "Kimsin sen?" Bu soruyu benim sormam gerekmez miydi? "Ne?" "Bak , saat gece bilmem kaç ve ben uyumaya çalışıyorum ama sürekli gürültü yapıyorsun ve sinirlendiriyorsun beni. Şimdi aşağı inicem ve eğer adım sesini bile duyarsam geri gelirim. Geldiğinde de hiç iyi şeyler yapmam!" "Yaa nasıl korkuttun beni şu an. Taşınıyorum, herhalde olacak gürültü bu günlük sabret sende!" Karışmış saçlarını eli ile geri atıp bir adım yaklaştı. "Bak ufaklık , uyarıyorum seni ses yapmayı kes." "Kesmiyorum, ne yapacaksın" Ufaklık dedi yaa! Yahu benim boyum 1.75! 27 yaşındayım ben! "Seni dışarı atarım. Vardır öyle huylarım." "Yaa bir defol git manyak mısın nesin! " Başlangıç: 10.04.2021 24.05.2021 #1 komutan #1 özelkuvvetler #1 bordobereli #1 bayrak #1 yüzbaşı #1 üsteğmen #1 vatan

Bir kız düşünün.... Doğduğu günden beri el üstünde tutulan ailesinin prensesi ayağına postallarını giyip dağda bir savaşçı olma hayaliyle ailesini bırakıp doğduğu şehri terk ederek hayallerinin peşinden koşmuştur. Annesinin süslü püslü elbiselerle donattığı dolabını geri de bırakıp postallar ve sade üniformalı bir hayata koşan ama defalarca düşen, defalarca hedefi ile arasına duvarlar örülen ama asla pes etmeyen bir kız düşünün. Peki bu kız hiç beklemediği anda hayatının aşkı ile tanışırsa....

"Senin en güzel süsün,Türk oluşun." ... Önümdeki M-16'ya bakmaya devam ettim. "Ya sen şehit olup gideceksin.Yada ben," Ona döndüm.Sustu,iki deli asker için bu aşk çok fazlaydı. Elimi tuttu, gülen yüzüyle. Gözlerini,gözlerime kilitledi."Birlikte şehit olmaya var mısın manyak?" Önce, ortamızda duran Bora-12'ye sonra üniformam gibi yeşil olan gözlerine baktım.Dolan gözlerime aldırmadan başımı olumlu anlamda salladım. Ne o benim gidişime dayanabilirdi,ne de ben onun. Gülümsedi,belki de hiç olmayacak bir hayale gülümsedim. "Söz mü?" "Söz." Giyin çelik yelekleri, savaş başlıyor! İzinsiz Ç/Almayınız. 22.05.2022 Aksiyon #1

Birbirinden haberi olmadan nefes alan iki kalp... Tonlarca acıya şikayetsiz ev sahipliği yapan iki insan... Bu iki yarayı ortak paydada birleştiren ne olabilirdi? Yusuf Yıldız...Bir adama hayatın yaşamaya değer bir yer olduğunu anlatırken bir kadını-kendi canından bir kadını- kendi elleriyle uçuruma itekleyebilir miydi? Geri dönmemeye gidenler için verilen bir savaş,her zerresine değecek bir aşk:Vatan. Yaşayamadığı çocukluğunu,acı dolu bir 9. yaşı başka çocuklar da yaşamasın diye her şeyini ortaya koyan kendinden vazgeçen Doktor Asel Yıldız. Hayata tutunmak için askerliğini bir yardım dalı olarak gören Türk halkı rahat uyusun diye uyku nedir bilmeyen ölümle sevgili olan Teğmen Barın Soykan. Kendisine vatan emanet edilen bir adam,aşık olduğu kadının sevdasına sahip çıkabilir miydi? *** "Ölüm," dedi. İç çeker gibi söylemişti kadın. "Sana gelirse bana çoktan uğramıştır." diye devam etti. Kadının gür saçlarını okşadı adam,kadını seviyordu ama burada olmaması gerekti. "Bana açılan her kapın aynı zamanda ölüme de açılacak.Ölümü sevebilir misin?" Mavi gözlerine dikkatle bakarken dudakları aralandı. "Söylesene ölümle sevgili olabilir misin?" Başlangıç:19 Aralık 2020

"Komutanım."dedi Üsteğmen alçak perdedeki bir sesle. İstemiyorum, dememişti ama bu seslenişi bu anlama geliyordu. Elini kaldırdı Komutan. İtiraz etmesine izin vermedi. Kaşlarımı kaldırdım. İtiraz edemiyor muyduk yani, bir şeyi istemiyorsak? Buranın düzeni böyle miydi? Yine kabullenişim hızlı olduğunun farkına varıp dilimi ısırdım. Kabullenmek istemiyordum. "Emredersiniz Komutanım."dedi Üsteğmen ifadesiz bir sesle. Ama yaydığı negatif enerji beni üşütüyordu, kabul etmekten hoşlanmamıştı bu emri.

Güneş: Polis ol, polisle birlikte ol ama asla polislik olma demişler ya Güneş: Halt etmişler Güneş: Tutuklayanım sen olacaksan polislik olmaya razıyım Çevikçi Bey çevrim içi (01.52) Görüldü (01.52)

Birden komutanımızın sesiyle irkildim "Bir daha birbirinize vurursanız ceza alacaksınız" komutana bakıp tamam işaretinden sonra kafamı hafifçe salladım. Zaten yerde duran Mira'nın bana vuracak ne hali kalmıştı ne de mecali. Onu fena benzetmiştim. Bu eğitim hoşuma gitmişti ne de olsa dövülen taraf ben değildim... Yerde duran Mira ya arkamı dönüp baktıktan sonra bir iki adım ilerlemiştim ki karın boşluğuma kuvvetli bir tekme geldi. Arkamı döndüğümde Mira bana vurmanın sevinci ile gülüyordu,bense nefes alıp vermekte zorlanıyordum. Komutanımız "Mira ben size ne dedim!? Çabuk odama gidip beni bekle"diye azarı basarken, çaresizlikle etrafım'a bakınıyordum Birden yere yığıldım. Artık nefes sizlikten gözlerim kararıyordu. Birden Araf'ın sesini duydum bana doğru koşarak "Komutanım Elisa galiba nefes alamıyor çabuk gelin" diyordu ... Herkes başıma toplandı o komutan kılıklı Yamaç'ta dahil. Bense hala yerdeydim. Yamaç bana doğru eğilip yanaklarımı avucunun içine aldı. Sanırım suni teneffüs yapacaktı.Aramızda az bir mesafe kalmıştı... işte şimdi kendime gelmiştim bana suni teneffüs yapmasına müsade etmeden ayağa fırladım.. elimi belime görürdüm yavaşça, ağrıyordu.. ama nefes alma düzenim yerine gelmişti . Ani kalkışımla herkesin gözü haliyle bendeydi.. gözümü üzerlerinde gezdirdikten sonra "tamam iyiyim ben ,yok bi şeyim."...diyerek hem onları hem kendimi tatmin etmeye çalışıyordum Artık iyiydim nefes alabiliyordum. Ama ölüm korkusundan değil öpülme korkusundan. Arkama bile bakmadan sadece karın boşluğunu tutarak koğuşa doğru ilerliyordum.Bütün tim sadece gülüyordu hemde bana.komtanımız da dahil Ben onurlu ve gururlu Elisa bunları takarmıydım hiç. Asla ...... O yüzden sadece yürüyordum arkamdakilere aldırmadan... ___________________________ Bu kitap üç kişi tarafından yazılmaktadır. Askeriyeyle ilgilidir