Siz: Slm abi (19:12) Siz: Şey... Siz: Duyduğuma göre çok cömertmişsin. Siz: Eğer cömertlik günündeysen Siz: Banada bir kıyak yap be Sarp abi 😭

Aile kelimesinin ne anlama geldiği unutturulmuş, Ruhu kırgınlıklarla,bedeni yaralarla dolu kız.... Bu yaraları açanların gerçek ailesi olmadığını öğrenip, gerçek ailesiyle karşı karşıya gelir... Peki aile kelimesinden bile korkan kız, yeni ailesine alışabilecek mi?

"Daha önce yaptığım hiçbir hırsızlık bu kadar ağır gelmemişti." 🕸 Sadem, kimsesizliğin onu düşürdüğü pis işlerin bir gün ondan sahip olduğu tek kişiyi, birlikte ailesini aradıkları en yakın arkadaşını da alacağını bilmiyordu. Ağlayıp sızlanmaya bile vakti yoktu, hayatta kalmak istiyorsa önünde yalnızca bir yol vardı. Ölen arkadaşının ailesini bulacak, onun yerine geçecekti. Aksi takdirde arkadaşının canını alan adamlardan kaçamaz, kendi de son nefesini günler sonra tesadüfen bulunmak üzere bir ara sokakta ve yahut bir binanın bodrumunda, geriye cesedinden başka hiçbir şey bırakamayarak verirdi. Her zaman kendisini düşünmeyi küçük yaşta öğrenmiş, duygularını uzun zaman önce ardında bırakmıştı. Oysa yıllarca arkadaşının ona hasretle anlattığı ailenin arasına, kızları olduğu yalanıyla girdiğinde vicdanının sesi her saniye daha çok yükseliyordu. Hayatında ilk kez böylesi bir sevgiyi tatmak, ona pişmanlığı da öğretecekti çünkü bu insanları kandırmaktansa ölmeyi yeğlerdi. Peki... Ya sandığının aksine hikayenin asıl yalancısı kendisi değilse?

Aile sevgisinden uzak ve yalnız bir şekilde büyüyerek, soğuk ve umursamaz birine dönüşen bir genç kız. On sekiz yaşında karşısına çıkan biyolojik ailesiyle, yıllardır ondan esirgenen aile sevgisi ve bağını bulabilecek mi?

Anne ve babasının ölümünün ardından yetimhanede yaşamaya başlayan Umay, mezar ziyaretinden dönüşte yetimhane müdüründen bir telefon alır. Ve bu telefondan sonra hayatı tepetaklak olur.

Klasik karışan bebekler ve bunun doğurduğu sonuçlar... Haydi, bu klişeyi bir de benim kurgumla okuyalım mı? İtiraf etmeliyim ki ilk bölümler çok acemice yazılmış. Tekrar düzenlemeye üşendim :) ~ Doğduğu gün kaderi başka bir bebekle değiştirilen Eslem, on yedi yıl boyunca yabancı bir evde, yabancı bir soyadının altında ve yabancı insanların kızı olarak büyüdü. Gerçeği öğrendiğinde, gün yüzüne çıkan yalnızca biyolojik ailesi değildi. Yıllarca içine gömdüğü acılar, susturduğu çığlıklar ve kimsenin bilmediği karanlık geçmişi de onunla birlikte geri döndü. Bu bir aileye kavuşma hikâyesi değil. Bu; bastırılmış öfkenin, yarım kalmış hesapların ve kanla yazılmış bir geçmişin yeniden uyanışının hikâyesi. Geçmiş, omuzlarında ağır bir yük; ruhunda ise silinmeyecek yaralar bırakmıştı.Kayıplar yaşamıştı. Kayıplar yaşatmıştı. Ondan çalınan hayatı, başkalarının geri veremeyeceğini çok iyi biliyordu. Bir aileye ait olmak ve onları kabullenmek, reddetmekten gerçekten daha mı kolaydır? Her şeyin koca bir pişmanlık ile son bulmama umudu ile...

Benim bir ailem vardı. Annem, babam, kardeşim, ikizim, abilerim. Fakat aile nasıl olunurdu ki?

Nefes alış verişlerim gittikçe azalırken gözlerimin karardığını hissettim. Ağzıma dayanan astım ilacımı hissederken dudaklarımı araladım. Derin bir nefes çektiğimde gözlerimi yavaşça açtım. Gözlerim koyu gözleriyle buluştu. Boynuna sarılıp göz yaşlarımı akıtmaya devam ettim. O her zaman ki gibi ellerini saçlarımda gezdirmeye başladı. Kendinden emin çıkan sesiyle kulağıma doğru fısıldadı. "Sana söz güzelim canını yakan herkesin canını alacağım."