En sevdiğim kitabın içine yan karakter olarak düştüğümde tek bir görevim vardı : mutlu sonun gerçekleşmesini sağlamak. Her şey tam da olması gerektiği gibi gidiyordu─ta ki ben kötü karakterin dikkatini çekene kadar.

Bir aşiret hikayesi... Umay, ablasının yaptığı şey yüzünden zaten kaçmayı düşündüğü şehrinden daha erken kaçar ve kendini hiç hazır olmadığı bir maceranın içinde bulur. Karşısına çıkan adam, aşiret oğludur ve bazı durumlar eşliğinde kendini onun yanında bulur. Peki, kaçmayı çok iyi bilen bu gençler aşktan da kaçabilecekler mi... NOT: Bu hikayedeki her şey kurgudur.

Bu kitap +18 yetişkin içerik vardır. Kuma ve kadına şiddet aşağılama yoktur Büyük acılar dilsizdir derler, Hazalın bütün acıları da dilsiz değil miydi. Onun acılarına susan şeytanlar yok muydu, onu ateşte yakanlar yok muydu. Peki kimdi suçlu, kimdi bütün bunların sebebi, kader miydi onun boynuna mıydı ahları. Şimdi yine kaderi onu bir sevda ateşine atmamış mıydı. Kimseye boyun eğmeyen Aziz Dağıstanlı Bir tek aşka yenildi +18 yetişkin içerik. Şiddet cinsellik argo ve küfür barındırır

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Kitap olacağı için bölümlerin bir kısmı kaldırılmıştır. 🌱 "Sen benden uzak durabilecek misin?" dediğimde sesim kısıktı. Bedeni gerilirken devam etmeye zorladım kendimi. "Bak," deyip elimi çenemin üstündeki elinin üstüne yerleştirdim. "Elin tenimde gözün gözümde." Gözlerindeki ifade kararırken yüzümü biraz ona doğru yanaştırdım. Dudaklarımız arasındaki mesafe öyle azdı ki... Dudakları yavaşça dudak kenarıma dokundu. Nefes nefese kalmış bir vaziyette, daha fazlasını istiyor, elleri arasında milyonlarca parçaya ayrılıyordum. Gözlerim kapanırken dudağımın altındaki çizgiyi öptü. "Ben seni tüketirim, ben seni yeşertemem Zeynep. Sen benden yeni filizlenen bir çiçeği koparıp atmamı istiyorsun. Yapamam be Zeynep. Yapamam. Bunu sana da kendime de yapamam." 🌱 Amcası tarafından geneleve satılan Zeynep Kızıl, başına kötü bir şey gelmeden önce İstihbaratçı Vural Alazoğlu tarafından kurtarılır. Geçmişindeki acılardan sıyrılamayan Vural, Zeynep'in hayatına bir ışık gibi doğmuştur. Zeynep kalbini Vural'a kaptırdığında kendini aşk ve tutku dolu bir ikilemin ortasında bulur.

"Bu dudakları tatmayı bırakırsam eğer,"dedi, gözleri dudaklarımdayken. "Bu kokuyu solumazsam,bu tene,"derken parmak uçlarını kadınlığımda hissettim. "Dokunmazsam eğer,buna sebep olan her şeye düşman olurum, güzel karım,"diye devam etti. "Seni, benden koparmaya kim kalkışırsa mahrum kaldığım yerden onu mahrum ederim,onun da nefesini keserim." O, sağanak bir yağmur. Ben ise ona savunmasız bir Diphylleia. Belki de beni görmesi için yağması gerekir. Nefretin büyüttüğü iki bedene vuran kasırga, duyguları bertaraf ettiğinde nefretten peyda olan güçlü duygu aklı köle;duyguları hükümdar yapar. Nefret güçlü bir duygu. Tutku,nefreti öldürebilecek daha güçlü bir silah. Yıldızlar, bir bir parladığında nefret ve tutku birlikte oldu. O gece birbirlerine çıkan yolun temeli atıldı. Birbirlerine karıştılar. Kızıl saçlı bir kadının ve kömür karası gözlü bir adamın tenine işleyen mühür, duygularının damgalarıydı. ℤ𝔸𝕐ℕ𝔸ℍ𝔸ℝ𝔸'𝔻𝔸ℕ CEVHER SERİSİNİN İLK KİTABIDIR. (Kitabın ismi şahsıma aittir. Herhangi bir kitapta kullanılmasına müsadem yoktur. )

Korkmuyordum, ne karanlıktan, ne gürleyen gök gürültüsünden, ne de bana zarar verebilecek bir insandan. Çünkü ben karanlıktım, ben gürleyen göktüm, ben zarar görmezdim, ben zarar verirdim. Ben bir katildim. Bu bir sıfat değildi, bu benim mesleğimdi. 🔥 Yayınlanma Tarihi: 12.04.2020 Bu kurguda geçen kişi, kurum ve olaylar tamamen hayal ürünüdür. Uyarı: Eğer kurguyu spoi almadan okumak istiyorsanız, yorumları okumamanızı tavsiye ediyorum.

Kızın nefes nefese ondan kaçmak için panikle nafile çırpınışlarını izledi ve bu kez kollarından bir kafesin içine hapsetti onun korkuyla titreyen bedenini. Egzotik bir kokusu vardı genç kızın. Baş döndürücü, hafif bir meltem gibi. Tatlı, ekşi, kadınsı ve günışığı gibi... Kollarında korkuyla titreyen nefes nefese bir sıcaklık. Sonra Ezra bilinçli bir şekilde, bir sevgili gibi parmaklarını usulca sırtından beline doğru kaydırdı. Parmaklarının altındaki beden ürperdi. Ağır ağır kulaklarına ulaştı dudakları ve bu kez de kulağına doğru fısıldadı. Omurgasının üzerindeki parmakları durdu. "Ve tam burası... Burasına uygulayacağım darbe ile hayatın boyunca hiç yaşamadığın bir acı yaşarsın. Hareket etmek istersin ama ne kollarını ne bacaklarını oynatabilirsin. Üstelik bu defa acıyı gün aydınlanana kadar çekmek zorunda kalırsın!" Genç kızın yavaşça akan gözyaşlarının arasından sesli bir şekilde içini çektiğini duydu. Hıçkırıklarını bastıran birinin iç çekişleriydi bunlar. Yavaşça tekrar doğruldu ve direk açık yeşil gözlerini genç kıza dikti. "Şimdi söyle; sen kimsin ve seni peşimden kim gönderdi?" *** Bir, iki, üç, dört, Ve dost bildiklerin saklanacak köşelerde... Beş, altı, yedi, Gözlerin açılacak karanlığın sinesinde, Sekiz, dokuz, on. Arayacaksın kaybettiklerini, yalan ve gerçekleri, en çok da çocuksu hayalleri... Önün, arkan, sağın, solun... Bir dehlizin içinde!

Küçükken annemin bana tekrarladığı sözleri söyleyeceğim. Bunu bilmesine imkân yok. Elimdeki silahı alnından çektiğimde bir şey söylememişti henüz. "Bonum fac, donec malus-" "Discedat de mundo." (𝘒ö𝘵ü𝘭ü𝘬 𝘥ü𝘯𝘺𝘢𝘥𝘢𝘯 𝘢𝘺𝘳ı𝘭ı𝘯𝘤𝘢𝘺𝘢 𝘬𝘢𝘥𝘢𝘳 𝘪𝘺𝘪𝘭𝘪𝘬 𝘺𝘢𝘱ı𝘯.) Kaşlarımı çattım. O bunu nasıl bilebilirdi? Bir diğer cümleyi söyledim bu sefer ama devamını getiremedim. "Noli tradere-" "İn vitam." (𝘏𝘢𝘺𝘢𝘵𝘵𝘢𝘯 𝘷𝘢𝘻𝘨𝘦ç𝘮𝘦.) Yaşadığım şaşkınlık maskenin altında belli olmuyordu. Afalladım bir an için... Bu cümleler, annemin bana söylediği cümleler! Kahretsin, bunları nasıl biliyor?! Yanına diz çöküp gözlerinin içine baktım. "Metus est hostis." dedim, kısık sesimle. Gülümseyip yine devamını getirdi. "Quo capti sumus, soror mea." (𝘒𝘰𝘳𝘬𝘶 𝘣𝘪𝘻𝘪 𝘦𝘴𝘪𝘳 𝘢𝘭𝘢𝘯 𝘥üş𝘮𝘢𝘯𝘥ı𝘳, 𝘬ı𝘻 𝘬𝘢𝘳𝘥𝘦ş𝘪𝘮.) 31.12.2021 #duygular - 3 / 15.04.2022