Ben Derin. 5 yaşımdayken annem babam tarafından 14 farklı yerden bıçaklarken sadece izleyen Derin. Sırf annem gibi unutulup gidilmemek, fark edilmek için hep ünlü olmak istemiş ve içimde ki öfkeyle, şiddetle birleşince ortaya çıkan milli sporcu olan Derin. Bir gün bunların hepsinin bir yalan olduğunu öğrendim ve hayatım tepetaklak oldu....

Kerim, Leyla ve Bekir... Üçüzler... Kelebek kovalarken kaybolan üçüzler, birbirlerinden de koparlarsa ne olur? Üçüzler birbirlerini dahası ailelerini bulabilecekler mi? Üçüzler ve onların gidişiyle yıkılan aileleri. Zaman olanları geri verebilecek mi? Yeniden aile olabilecekler mi? KÜFÜR VE ARGO VARDIR!

O konuşmadı. Kimse sormadı. Çünkü burada herkes susar töreler konuşur.. Bir berdel... Bir sakat ağa... Ve ölü bir ev gibi duran konağın içindeki sırları dökmeye gelen bir gelin.. Mirina, Gelin olmadı, bu hak ona sunulmadı.. Ama o evin duvarlarına sinen adamın acısını fark etti. Fark edilmeyen bir adam vardı orada. Bir zamanlar at üstünde göğe selam çakan, şimdi tekerlekli sandalyesinde göğe bakan bir adam. Kader onları zorla birleştirdi.. Ama Mirina dermandı, sessizce geldi. Adam suskundu ama bir tek ona konuştu. Ve berdel bir aşka yenildi. Bu, bir aşk hikâyesinden öte... Bu, acının, sırların, çabanın ve daha nicesinin hikayesi... Bir kadının sadece tek başına her şeye yetebileceğinin, bir adamın her koşulda arkasında olacağının hikayesi.. Azad Boran & Mirina ~ Nevbahar isimli ilk ve tek kurgudur. #merhamet 🥇 (28.09.25) #berdel 🥇 (14.03.26) #güç 🥈 (14.03.26)

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabinda hem Gercek ailme konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım. ​Evden dışarıya çıktığım günleri toplasam bir ayı geçmez. "Peki nasıl okula gidiyorsun?" diye sorabilirsiniz. Mithat Yel çok zengin biriydi ve öğretmenleri buraya, bu dağ başındaki malikaneye getiriyordu. Doğduğumdan beri bu ıssız, gözlerden uzak yerde yaşıyordum. Bu altın kafesten kurtulmak için 15 yaşımdan bu yana tam üç kez kaçmaya çalıştım. Ve her yakaladığında, karşılığını misliyle, hatta fazlasıyla verdi. ​Ama bu dördüncü denememdi. Ve bu sefer, geri dönm

Eylül, çocukluktan beri anlaşamadığı ve sorunlar yaşadığı Yavuz ile yıllar ne kadar geçerse geçsin hâlâ anlaşamaz. Sürekli başını belaya sokarak nezarethaneye giren Eylül'ü her seferinde polis olan çocukluk arkadaşı Yavuz kurtarır. Eylül; Senin benimle derdin ne? Eylül; Polis olmana mı güveniyorsun sen be?! Eylül; Beni sinir etme Yavuz Yavuz; Birincisi her adım attığın yerde değilim sen polislerin olduğu yerlerde çok sorun çıkarıyorsun Yavuz; İkincisi mesleğimin arkasına sığınacak biri değilim Eylül Yavuz; Başını beladan kurtarabildiğimiz mi var kızım? *** 01.05.2025 #1 polis 06.05.2025

Gerçek Ailem ❄ Ailesinin yıllarca öldüğü bildiği minik kız. Kardelen. Abileri tarafından çok sevilen ancak beraber büyüme şansı elinden alınan küçük kız çocuğu. Ne yazık ki yaşadıkları kendisi kadar küçük şeyler değildi. 5 yaşına kadar beraber yaşadığı ailesinden koparılan Kardelen'in elinden alınan tek şeyi kaybolan yılları değildi. Aynı zamanda sesini de almışlardı ondan. Şarkı söylemeyi çok seven kızdan yalnızca ailesi ile olan mutlu anılarını değil sesini de çalmışlardı.

Sınıf öğretmenliği öğrencisi Ayperi; şehirler arası otobüs yolculuğunda sıkıldığı için önündeki koltuğun sırtında yazan numarayı kaydederek mesaj atar ve numaranın sahibi bir Kara Harp Okulu öğrencisi çıkar. Siz: Piç Hakan siz misiniz? (00.17) Siz: Yani piç derken benim tercih ettiğim bir sıfat değil. (00.17) Siz: Yazan öyle yazmış. O öyle yazınca ben de teyit etmek için sorayım dedim. (00.18) Siz: Aşırı derecede saçmalıyorum şu an... (00.19) Piç Hakan: Ne geveliyorsunuz? (05.47) NOT: BU KİTABIN GERÇEK KURUM VE KİŞİLERLE İLGİSİ YOKTUR, BENİM HAYAL DÜNYAMIN YANSIMASIDIR.

Ben Eylül. Sadece, dümdüz Eylül. Rastgele bir sabah deli cesaretiyle kalkışmıştım bu işe. Sonunda pişman olacaktım belli ki. Ama bildiğim tek bir şey vardı: Kaybedecek bir şeyim yoktu ama kazanacak bir ailem olabilirdi.

Bir insanı annesi bile sevmez miydi? Annesi bile mi elinden tutmazdı? Evet annesi bile sevmez, annesini bile elini tutmazdı... Açelya ne annesi ne babası sandığı adam tarafından sevilmezken öz babası ortaya çıkar. Ölüm için 18 yaşına girmeyi bekleyen Açelya... Babası için yaşama tutunur muydu? "Yanlızlığın bedeli benim açımdan delirmekti..."

Rusya'da yaşayan kız gerçek ailesinin Türk olduğunu öğrenir. Çekinceleri olurken yeni ailesinin kendisine nasıl davranacağını bilemiyordur. Öğrenmeniz için kitabıma bekliyorum ballarım...