"Madem nikahına alacaksın beni, neden böyle bir leke sürdün ailemin üzerine? Cevap ver, neden yaptın bunu, neydi bana karşı kurduğun tuzak?" Duraksadı, ardından biraz eğilip gözlerime baktı öfkesini saklama gereksinimi duymadan. "Senin abinin benim bacıma yaptığı şeyi yaptım ben! Ancak seni zorlamadım, sen girdin koynuma. Ama o ibne abin, o puşt tecavüzde bulundu kardeşime! Şimdi onun acısını çekeceksiniz, tüm aile çekeceksiniz! Ailen ömür boyu bu utancı yaşarken, sen de bir ömür benim tutsağım olarak ödeyeceksin bu olanların bedelini!" Abim? Tecavüz? Yanlış anlaşılma vardı, bariz bir şekilde belliydi bu, ama o bunu bilmeden hayatımı mahvetmişti. Gözümde bitiyordu aşkı, zalim bir adam vardı karşımda zira. Ona aşkla bakmıştım, ama o benden bilmediğim bir intikam almıştı. "Sen ne diyorsun, nasıl abime iftira atarsın? Defol buradan yalancı pislik, herşeyin yalanmış senin! Git, yoksa töreler verir cezanı senin!" Verecekti zira, çünkü ben istesem bile bir Ağa'nın ailesinden hiç kimseye göz koyulmazdı. Biliyordu o da, bunu bilerek girmiştik bu yola, ama benimle beraber kendisini de yakmıştı artık. "Töre verecek cezayı, evet! Ama ceza abine ve de iki küçük yeğenine karşılık verilecek! Yeğenlerini bile sağ koydurmam senin, küçük yaşta öldürürüm onları! Bu koca konakta bomboş kalır, bir varis bile kalmaz! Ama sen bunu kurtarırsın Şahbanu, kölem olarak aileni kurtar! Seni bir bedel olarak alacağım, kardeşimin namusunun bedelini ödeyeceksin!"

Ablasının düğün günü kaçmasıyla Leyla, istemediği bir kaderin içine sürüklendi. Kapı açılınca kendime geldim. Annem içeri girdi. "Zelal nerede?" Hiçbir şey demedim. Elbiseyi yerde görünce ağlamaya başladı. "Nerede Zelal?!" Ayağa kalktım. "Evden çıktı." Annem dondu. "Sen... ablanın kaçmasına izin mi verdin?" Başımı salladım. Annem bana bir tokat daha attı. Sonra köşeye gidip ağlamaya başladı. Bir süre sonra elbiseyi yerden aldı. Ve bana fırlattı. "Giy şunu." Elimde elbise ile kaldım. Annem yanıma geldi. "Madem ablanın evlenmesine engel oldun..." Gözlerimin içine baktı. "O zaman sen evlenirsin." Gözyaşlarım elimdeki elbiseye damlıyordu. "On yedi yıl sana baktım." "Sen de bir işe yara." Elbiseyi yüzüme doğru kaldırdı. "Giy şunu Leyla." "Onların bizden istediği sadece bir gelin." Gözlerimin içine bakarak söyledi. "Gelin doğru mu yanlış mı... hiç fark etmez." Kolumdan tuttu. "Yanlış gelin olmayı sen seçtin." Sonra elimi bıraktı. Alnımdan öptü. Ve ben sadece fısıldayabildim. "Yanlış gelin mi..."

Kitaplar birbiri ile bağlantılı değildir. Bütün aşk hikayeleri şehre bir yabancı gelir ve öyle başlar... "Cihangir," ilk defa adını söylemiştim ve ela gözleri büyüdü. Bu manzaraya hep bakmak istediğimi artık biliyordum. Yeni yeşeren sakallarına dokunmak istedim ama yapamadım. Mahallenin ortasında ona yakın olmak ikimiz içinde sorun olacaktı. "Söyle serçe'm," yine serçe demişti. Neden dediğini hala söylemiyordu. "İyi ki varsın Cihangir." Gözleri ışıldadı. "Sayende Serçe'm," kalbim kendini belli edercesine çırpınmaya başladı. Bakışlarımı ondan çekmedim, görsün istedim. Kalbimi gözlerimde görsün istedim. Gördü. Anladı. Gülümsedi. Elimi kalbine uzattı. "Aynı atmaz mı sanıyorsun, bak küçük bir serçe için nasıl atıyor." Not: argo kelimeler, cinselik içeren durumlar mevcuttur.

Bu kitap, modern hayatın içinde sıkışıp kalmış bir ofis çalışanının, geçmişte bir Wei prensesi olarak gözlerini açmasını anlatıyor. Tabii kader buna izin verirse. Nevin, yirmi sekiz yıllık hayatı boyunca kendini hiçbir yere ait hissedememiştir. Beton duvarların arasında, floresan ışıkları altında çalışırken ruhunun aslında doğaya ait olduğunu bilir; fakat hayat şartları onu sevmediği bir ofiste yaşamaya mecbur bırakır. Günleri birbirinin aynı geçerken içinde büyüyen boşluk hissi giderek dayanılmaz hâle gelir. Kanlı dolunayın gökyüzünü kızıl renge boyadığı bir gece, eski bir kitapta karşılaştığı geçmiş yaşam ritüelini denemeye karar verir. Amacı yalnızca geçmişte kim olduğunu görmek değildir. Fakat ritüel gerçekleştiğinde Nevin yalnızca bir rüya görmez. Gözlerini, siyasi bir evlilik uğruna bozkıra gönderilmiş bir Wei prensesi olarak açar. Entrikalarla dolu yabancı bir obada, savaşçıların ve törelerin arasında hayatta kalmaya çalışırken tek bir amacı vardır: Hiçbir şey yapmamak! Ne evlenmek zorunda olduğu, sertliğiyle nam salmış kağanın dikkatini çekmek... Ne de karısının ve kıskanç cariyelerinin hedefi olmak istiyordu. Peki başarılı olabilecek miydi?

+ 18 fazlaca cinsel içerikli değişik bir kurgu ona göre okuyalım lütfen Babasının korkusuyla evet demişti peşindeki hayduta kuzeninin acısıyla çıkmıştı o dağlara . Haydutun karısı olduğunda ise herşey değişmişti.

Gerçek ailem erkek versiyon. Ona göre okuyun. İlay'ın tek başına bu koca dünyadan yok olacağını düşündüğü an gerçek ailesiyle karşılaşması.

Hazan'ın titreyen ama geri adım atmayan sesi odanın içinde bir kurşun gibi yankılandı "Merhamet bilmeyen, sevgi bilmeyen yüreğinden öpüyorum seni Efraz..." Efraz Hanezar o an sanki görünmez bir el tarafından durdurulmuş gibi kaskatı kesildi. Hayatında her türlü tehdidi duymuştu; silahlar ona doğrultulmuş, düşmanları ona beddualar yağdırmıştı. Ama ilk kez biri, onun karanlığını bir madalya gibi göğsüne takıyor, o merhametsizliği "öperek" onurlandırıyordu. Şaşkınlığı, kehribar gözlerinde saniyelik bir fırtına gibi koptu. Kaşları havalandı, nefesi boğazında düğümlendi. Ancak Efraz, Mardin'in acımasız yasalarıyla yoğrulmuştu. Şaşkınlığı uzun sürmedi; zihnindeki o karanlık kalkan saniyeler içinde tekrar kapandı. İçindeki o sarsıntıyı gizlemek için daha da zalimleşti. Efraz: (Hazan'a bir adım daha yaklaşarak, sesi buzun çatlama sesi gibi soğuk) "Beni mi öpüyorsun? Sen ne yaptığını sanıyorsun Hazan Vural? O öptüğün yerde sadece kan ve kül var. Senin o tertemiz dudakların, benim gibi birinin karanlığına dokunursa sadece kirlenir ben inanmam böyle saçma şeylere." Hazan, Efraz'ın bu sert çıkışına rağmen elini uzatıp adamın elini tuttu ve kendi kalbinin üzerine, tam o deli gibi çarpan ritmin üstüne bastırdı. Hazan: "Eğer inanmazsan sana olan bu sevgime... Bak, hisset. Kalbim zaten avuçlarının içinde Efraz İster sök al, ister daha sert sık. Ben çoktan razıyım senin elinde can vermeye...

3 yaşında hayattan bir haber olan, teyzesinin şiddeti kuzeninin eskileriyle yaşayan, evden dışarısını bilmeyen Mila... Nereden bilebilirdi ki ilk dışarı çıkışında terk edileceğini... Nereden bilebilirdi ki ilk dışarı çıkışının hayatının dönüm noktası olacağını... Kız çocuk hasreti çeken Karanoğlu ailesi bir bebeğe aile olabilecek miydi?

Doğu serisi: 2 Hilda ve Botan'ın hikayesi.. Yetişkin içerikli kurgu olup çocukların okuması zinhar yasaktır. Kınalı ellerine gözlerini iliştirerek beklemeye başladı yatağın ucunda. Ölümü bekler gibiydi. Zaman akmıyor durmuştu adeta. Kalbi acı, korku ve merakla yanıp tutuşuyordu. Kiminle evleneceğini kime eş gideceğini sormamıştı bile. Sonra gölge düştü kapıdan içeriye. Ellerinin terini eteğine silerek kalktı ayağa. Zangır zangır titriyordu. Babasının sözlerini anımsıyordu. ' Kefenle ancak dönersin.' demişti. Adam'ın durumu ise ondan farksız değildi. Soğuk ve uzak kuru bir sesle, ' Hoşgeldin.' dedi. Hilda ne için hoş geldiğini zamanla anlayacaktı. Yüreği yandığı kadar yakacaktı ama bunu bilmesi belki de yıllar alacaktı... 11 Ocak 2026 Doğu'da. 1.ci🏅 25 Ocak 2026 🥇Tutku'da

Bir soruşturmaya yardım etmek için DNA örneği veren Efe, yirmi bir yıl önce öldüğü sanılan Mete'nin aslında kendisi olduğunu öğrenir. Sonucun diğer tarafında çok zengin bir aile; annesi, babası ve dört ağabeyi vardır. Onlar Mete'yi hiç unutmamıştır. Fakat karşılarına çıkan Efe'yi daha yeni tanıyacaklardır.