Çünkü acı hep bizimle olacak, derin ya da sığ. Sadece nefes al ve ritme kulak ver. Kalbinin. Hayatın. Yaşamın. Yalanların. Perdelerin. Suçların. Ve ölümün ritmine.

"Sen, kelimenin tam anlamıyla bir mazoşistsin!" Hayatının ilk ve tek yanlış cümlesi buydu. Ona ne hakla bu kelimeleri söyleyebilmişti ki? Kız, söylediği cümlenin ne kadar yanlış olduğunu düşünürken, çocuk sinir küplerine binmiş, tırnaklarını avuç içlerine geçiriyordu. Kız hafif dudağını ısırdı ve çocuğa doğru bir kaç adım attı. Sonra durmuştu bir anda. Çocuk ayağa kalkıp bir anda aralarında metreler olan duvara yapıştırmıştı kızı. Kızın beli hızla soğuk duvara çarparken, gözleri kapanmıştı. Kız, yeni yeni idrak ediyordu söylediği cümlenin yanlışlığını. Çocuk nefesini düzene sokmaya çalışıp dudağını diliyle ıslattı. "Sakın, sakın benimle bir daha konuşmaya çalışma!" dedi. Sesi kükremişti çocuğun. Kız hızla başını olumsuzca salladı ve olanlar oldu. Tekrar pişman oldu kız. İnatçı olduğu için. O çocuğa acıdığı için. Çocuğa aşık olduğu için pişman oldu tekrar. Yere yavaşça yığılırken çocukta duvara yumruk atmıştı. Çocuk gözlerindeki yaşı gizlice silip orayı terk etti. Kızı tek başına bırakıp, ölüme terk etti.