8 temmuz 1998 O günden bir kişiye bile bahsetmedim. Şimdi eski defterler kutumu karıştırırken ki günlüğüm de rastlıyorum. Öte yandan ben bu sayfaların hayal ürünü olduğuna inanmıyorum. Nasıl bir ruh haliyle yazdığımı bugün bile tanımlayamıyorum. Üstün körü yazmama rağmen başımdan geçenleri net bir şekilde tanımlayabilirim. Doğru düzgün anlatamam diye kimseye bahsetmemiştim. Hem öyle abartılı şeyler yaşamamıştım zaten. Bugün bunları anlatabilme cesaretini kendim de görebiliyorum... Bende sanatsal beceri denen şey bulunmaz, edebiyatla ilgilendiğim de söylenemez. Örneğin dış dünyada olanlarla insanın iç dünyasında olup bitenleri aynı anda aktarabilmek için özel bir teknik var mıdır bilmem. Öte yandan yazdıklarım zaten kendim içindi, bu yüzden benim bile tam anlamıyla ifade edemediğim şeyleri başkalarına anlatmak gibi bir derdim olmamıştı. Asıl amacım kafamı kurcalayan bu olayı akılmda ve hayatımda bir yere yerleştirip enine boyuna incelemekti... 8 temmuz 1998 o gece yaşananlar ve o günden sonra hayatımın şekillenişinden, ne tarafa kaydığından, nasıl bir inasana dönüştüğümden. En ufak ayrıntısına inerek anlatmaya çalışacağım...

bir kasabada yaşayan günahkâr adam ve onun işlediği cinayetler.

ONU SEVDİM.. SADECE ONU.. ONDAN VAZGEÇTİĞİMDE BİLE BU TUTKUNUN BİTMEYECEĞİNİ BİLİYORDUM. KOCA SALONDA GÖZLERİM SADECE ONUN ÜZERİNDEYDİ. ELİMDE DEĞİL, YÜREĞİM ONUN COŞKUSUYLA DELİ GİBİ ÇARPIYOR. BİLİYORUM, ARTIK İMKANSIZ .. BELKİ BAŞKA BİR DÜNYADA YENİDEN KAVUŞURUZ? Not : Kitap serisinin 2. Kitabıdır. Profilimdeki İnci kitabını okuduktan sonra Okumanızı tavsiye ederim..

Gözlerindeki alışık olduğum soğukluğa inat konuşmaya çalıştım.. Sesin hiç titremedi bile, bakışlarına hüzün çökmedi. Aylardır aşkım dediğin kadındım ben, ne zaman yabancıdan ibaret oldum. "Bakma bana öyle.. Ben artık seninle olamam. bitti.. EVLENİYORUM." Demiştin. Söyleyeceğim bütün sözcükler boğazımda düğümlenirken dudaklarımdan sadece beş harf döküldü. "TAMAM.." İliklerime işleyen korkuya inat gidişini dimdik izledim. Ellerim istensizce karnımda birleşirken, bakışlarımı gökyüzünde beliren gökkuşağına çevirdim, ciğerlerime dolan bahar kokusu bana ait olduğum yeri hatırlattı. SENİ.. Haziran 2022

Şeytan vazgeçtiği ruhu için pişman olur muydu? Alıştığı ruhsuzluk, başkasının gözlerindeki ruha imrenmiyordu ama o çoktan vazgeçmişti. Dönüşü yoktu, pişman olmak için çok geçti. Kuyruksuz tilkileri vardı ve ona ruhlarla oynarken yardım ediyorlardı. Ruhsuz şeytan gözlerindeki zehri akıtıyordu. Çaresi yoktu. En azından gözlerine çarpan içinde birden fazla ruhu barındıran yeşil gözlere kadar. Girdiği basit bir görev sadece şeytanın değil. herkesin sonu olacaktı.

"Ne işin var bu saatte sokakta" dedi. Şaşırmadım bu tepkisine ne zaman geç saatte dışarı da olsam aynı sözleri duyuyordum ama kendisini hiç bu saatte evde olmazdı. "Hava alıyorum Ali abi evde çok bunaldım" dedim tabi ki yalan söylemiştim tamamen onu görmekti amacım, 28 yaşındaydı Ali Ege ben ise 19 ama kendimi bildim bileli onu seviyordum o ise beni görmüyordu kardeşi olarak sayıyordu öyle koruyor öyle bakıyordu. Gözleri avını süzer gibi baştan aşağı beni süzdü utandım altımda kısa bir şort üstümde askılı bady vardı "Bu kılıkta" diyip üzerime bir adım daha yaklaştı kişisel alanını işgal etti o esnada arkadan 2 3 tane mahallenin erkeklerinden geçenler oldu o sebeple yaklaştığını anladım cevap veremedim. "Eve dön Asya" dedi yüzüme bile bakmadan oysa ben gözlerimi o güzel yüzünden bir saniye bile ayırmadım uzun boyluydu 1. 92 falan olmalıydı bense 1.71 kafamı kaldırıp bakma durumunda kalıyordum ama bir şikayetim yoktu yeterki yanımda olsun doya doya bakabileyim. Cevap vermediğimi farkettim itiraz ettim hemen "Daha yeni çıktım Ali abi" bize bakan sanırım daha doğrusu sadece bana bakan gençlerin olduğu tarafa bakıyorken konuştu "Akşam akşam katil olmamı istemiyorsan gir içeri bu hava alma mevzusunu sonra konuşucaz." Başlangıç tarihi 03.09.2020 İlerleyen bölümler +18 ağırlıklı olacaktır.

Ellerimi ve gözlerimi bağlamışlardı. Nerede olduğum hakkında hiçbir fikrim yoktu. Hiçbir ses yoktu. Ülkeme gelir gelmez tam arabama binecektim ki bir el arkamdan boynuma sarılmıştı. Kendime geldiğimde gözlerim kapalı bir hâlde öylece oturduğumu anlamıştım. Neredeyse bir gündür aç ve susuzdum. Bana kim neden bunu yapmıştı bilmiyordum. Kim benden böylesine nefret ediyordu? Ben kimseyle düşman değildim. Kim neden beni kaçırıp aç bırakmak isterdi ki? Midemin yanmasına içimden bir küfür ettim. Belki de beni öldüreceklerdi... Korku bir gündür bedenimde geziniyordu. Hiç iyi değildim. Bir ses bile duyamamak beni delirtmek üzereydi. Ta ki duyduğum adım seslerine kadar... Güçsüz hissetsem de elimden geldiği kadar çırpınmaya çalıştım. "Kimsiniz?" Diye bağırdım. "Hey, cevap ver!" Ayak sesleri çok yakınımda durdu. Aniden gözlerime bağladıkları kumaşı sertçe çekti ve yere attı. Siyah ayakkabıları görüş alanıma girdi. Hızla başımı kaldırıp yüzüne baktım. Gözlerimi kıstım, ben bu adamı tanımıyordum ki... "Neden buradayım? Siz kimsiniz?" Korkuyla titriyordum... Esmer adam yüzüme doğru eğildi. "Ben Zorbey Akıncı!" Nefretle kulağıma fısıldamasıyla tüylerim ürperdi. "Cehennemine hoş geldin Bige Maral!" -- *Tüm hakları saklıdır! *Kitabımın, karakterlerimin ve kurgumun çalınması durumunda avukatımla yasal işlemleri başlatacağız.

jennie, taehyung'a kendisini sevdiğini 3000 kez söyler. jennie & taehyung.

O okula uğramasıyla başına geleceklerden habersiz olan Selin'in heyecan dolu hikayesi... Selin ve arkadaşlarının başına gelen ufak bir aksilik ve belki de bazılarının hayatına mâl olabileceği bir okul! 18.11.2017 KORKU #2 27.01.2018 KORKU #1

Bir bebeğin doğumu bir aşkın başlangıcı olabilir miydi? Kısa ama lokum tadında bir hikayeyi sizlere bırakıyorum. Umarım beğenirsiniz.