"Haramsın, yasaksın ama yaratılmışsın." "Konuşma diyorsam konuşmayacaksın, dur diyorsam duracaksın. Tek bir kelimemi bile emir sayacaksın." Diye bağırdı öfkeyle elindeki viski dolu bardak taşıp parmaklarının arasında süzülürken. "Yarattığım yalanda yaşayacaksan eğer birkaç kelimenin ardında kalacaksın." "Çaresizliğimden faydalanıyorsun." Ben bile duyamazken sesimi, o duyabiliyor muydu? "Hayır." Dedi gülümserken. "Sen hayatını tek bir yalana satıyorsun."

O büyük bir günah, bazen de Tanrı'nın hediyesi. Bu genç kız, bebekliğinden beri kâbuslarımın sebebi. ❦ Yüz yılı aşkın süredir eski tuğlalardan, kalın duvar kâğıtlarından, soğuk betondan ibaret olan karanlık evde ilk kez kahkaha sesleri yankılandı. İki yabancıyı aynı çatının altında birleştiren vasiyet, bir adamın ölmeden önceki son ricasıydı. Hans Alphan'ın tek vârisinin oğlu olduğu zannedilirken küçüklüğünden beri bir kızla daha ilgilendiği öğrenildi. O kızı yetimhanede ziyarete gitti, elbiseler aldı ve eğitim masraflarını üstlendi. Bir gün öldüğünde, oğlunun da aynısını yapacağına söz verdi. Aradan uzun yıllar geçmesine rağmen Leonard'ın kulaklarındaysa annesinin acımasız sesi yer edinmişti. 'Baban onu her zaman senden daha çok sevdi.' 'Kız, o gece fırtınada ölmeliydi.' 23.1.23 | karanligiyazar

İskeletim iskeletinde; Yaşam bizi ayırana dek. ⚰️ Ressamın kalbi cayır cayırsa dumanla kaplanırdı tablolar, yazarın zihnindeki çerçeveler paramparçaysa solukları sökerdi satırlar. Kelimelerin canı olurdu, belki ruhu veya var oluşu. İnsanın göğsü sıkışırdı da parmak uçlarım kaşınıyor derdi. Çocuklar karanlıktan korkardı da ışığı seviyorum derdi. Ve ölüler yeniden doğmaktan korkardı da yaşama küserdi. Bir haftanın yedi canı olurdu, kadınlar kalplerinde yedi çerçeveyle doğardı. Kız çocuğu anılarını biriktirmeyi severdi ama boyu çivilere yetmezdi, küçücük boyuyla bir tabureyi çekiştirip astı bir bir çerçeveleri ve içine fotoğraflarını eklerken gülümsedi. Onları sevdi, parmak uçlarıyla okşadı, yeterince inanırsa sonsuzluğa karışacakmış ve sonsuzluğa onunla karışacakmış gibi bir güvenle fotoğraftaki mavi gözlere baktı. Yıllar geçti, boyu uzamıştı. Öyleyse bu sefer neden o tabureye çıkmıştı?

Yan komşum sırtından kanatlar çıkarabilen bir canavardı ve ben ona âşık olmuştum. ▪️▫️ KORİNDON APARTMANI KURALLARI 1: Görünenle tartmak, en büyük acziyettir; görülenle tanımak, en büyük onur. 2: Cinayet hiçbir koşulda kabul edilemez ve bir katilin hükmü Korindon sınırlarından kovularak verilir. 3: Cinayete teşebbüs niyetiyle yapılan haşarı saldırganlıklar ve saygısızlıklar, en ağır şekilde cezalandırılır. 4: Pencerenize konan kuşları taşlamak veyahut zarar vermek saygısızlıktır ve cezası bizzat apartman yönetimi tarafından kesilecektir. 5: Yetişkinlerin, apartmanda yaşayan çocukların psikolojik ve fiziksel sağlığını göze alarak hareket etmesi önemle rica olunur. 6: Asansördeki atıklar ve çöpler kim tarafından bırakıldıysa yine aynı şahıs tarafından temizlenmek mecburiyetindedir. 7: Merdiven boşluklarından atlamak ve kat aralarında kavga etmek, tehlikeli ve yasaktır. (17 ve 18 numaralı daire sakinlerinin bu uyarıyı acilen dikkate almaları gerekmektedir.) 8: Apartman temizlikçisi Matmazel Juliette'e yönelik yargılayıcı davranışlar ve saygısızca ithamlar bir çocuğa göre bile çocukçadır ve bir kez daha görüldüğü takdirde iletişim engeli cezası uygulanacaktır. 9: Binaya bırakılan her hasardan -duvardaki çatlaklar dahil olmak üzere- suçlular sorumludur. (17 VE 18!) 10: Bayan A'nın beslenme ihtiyaçlarını daha temiz karşılaması önemle rica olunur. 11: Kural ihlalleri konusunda sınırı aşanlar binadan geri alınmamak üzere kovulacaktır. Son Kural: Korindon'a kendi iradesiyle taşınan bir birey, hiçbir şekilde özgürlüğe başka bir yuvada kavuşamaz. Anahtarlarınıza işlenmiş kardeşliği ve bir aile olduğunuzu unutmayın. Yönetici. Mayıs 2021, roman

"Ama buna dilek balonu demiyorum ben." Ayaz anlam veremeyerek kaşlarını çattı yine ve yine. "Nasıl yani? Ne diyorsun?" Omuz silktim gülümsemeye devam ederken. "Umut yıldızı diyorum." O sormadan açıkladım. "Çünkü dilekler gelip geçici. Ama umut öyle mi? O hep var." Balonu açtığımda o da ateşini yaktı, bir yandan meraklı gözlerle beni dinliyordu. "Balon da demek istemiyorum çünkü bir zaman sonra kaybolup gidecek. Belki de bir ağaç dalına takılacak. Bunu düşünmek istemiyorum." Gökyüzüne baktım. "Yıldızlar da tıpkı umutlar gibi kalıcı." Dudaklarım büküldü. "Evet çok uzakta, dokunamıyorsun belki ama orada olduğunu biliyorsun. Görüyorsun." Ona baktım bu sefer. "Ve bu buna yetiyor çünkü gündüz görünmese de orada olduğundan eminim. Gece geleceğinden eminim." Sırıttım ve onu gösterdim başımla. "Senin gibi."

İstediğim ne aşkın, ne de sensin. Bir gece ansızın giren bir yalancıydın sadece hayatıma. Şimdi hiç kimsesin. ✗ Serin Oflaz, bir partide kendini bildiğinden beri aşık olduğu Çağrı Demirer'i gizlice takip ederken kendini illegal bir motor yarışında bulur. Yarışanlardan birinin Çağrı olması dikkatini daha çok çekerken rakibi, Çağrı Demirer'in en büyük düşmanı Barlas Dusha'dır. Yarış çıkışı Barlas Dusha'nın yaptığı teklifi kabul etmesiyle hayatı hiç bilmediği rüzgarın arasında sürüklenecektir.

"Bazı sırlar toprağa gömülür, bazıları ise asla peşini bırakmaz..." Herkes hikayenin bittiğini, tehlikenin geçtiğini sandı. Biz normal hayatlarımıza döndüğümüzü, güçlerimizin sadece kötü bir rüya olduğunu düşündük. Ama yanılmıştık. Yıllar sonra gölgeler yeniden harekete geçtiğinde, Tilki ve Aylin için kaçmak artık bir seçenek değildir. Görünmezlik, sadece saklanmak için değil savaşmak için; elektrik ise sadece zarar vermek için değil, sevdiklerini korumak için gereklidir. Eski ekip dağılmış, güven pamuk ipliğine bağlıyken, o soru zihinlerde tekrar yankılanıyor: Bu sefer sırrımızı ne pahasına koruyacağız? Sır bitti sanıyordunuz... Ama asıl oyun şimdi başlıyor.

İki farklı yol, iki farklı hayat, iki ayrı kader... bir gece, birbirine dolandı. İkisinin de bilmedikleri bir şey vardı. Kader onları çoktan birbirlerine bağlamıştı. O gece, yalnızca bir başlangıcın perdesi aralandı. Bir düğüm çözüldü ve ikisi de aynı çizgide buluştu. Çünkü geçmiş, onların hikayesinin başlamasını bekliyordu.

"Kader miydi yolları belirleyen yoksa insan mıydı kaderini oluşturan?"

Son yirmi yedi saniye. Zaman gelmişti, kulaklıktaki ses son kez konuşacaktı. "Sonuna geldik, küçük hanım," Alacağı canları düşündükce duyduğu memnuniyet, gözlerini daha da büyütüyor, gülüşü dudaklarını aşmaya çalışıyordu. "Cana can!" Sesi sert, ancak bir o kadar da memnundu. "Kadına kadın!" Keskin nişancının parmağı yavaşça tetiğe baskı yapmaya başladı. "Kıza kız, Anıl!" Beş saniye... "İşini bitir!" "Onun gözleri, özgürlük bulduğum gökyüzü değil, boğulacağım denizdi. Ama artık boğulmaktan korkmuyordum, çünkü ben de onun yanmaktan korktuğu ateşe dönüşmüştüm." Bu kitapta bahsedilen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünüdür; her ayrıntısı, sadece kurgusal bir dünya oluşturma amacını taşımaktadır.