သတ်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ ငယ်သော်လည်းရင့်ကျက်နေတဲ့ကောင်ငယ်လေးတို့ နှစ်ယောက်အကြောင်းပါ။ လိုက်ပါစီးမျောပေးပါအုံးနော်။

လမင်းနဲ့ပင်လယ်ဟာ ဝေးကွာနေတာလား နီးစပ်နေတာလား။ လမင်းရဲ့အေးမြတဲ့အလင်းရောင်ဟာ ပင်လယ်ကိုဆွဲဆောင်ညို့​ငင်တတ်ပါတယ်တဲ့။ ဒါကြောင့် ဒီရေလှိုင်းတွေဖြစ်ပေါ်လာတတ်တာမဟုတ်လား။ လူသားနှစ်ဦးပေါင်းဆုံဆည်းခြင်းကို လမင်းနဲ့ပင်လယ်လို့ တင်စားဖော်ပြချင်ပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အေးမြစွာဆွဲဆောင်ညှို့ငင်တတ်သောသူနဲ့ ထိုအေးမြခြင်းကိုရင်နှင့်အမျှခံစားတတ်သူတို့အကြောင်းမို့ပါ။

ဟဲ....ဟဲ.... နောက်တာပါဗျာ

မြန်မာနှစ်ကူးအမှတ်တရ

နာကျင်မှုတွေဆိုတာ လူသားတိုင်းကြုံတွေ့ကြရတာပါ။ ဘယ်လိုစိတ်ခွန်အားနဲ့ဖြတ်ကျော်ခဲ့တာလဲဆိုတဲ့အရာက...အဆုံးသတ်ကို အဆုံးအဖြတ်ပေးပါလိမ့်မယ်။

တစ်ခါတစ်လေ သူတို့ကိုသိပ်သတိရတယ် အလွမ်းပြေရုံလေးပါပဲ ကိုယ့်ဘဝကို ထာဝရစိုးပိုင်သူများ..... ချစ်ရပါတယ်။

လမ်း..... ကိုယ့်လမ်းကိုယ်လျှောက်ကြရင်း ကျောခိုင်းမိကြတယ်။ ကိုယ်မျက်နှာမူရာအရပ်ကို ဆက်ပြီးလျှောက်ရင်း ဝေးကွာသွားကြတယ်။ ကိုယ်ရွေးချယ်ရာလမ်းအတိုင်းလျှောက်ရင်း မင်းနဲ့တွေ့ဆုံခဲ့တာကတော့ အမှတ်တရပါပဲ။ ဒီလမ်းပေါ်မှာပေါ့.... တိတိကျကျဆိုရရင်... လမ်းပေါ်မှာမောင်းနှင်နေတဲ့ ရထားကြီးတစ်စင်းပေါ်မှာပေါ့။

လူသားတစ်ဦးနှင့်.... မျိုးမတူသော သွေးနှောတစ်ဦးတို့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ပုံဖော်ချင်စိတ်နဲ့ ရေးပါတယ်။ ယုတ္တိမရှိနိုင်ပါဘူး။ လုံးဝမဖြစ်နိုင်တဲ့အကြောင်းအရာလို့လဲ ပြောလို့မရဘူး။ လူသားတွေအတွက် ထူးဆန်းတာထက်ပိုတဲ့အရာတွေက ရှာဖွေလေ တွေ့ရှိလေပါပဲ။ ပုံပြင် ဒဏ္ဍာရီတစ်ပုဒ်ကိုအခြေခံပြီး ရေးတာပါ။ ခေတ်ကာလနဲ့နှစ်များကိုပထမပိုင်းမှာ ထည့်မရေးပါဘူး။ စာဖတ်သူကိုယ်တိုင် လွတ်လပ်စွာ တွေးနိုင်ပါသည်။ ဒုတိယပိုင်းမှာတော့ခုနှစ်တွေပါ ပါတယ်။

မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းနဲ့ ကမ္ဘာမြေကြီး ထိစပ်သွားသလိုထင်ခဲ့မိတဲ့ အချိန် ကလေးတိုင်းမှာရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဘယ်တော့မှ မထိစပ် မဆုံတွေ့ဘူးဆိုတာ သိနေတဲ့အရွယ်ရောက်သည့်တိုင်အောင် ကျွန်တော် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းနဲ့ကမ္ဘာမြေကြီး ဆုံတွေ့ပါစေလို့ ဆုတောင်းမိဆဲ....